ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ଯ ଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ଵ୍ଯାଵିଧ୍ଯ ଶୈଲଂ ସହସା ମୁମୋଚ। ତେନାଜଘାନୋରସି କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ଶୈଲେନ ଵଜ୍ରାଶନିସଂନିଭେନ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ପାହାଡ଼ଟିକୁ ଘୁରାଇ ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେହି ପାହାଡ଼, ବଜ୍ର ଓ ଆକାଶୀୟ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଛାତିରେ ଲାଗିଲା।
ତଚ୍ଛୈଲଶୃଙ୍ଗଂ ସହସା ଵିଭିନ୍ନଂ ଭୁଜାନ୍ତରେ ତସ୍ଯ ତଦା ଵିଶାଲେ। ତତୋ ଵିଷେଦୁଃ ସହସା ପ୍ଲଵଂଗା ରକ୍ଷୋଗଣାଶ୍ଚାପି ମୁଦା ଵିନେଦୁଃ
ସେହି ପାହାଡ଼ର ଶୃଙ୍ଗ, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ତୁରନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ତାପରେ ବାନରମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ସ ଶୈଲଶୃଙ୍ଗାଭିହତଶ୍ଚୁକୋପ ନନାଦ ରୋଷାଚ୍ଚ ଵିଵୃତ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରମ୍। ଵ୍ଯାଵିଧ୍ଯ ଶୂଲଂ ସ ତଡିତ୍ପ୍ରକାଶଂ ଚିକ୍ଷେପ ହର୍ଯୃକ୍ଷପତେର୍ଵଧାଯ
ପାହାଡ଼ର ଶୃଙ୍ଗର ଆଘାତରେ ସେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ, ରୋଷରେ ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଗର୍ଜନ କଲେ; ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ଚମକୁଥିବା ଶୂଳକୁ ଘୁରାଇ, ବାନର ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତ୍ କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ଯ ଭୁଜପ୍ରଣୁନ୍ନଂ ଶୂଲଂ ଶିତଂ କାଞ୍ଚନଧାମଯଷ୍ଟିମ୍। କ୍ଷିପ୍ରଂ ସମୁତ୍ପତ୍ଯ ନିଗୃହ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ବଭଞ୍ଜ ଵେଗେନ ସୁତୋଽନିଲସ୍ଯ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବାହୁର ଆଘାତରେ ଶର୍ପ ଓ ସୁନାର ଦଣ୍ଡ ଥିବା ଶୂଳଟି, ମାରୁତନନ୍ଦନ ହନୁମାନ ତୁରନ୍ତ ଉଡ଼ି, ଦୁଇହାତରେ ଧରି, ଜୋରରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
କୃତଂ ଭାରସହସ୍ରସ୍ଯ ଶୂଲଂ କାଲାଯସଂ ମହତ୍। ବଭଞ୍ଜ ଜାନୁମାରୋପ୍ଯ ତଦା ହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ଲଵଂଗମଃ
ହଜାର ଭାର ଥିବା ଏହି ବଡ଼ କଳା ଲୋହାର ଶୂଳଟି, ହନୁମାନ ଆପଣଙ୍କ ଘୁଁଡ଼ିରେ ରଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଶୂଲଂ ଭଗ୍ନଂ ହନୁମତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାନରଵାହିନୀ। ହୃଷ୍ଟା ନନାଦ ବହୁଶଃ ସର୍ଵତଶ୍ଚାପି ଦୁଦ୍ରୁଵେ
ହନୁମାନ ଦ୍ୱାରା ଶୂଳ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, ବାନର ସେନା ଆନନ୍ଦରେ ବାରମ୍ବାର ଗର୍ଜନ କଲେ ଓ ସମସ୍ତେ ଚାରିପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ବଭୂଵାଥ ପରିତ୍ରସ୍ତୋ ରାକ୍ଷସୋ ଵିମୁଖୋଽଭଵତ୍। ସିଂହନାଦଂ ଚ ତେ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଵନଗୋଚରାଃ। ମାରୁତିଂ ପୂଜଯାଂଚକ୍ରୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୂଲଂ ତଥାଗତମ୍
ତାପରେ ରାକ୍ଷସ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ; ଅତି ଖୁସି ହୋଇ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ଏଭଳି ଶୂଳ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି ମାରୁତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସ ତତ୍ ତଥା ଭଗ୍ନମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଶୂଲଂ ଚୁକୋପ ରକ୍ଷୋଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା। ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଲଙ୍କାମଲଯାତ୍ ସ ଶୃଙ୍ଗଂ ଜଘାନ ସୁଗ୍ରୀଵମୁପେତ୍ଯ ତେନ
ଏଭଳି ଶୂଳ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, ମହାତ୍ମା ରାକ୍ଷସ ରାଜା କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ; ଲଙ୍କାର ପାହାଡ଼ରୁ ଏକ ଶୃଙ୍ଗ ଉପଡ଼ି, ସେହି ଦ୍ୱାରା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସମଭ୍ଯୁପେତ୍ଯାଦ୍ଭୁତଘୋରଵୀର୍ଯଂ ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ଯୁଧି ଵାନରେନ୍ଦ୍ରମ୍। ଜହାର ସୁଗ୍ରୀଵମଭିପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଯଥାନିଲୋ ମେଘମିଵ ପ୍ରଚଣ୍ଡଃ
ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିବା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନର ରାଜାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଧରି, ଯେପରି ତୁଫାନ ମେଘକୁ ଉଠାଇନେଇଯାଏ, ସେପରି ନେଇଗଲେ।
ସ ତଂ ମହାମେଘନିକାଶରୂପ- ମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଗଚ୍ଛନ୍ ଯୁଧି କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ। ରରାଜ ମେରୁପ୍ରତିମାନରୂପୋ ମେରୁର୍ଯଥା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛ୍ରିତଘୋରଶୃଙ୍ଗଃ
ବଡ଼ କଳା ମେଘ ସଦୃଶ ଦେହ ଥିବା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଆକୃତି ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶୃଙ୍ଗ ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତସ୍ତମାଦାଯ ଜଗାମ ଵୀରଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଯୁଧି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଃ। ଶୃଣ୍ଵନ୍ ନିନାଦଂ ତ୍ରିଦିଵାଲଯାନାଂ ପ୍ଲଵଙ୍ଗରାଜଗ୍ରହଵିସ୍ମିତାନାମ୍
ତାପରେ ଏହି ବୀର ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ; ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ବାନର ରାଜା ଧରାଯିବାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତମାଦାଯ ତଦା ସ ମେନେ ହରୀନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋପମମିନ୍ଦ୍ରଵୀର୍ଯଃ। ଅସ୍ମିନ୍ ହତେ ସର୍ଵମିଦଂ ହତଂ ସ୍ଯାତ୍ ସରାଘଵଂ ସୈନ୍ଯମିତୀନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଃ
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରାକ୍ରମଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଭାବିଲେ: 'ଏହି ବାନର ରାଜା ମରିଗଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସେନା ଓ ରାମ ସହିତ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।'
ଵିଦ୍ରୁତାଂ ଵାହିନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାନରାଣାମିତସ୍ତତଃ। କୁମ୍ଭକର୍ଣେନ ସୁଗ୍ରୀଵଂ ଗୃହୀତଂ ଚାପି ଵାନରମ୍
ବାନର ସେନା ଏପଟେ ସେପଟେ ଭାଗିଯିବା ଦେଖି, ଏବଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁଗ୍ରୀବ ଧରାଯିବା ଦେଖି, ବାନରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ହନୂମାଂଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ମତିମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଏଵଂ ଗୃହୀତେ ସୁଗ୍ରୀଵେ କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମଯା ଭଵେତ୍
ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ବୁଝିଲେ: 'ଏଭଳି ସୁଗ୍ରୀବ ଧରାଯିବା ପରେ, ମୁଁ ଏବେ କଣ କରିବି?'
ଯଦ୍ଧି ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ମଯା କର୍ତୁଂ ତତ୍ କରିଷ୍ଯାମ୍ଯସଂଶଯମ୍। ଭୂତ୍ଵା ପର୍ଵତସଂକାଶୋ ନାଶଯିଷ୍ଯାମି ରାକ୍ଷସମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଯେଉଁ କଥା ଠିକ୍ ଅଟୁଟ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେଇ କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବି। ପାହାଡ଼ ପରି ଆକାର ଧରି, ମୁଁ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ସେଷ କରିଦେବି।
ମଯା ହତେ ସଂଯତି କୁମ୍ଭକର୍ଣେ ମହାବଲେ ମୁଷ୍ଟିଵିଶୀର୍ଣଦେହେ। ଵିମୋଚିତେ ଵାନରପାର୍ଥିଵେ ଚ ଭଵନ୍ତୁ ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ଲଵଗାଃ ସମଗ୍ରାଃ
ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଉଛି, ମୋର ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ଏବଂ ବାନର ରାଜାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଉଛି, ତେବେ ସମସ୍ତ ବାନର ଖୁସି ହେବେ।
ଅଥଵା ସ୍ଵଯମପ୍ଯେଷ ମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଵାନରଃ। ଗୃହୀତୋଽଯଂ ଯଦି ଭଵେତ୍ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସାସୁରୋରଗୈଃ
ନାହିଁଲେ, ଏହି ବାନର ନିଜେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ, ଯଦି ସେ ଦେବତା, ଅସୁର କିମ୍ବା ସର୍ପମାନେ ଧରିଥିଲେ।
ମନ୍ଯେ ନ ତାଵଦାତ୍ମାନଂ ବୁଧ୍ଯତେ ଵାନରାଧିପଃ। ଶୈଲପ୍ରହାରାଭିହତଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣେନ ସଂଯୁଗେ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ବାନର ରାଜା ଏଯାଁ ଯାଏଁ ନିଜ ସଚେତନ ହୋଇନାହାନ୍ତି, କାରଣ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆଘାତ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ମୁହୂର୍ତାତ୍ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ମହାହଵେ। ଆତ୍ମନୋ ଵାନରାଣାଂ ଚ ଯତ୍ ପଥ୍ଯଂ ତତ୍ କରିଷ୍ଯତି
ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଆଉଥରେ ସଚେତନ ହେବେ, ଏବଂ ନିଜେ ଓ ବାନରମାନେ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଇ କଥା କରିବେ।
ମଯା ତୁ ମୋକ୍ଷିତସ୍ଯାସ୍ଯ ସୁଗ୍ରୀଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଅପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ଭଵେତ୍ କଷ୍ଟା କୀର୍ତିନାଶଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତଃ
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ମହାତ୍ମା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଃଖିତ ହେବ ଏବଂ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ସଦା ସଦା ପାଇଁ ହାରାଇଯିବ।
ତସ୍ମାନ୍ମୁହୂର୍ତଂ କାଂକ୍ଷିଷ୍ଯେ ଵିକ୍ରମଂ ମୋକ୍ଷିତସ୍ଯ ତୁ। ଭିନ୍ନଂ ଚ ଵାନରାନୀକଂ ତାଵଦାଶ୍ଵାସଯାମ୍ଯହମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବି, ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ବିର ଦେଖିବାକୁ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବାନର ସେନାକୁ ମୁଁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇବି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵାଥ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଭୂଯଃ ସଂସ୍ତମ୍ଭଯାମାସ ଵାନରାଣାଂ ମହାଚମୂମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ପୁଣିଥରେ ବାନରମାନେଙ୍କର ବଡ଼ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରିଲେ।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋଽଥ ଵିଵେଶ ଲଙ୍କାଂ ସ୍ଫୁରନ୍ତମାଦାଯ ମହାହରିଂ ତମ୍। ଵିମାନଚର୍ଯାଗୃହଗୋପୁରସ୍ଥୈଃ ପୁଷ୍ପାଗ୍ର୍ଯଵର୍ଷୈରଭିପୂଜ୍ଯମାନଃ
ତାପରେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ବାନରକୁ ଧରିଥିଲେ। ରାଜମହଳ, ମନ୍ଦିର ଓ ଦ୍ୱାର ଉପରୁ ମଣିଷମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରି ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ।
ଲାଜଗନ୍ଧୋଦଵର୍ଷୈସ୍ତୁ ସେଚ୍ଯମାନଃ ଶନୈଃ ଶନୈଃ। ରାଜଵୀଥ୍ଯାସ୍ତୁ ଶୀତତ୍ଵାତ୍ ସଂଜ୍ଞାଂ ପ୍ରାପ ମହାବଲଃ
ଭୁଜା ଉପରେ ଲାଜ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଚୁରି ଧୀରେ ଧୀରେ ଛିଟାଯାଉଥିଲା, ରାଜପଥର ଶୀତଳତାରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣିଷ ପୁଣି ସଚେତନ ହେଲେ।
ତତଃ ସ ସଂଜ୍ଞାମୁପଲଭ୍ଯ କୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ ବଲୀଯସସ୍ତସ୍ଯ ଭୁଜାନ୍ତରସ୍ଥଃ। ଅଵେକ୍ଷମାଣଃ ପୁରରାଜମାର୍ଗଂ ଵିଚିନ୍ତଯାମାସ ମୁହୁର୍ମହାତ୍ମା
ତାପରେ, ଦୁର୍ବଳ ଦେହରେ ସଚେତନ ହେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କ ଭୁଜା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ ସହର ରାଜପଥକୁ ଚାଲି ଚାଲି ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପୁଣିପୁଣି ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଏଵଂ ଗୃହୀତେନ କଥଂ ନୁ ନାମ ଶକ୍ଯଂ ମଯା ସମ୍ପ୍ରତିକର୍ତୁମଦ୍ଯ। ତଥା କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା ହରୀଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀଷ୍ଟଂ ଚ ହିତଂ ଚ କାର୍ଯମ୍
ଏଭଳି ଧରାଯାଇଥିବାବେଳେ, ଆଜି ମୁଁ କେମିତି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି? ତଥାପି, ମୁଁ ଏଭଳି କରିବି, ଯାହା ବାନରମାନେ ପାଇଁ ଚାହିଁଥିବା ଓ ଭଲ ହେବ।
ତତଃ କରାଗ୍ରୈଃ ସହସା ସମେତ୍ଯ ରାଜା ହରୀଣାମମରେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୋଃ। ଖରୈଶ୍ଚ କର୍ଣୌ ଦଶନୈଶ୍ଚ ନାସାଂ ଦଦଂଶ ପାଦୈର୍ଵିଦଦାର ପାର୍ଶ୍ଵୌ
ତାପରେ, ବାନରମାନେଙ୍କ ରାଜା ଏବଂ ଦେବମାନେଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ହଠାତ୍ ହାତ ଦେଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କାନ ଓ ନାକ କଟିଦେଲେ, ଏବଂ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ପାଶ୍ୱ ଫାଟିଦେଲେ।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ହୃତକର୍ଣନାସୋ ଵିଦାରିତସ୍ତେନ ରଦୈର୍ନଖୈଶ୍ଚ। ରୋଷାଭିଭୂତଃ କ୍ଷତଜାର୍ଦ୍ରଗାତ୍ରଃ ସୁଗ୍ରୀଵମାଵିଧ୍ଯ ପିପେଷ ଭୂମୌ
ଏଭଳି, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କାନ ଓ ନାକ ଚିରିଯିବା, ଦାନ୍ତ ଓ ନଖରେ ଆହତ ହେବା, ରୋଷରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯିବା ପରେ, ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଧରି ଭୂମିରେ ପିସିଦେଲେ।
ସ ଭୂତଲେ ଭୀମବଲାଭିପିଷ୍ଟଃ ସୁରାରିଭିସ୍ତୈରଭିହନ୍ଯମାନଃ। ଜଗାମ ଖଂ କନ୍ଦୁକଵଜ୍ଜଵେନ ପୁନଶ୍ଚ ରାମେଣ ସମାଜଗାମ
ଭୂମିରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ପିସିଦେଉଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ, ଗୋଲା ପରି ତୁରନ୍ତ ଆକାଶକୁ ଲୁଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ପୁଣି ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
କର୍ଣନାସାଵିହୀନସ୍ତୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ମହାବଲଃ। ରରାଜ ଶୋଣିତୋତ୍ସିକ୍ତୋ ଗିରିଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣୈରିଵ
କାନ ଓ ନାକ ବିହୀନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ପାହାଡ଼ରେ ଝରଣା ବହୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।