ଉଚ୍ଯନ୍ତାଂ ଵାନରାଃ ସର୍ଵେ ଯନ୍ତ୍ରମେତତ୍ ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତମ୍। ଇତି ଵିଜ୍ଞାଯ ହରଯୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତୀହ ନିର୍ଭଯାଃ
ସମସ୍ତ ବାନରମାନୋଁକୁ କୁହନ୍ତୁ: ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ର ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଛି; ଏହି କଥା ଜାଣି ବାନରମାନୋଁ ଏଠାରେ ଭୟହୀନ ହେବେ।
ଵିଭୀଷଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହେତୁମତ୍ ସୁମୁଖୋଦ୍ଗତମ୍। ଉଵାଚ ରାଘଵୋ ଵାକ୍ଯଂ ନୀଲଂ ସେନାପତିଂ ତଦା
ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଯୁକ୍ତିସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ମୃଦୁ କଥା ଶୁଣି, ରାଘବ ତାପରେ ସେନାପତି ନୀଳଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ସୈନ୍ଯାନି ସର୍ଵାଣି ଵ୍ଯୂହ୍ଯ ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ପାଵକେ। ଦ୍ଵାରାଣ୍ଯାଦାଯ ଲଙ୍କାଯାଶ୍ଚର୍ଯାଶ୍ଚାସ୍ଯାଥ ସଂକ୍ରମାନ୍
ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଗଠନ କରି ତୁମେ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ତାଲି ଦେଖ; ଲଙ୍କାର ଦ୍ୱାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପଥ ଧରି ରଖ।
ଶୈଲଶୃଙ୍ଗାଣି ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ଶିଲାଶ୍ଚାପ୍ଯୁପସଂହରନ୍। ଭଵନ୍ତଃ ସାଯୁଧାଃ ସର୍ଵେ ଵାନରାଃ ଶୈଲପାଣଯଃ
ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ଗଛ ଓ ପାଥର ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଏକଠା କର; ସମସ୍ତ ବାନରମାନୋଁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ହାତରେ ଧରନ୍ତୁ।
ରାଘଵେଣ ସମାଦିଷ୍ଟୋ ନୀଲୋ ହରିଚମୂପତିଃ। ଶଶାସ ଵାନରାନୀକଂ ଯଥାଵତ୍ କପିକୁଞ୍ଜରଃ
ରାଘବଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ ହରିସେନାପତି ନୀଳ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବାନର ସେନାକୁ ଗଠନ କଲେ, ସେ ଏକ ବଡ଼ ବାନର ପ୍ରମୁଖ ଭଳି।
ତତୋ ଗଵାକ୍ଷଃ ଶରଭୋ ହନୂମାନଙ୍ଗଦସ୍ତଥା। ଶୈଲଶୃଙ୍ଗାଣି ଶୈଲାଭା ଗୃହୀତ୍ଵା ଦ୍ଵାରମଭ୍ଯଯୁଃ
ତାପରେ ଗଭାକ୍ଷ, ଶରଭ, ହନୁମାନ ଓ ଅଙ୍ଗଦ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉଠାଇ ଗିରିସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦ୍ୱାର ଦିଗକୁ ଆସିଲେ।
ରାମଵାକ୍ଯମୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ହରଯୋ ଜିତକାଶିନଃ। ପାଦପୈରର୍ଦଯନ୍ ଵୀରା ଵାନରାଃ ପରଵାହିନୀମ୍
ରାମଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଜିତିଥିବା ବୀର ବାନରମାନେ ବିପକ୍ଷ ସେନାକୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ନେଇ ଭଲି ମାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ହରୀଣାଂ ତଦନୀକମୁଗ୍ରଂ ରରାଜ ଶୈଲୋଦ୍ଯତଵୃକ୍ଷହସ୍ତମ୍। ଗିରେଃ ସମୀପାନୁଗତଂ ଯଥୈଵ ମହନ୍ମହାମ୍ଭୋଧରଜାଲମୁଗ୍ରମ୍
ତାପରେ, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଧରିଥିବା ବାନରମାନେ, ପାହାଡ଼ ନିକଟରେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ବଡ଼ ବଡ଼ କଳା ମେଘ ଝୁମୁଡ଼ି ଆସିଛି।
thumb|ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ବାଉଷଠିଏ ଶ୍ଲୋକ।
ସ ତୁ ରାକ୍ଷସଶାର୍ଦୂଲୋ ନିଦ୍ରାମଦସମାକୁଲଃ। ରାଜମାର୍ଗଂ ଶ୍ରିଯା ଜୁଷ୍ଟଂ ଯଯୌ ଵିପୁଲଵିକ୍ରମଃ
ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସଦୃଶ, ନିଦ୍ରା ଓ ମଦରେ ମତ୍ତ, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ରଜପଥରେ ତାଜା ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଗଲେ।
ରାକ୍ଷସାନାଂ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଵୃତଃ ପରମଦୁର୍ଜଯଃ। ଗୃହେଭ୍ଯଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷେଣ କୀର୍ଯମାଣସ୍ତଦା ଯଯୌ
ହଜାର ହଜାର ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଅତି ଦୁର୍ଜୟ, ସେ ଘର ଘରରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ସ ହେମଜାଲଵିତତଂ ଭାନୁଭାସ୍ଵରଦର୍ଶନମ୍। ଦଦର୍ଶ ଵିପୁଲଂ ରମ୍ଯଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରନିଵେଶନମ୍
ସେ ସୁନାର ଜାଳି ଲଗାଇଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବଡ଼ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ମହଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ତତ୍ତଦା ସୂର୍ଯ ଇଵାଭ୍ରଜାଲଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରକ୍ଷୋଧିପତେର୍ନିଵେଶନମ୍। ଦଦର୍ଶ ଦୂରେଽଗ୍ରଜମାସନସ୍ଥଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଂ ଶକ୍ର ଇଵାସନସ୍ଥମ୍
ସେ ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ମାଝିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି, ରାକ୍ଷସ ନାୟକଙ୍କ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦୂରରେ ତାଙ୍କ ଭାଇଁକୁ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଭ୍ରାତୁଃ ସ ଭଵନଂ ଗଚ୍ଛନ୍ ରକ୍ଷୋଗଣସମନ୍ଵିତଃ। କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ ପଦନ୍ଯାସୈରକମ୍ପଯତ ମେଦିନୀମ୍
ଭାଇଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାବେଳେ, ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ସହିତ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ଭାରି ପଦଚାପରେ ଭୂମିକୁ କମ୍ପାଇଦେଲେ।
ସୋଽଭିଗମ୍ଯ ଗୃହଂ ଭ୍ରାତୁଃ କକ୍ଷ୍ଯାମଭିଵିଗାହ୍ଯ ଚ। ଦଦର୍ଶୋଦ୍ଵିଗ୍ନମାସୀନଂ ଵିମାନେ ପୁଷ୍ପକେ ଗୁରୁମ୍
ଭାଇଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଭିତର ଦଳାନକୁ ଯାଇ, ସେ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇଁକୁ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଶଗ୍ରୀଵଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣମୁପସ୍ଥିତମ୍। ତୂର୍ଣମୁତ୍ଥାଯ ସଂହୃଷ୍ଟଃ ସଂନିକର୍ଷମୁପାନଯତ୍
ତାପରେ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଦଶମୁଖ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ।
ଅଥାସୀନସ୍ଯ ପର୍ଯଙ୍କେ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ମହାବଲଃ। ଭ୍ରାତୁର୍ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ କିଂ କୃତ୍ଯମିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ପରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟାରେ ବସି, ଭାଇଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇ, 'କଣ କରିବାକୁ ହେବ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ଯ ଚୈନଂ ମୁଦିତୋ ରାଵଣଃ ପରିଷସ୍ଵଜେ। ସ ଭ୍ରାତ୍ରା ସମ୍ପରିଷ୍ଵକ୍ତୋ ଯଥାଵଚ୍ଚାଭିନନ୍ଦିତଃ
ରାବଣ ଖୁସିରେ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଏବଂ ଭାଇଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ସେ ଯଥାଯଥ ଆଦର ପାଇଲେ।
କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ ଶୁଭଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପ୍ରତିପେଦେ ଵରାସନମ୍। ସ ତଦାସନମାଶ୍ରିତ୍ଯ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ମହାବଲଃ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଆସନରେ ବସିଲେ।
ସଂରକ୍ତନଯନଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ ରାଵଣଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। କିମର୍ଥମହମାଦୃତ୍ଯ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ ପ୍ରବୋଧିତଃ
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି କରି, ସେ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଏତେ ତ୍ୱରା ମୋତେ କାହିଁକି ଜଗାଇଲେ?'
ଶଂସ କସ୍ମାଦ୍ ଭଯଂ ତେଽତ୍ର କୋ ଵା ପ୍ରେତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଭ୍ରାତରଂ ରାଵଣଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣମଵସ୍ଥିତମ୍
'କହ, ଏଠି ତୁମେ କାହିଁକି ଡରୁଛ? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବାକୁ ଯାଉଛି?' ଏଭଳି ରାବଣ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧିତ ଭାଇ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ରୋଷେଣ ପରିଵୃତ୍ତାଭ୍ଯାଂ ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ଅଦ୍ଯ ତେ ସୁମହାନ୍ କାଲଃ ଶଯାନସ୍ଯ ମହାବଲ
କ୍ରୋଧରେ ଘୁରିଥିବା ଦୁଇ ଆଖିରେ, ସେ କହିଲେ, 'ହେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଏତେ ଦିନ ଶୁଏଇ ରହିଲା।'
ସୁଷୁପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ନ ଜାନୀଷେ ମମ ରାମକୃତଂ ଭଯମ୍। ଏଷ ଦାଶରଥିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସୁଗ୍ରୀଵସହିତୋ ବଲୀ
'ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବାରୁ, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ହୋଇଥିବା ଭୟ ତୁମେ ଜାଣିନଥିଲା। ଏହି ଦଶରଥପୁତ୍ର, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ ବଳଶାଳୀ, ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ଆସିଛନ୍ତି।'
ସମୁଦ୍ରଂ ଲଙ୍ଘଯିତ୍ଵା ତୁ ମୂଲଂ ନଃ ପରିକୃନ୍ତତି। ହନ୍ତ ପଶ୍ଯସ୍ଵ ଲଙ୍କାଯାଂ ଵନାନ୍ଯୁପଵନାନି ଚ
'ସେ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି ଆସି, ଆମର ମୂଳକୁ କାଟିଦେଉଛି। ଦେଖ, ଲଙ୍କାରେ କେତେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉପବନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।'
ସେତୁନା ସୁଖମାଗତ୍ଯ ଵାନରୈକାର୍ଣଵଂ କୃତମ୍। ଯେ ରାକ୍ଷସା ମୁଖ୍ଯତମା ହତାସ୍ତେ ଵାନରୈର୍ଯୁଧି
ସେତୁ ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ଆସି, ସମୁଦ୍ରଟି ବାନରମାନେ ଭରିଦେଲେ। ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁଠୁ ପ୍ରମୁଖ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ।
ଵାନରାଣାଂ କ୍ଷଯଂ ଯୁଦ୍ଧେ ନ ପଶ୍ଯାମି କଥଂଚନ। ନ ଚାପି ଵାନରା ଯୁଦ୍ଧେ ଜିତପୂର୍ଵାଃ କଦାଚନ
ମୁଁ କେବେ ବାନରମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଷୟ ଦେଖିନାହିଁ, ଏବଂ ବାନରମାନେ କେବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି।
ତଦେତଦ୍ ଭଯମୁତ୍ପନ୍ନଂ ତ୍ରାଯସ୍ଵେହ ମହାବଲ। ନାଶଯ ତ୍ଵମିମାନଦ୍ଯ ତଦର୍ଥଂ ବୋଧିତୋ ଭଵାନ୍
ଏହିଭଳି ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଏଠାରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ମହାବଳଶାଳୀ। ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଆଜି ନଶ୍ଟ କର; ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରାଯାଇଛି।
ସର୍ଵକ୍ଷପିତକୋଶଂ ଚ ସ ତ୍ଵମଭ୍ଯୁପପଦ୍ଯ ମାମ୍। ତ୍ରାଯସ୍ଵେମାଂ ପୁରୀଂ ଲଙ୍କାଂ ବାଲଵୃଦ୍ଧାଵଶେଷିତାମ୍
ମୋର ସମସ୍ତ ଧନଭଣ୍ଡାର ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ଏହି ଲଙ୍କା ପୁରୀକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ବଳିଶାଳା ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଅଛନ୍ତି, ରକ୍ଷା କର।
ଭ୍ରାତୁରର୍ଥେ ମହାବାହୋ କୁରୁ କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍। ମଯୈଵଂ ନୋକ୍ତପୂର୍ଵୋ ହି ଭ୍ରାତା କଶ୍ଚିତ୍ ପରଂତପ
ଭାଇଙ୍କ ପାଇଁ, ମହାବାହୁ, ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାମ କର। ମୁଁ ଏପରି ଭାବରେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଭାଇଙ୍କୁ କହିନଥିଲି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ କରୁଥିବା।
ତ୍ଵଯ୍ଯସ୍ତି ମମ ଚ ସ୍ନେହଃ ପରା ସମ୍ଭାଵନା ଚ ମେ। ଦେଵାସୁରେଷୁ ଯୁଦ୍ଧେଷୁ ବହୁଶୋ ରାକ୍ଷସର୍ଷଭ
ତୁମେ ଓ ମୋରେ ପ୍ରେମ ଅଛି, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ରଖେ। ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ, ରାକ୍ଷସମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ବିଜୟୀ ହେଇଛ।