କେଚିଚ୍ଛରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ସ୍ମ ରାମଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି କେଚିଦ୍ ଵ୍ଯଥିତାଃ ପତନ୍ତି। କେଚିଦ୍ ଦଶଶ୍ଚ ଵ୍ଯଥିତାଃ ପତନ୍ତି କେଚିଦ୍ ଭଯାର୍ତା ଭୁଵି ଶେରତେ ସ୍ମ
କିଛି ଲୋକ ଶରଣ ଖୋଜି ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ; କିଛି ଭୟରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; କିଛି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଲେ; ଆଉ କିଛି ଭୟରେ ଭୂମିରେ ଶୋଇ ରହିଲେ।
ତମଦ୍ରିଶୃଙ୍ଗପ୍ରତିମଂ କିରୀଟିନଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତମାଦିତ୍ଯମିଵାତ୍ମତେଜସା। ଵନୌକସଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଵୃଦ୍ଧମଦ୍ଭୁତଂ ଭଯାର୍ଦିତା ଦୁଦ୍ରୁଵିରେ ଯତସ୍ତତଃ
ତାଙ୍କୁ କିରିଟଧାରୀ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଦେଖି, ନିଜ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବନବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହକୁ ଦେଖି, ଭୟରେ ଏଦିକ୍ ସେଦିକ୍ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
thumb|ଏକଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଏକଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଏବେ ଏକଷଷ୍ଠିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତତୋ ରାମୋ ମହାତେଜା ଧନୁରାଦାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। କିରୀଟିନଂ ମହାକାଯଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ତାପରେ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ରାମ ଧନୁଷ ଧରି, କିରିଟଧାରୀ ବିଶାଳ ଦେହୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପର୍ଵତାକାରଦର୍ଶନମ୍। କ୍ରମମାଣମିଵାକାଶଂ ପୁରା ନାରାଯଣଂ ଯଥା
ସେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଆକାଶ ଚାଲିଯାଉଥିବା ପୁରୁଣା ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସତୋଯାମ୍ବୁଦସଂକାଶଂ କାଞ୍ଚନାଙ୍ଗଦଭୂଷଣମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ଵାନରାଣାଂ ମହାଚମୂଃ
ଜଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସୁନାର କଙ୍ଗନ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେଉଁଠି ଠାରେ ପୁନି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲାପରେ, ବାନରମାନେ ଥିବା ବଡ଼ ସେନା ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଵିଦ୍ରୁତାଂ ଵାହିନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵର୍ଧମାନଂ ଚ ରାକ୍ଷସମ୍। ସଵିସ୍ମିତମିଦଂ ରାମୋ ଵିଭୀଷଣମୁଵାଚ ହ
ସେନା ଭୟରେ ଭାଗିଯିବାକୁ ଦେଖି ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୋଽସୌ ପର୍ଵତସଂକାଶଃ କିରୀଟୀ ହରିଲୋଚନଃ। ଲଙ୍କାଯାଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵୀରଃ ସଵିଦ୍ଯୁଦିଵ ତୋଯଦଃ
ଲଙ୍କାରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସିଂହ ପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ବିଜୁଳି ସହିତ ମେଘ ପରି ଏହି ବୀର କିଏ?
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ କେତୁଭୂତୋଽସୌ ମହାନେକୋଽତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ। ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାନରାଃ ସର୍ଵେ ଵିଦ୍ରଵନ୍ତି ତତସ୍ତତଃ
ପୃଥିବୀରେ ଏହା ଏକ ପତାକା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ବଡ଼ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଏହାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ବାନର ଚାରିପାଖରେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି।
ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ସୁମହାନ୍ କୋଽସୌ ରକ୍ଷୋ ଵା ଯଦି ଵାସୁରଃ। ନ ମଯୈଵଂଵିଧଂ ଭୂତଂ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ କଦାଚନ
ଏହି ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କିଏ? ରାକ୍ଷସ ନା କି ଅସୁର? ମୁଁ ଏପରି ପ୍ରକୃତିର କେହିଁକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ଦେଖିନାହିଁ।
ସମ୍ପୃଷ୍ଟୋ ରାଜପୁତ୍ରେଣ ରାମେଣାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା। ଵିଭୀଷଣୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ କାକୁତ୍ସ୍ଥମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ନିର୍ମଳ କର୍ମ କରୁଥିବା ରାଜପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବିଭୀଷଣ କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯେନ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯୁଦ୍ଧେ ଵାସଵଶ୍ଚ ପରାଜିତଃ। ସୈଷ ଵିଶ୍ରଵସଃ ପୁତ୍ରଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଅସ୍ଯ ପ୍ରମାଣସଦୃଶୋ ରାକ୍ଷସୋଽନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିବସ୍ବାନ୍ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବିଶ୍ରବାଙ୍କ ପୁଅ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ପ୍ରତାପୀ। ତାଙ୍କ ପରି ଆଉ କୌଣସି ରାକ୍ଷସ ନାହିଁ।
ଏତେନ ଦେଵା ଯୁଧି ଦାନଵାଶ୍ଚ ଯକ୍ଷା ଭୁଜଂଗାଃ ପିଶିତାଶନାଶ୍ଚ। ଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରକିଂନରାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶୋ ରାଘଵ ସମ୍ପ୍ରଭଗ୍ନାଃ
ହେ ରାଘବ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହଜାର ହଜାର ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ, ମାଂସ ଖାଉଥିବା ଜନ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ କିନ୍ନର ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଶୂଲପାଣିଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ମହାବଲମ୍। ହନ୍ତୁଂ ନ ଶେକୁସ୍ତ୍ରିଦଶାଃ କାଲୋଽଯମିତି ମୋହିତାଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୂଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ମାରିପାରିଲେନାହିଁ, ସେମାନେ 'ଏହି ସମୟ' ବୋଲି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ପ୍ରକୃତ୍ଯା ହ୍ଯେଷ ତେଜସ୍ଵୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ମହାବଲଃ। ଅନ୍ଯେଷାଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଵରଦାନକୃତଂ ବଲମ୍
ସ୍ୱଭାବରୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସ ରାଜାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବରରୁ ମିଳିଥାଏ।
ବାଲେନ ଜାତମାତ୍ରେଣ କ୍ଷୁଧାର୍ତେନ ମହାତ୍ମନା। ଭକ୍ଷିତାନି ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଜାନାଂ ସୁବହୂନ୍ଯପି
ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ, ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଏବଂ ଭୋକରେ ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାଣୀ ଖାଇଦେଇଥିଲେ।
ତେଷୁ ସମ୍ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣେଷୁ ପ୍ରଜା ଭଯନିପୀଡିତାଃ। ଯାନ୍ତ ସ୍ମ ଶରଣଂ ଶକ୍ରଂ ତମପ୍ଯର୍ଥଂ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ସେମାନେ ଖାଇଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ପ୍ରଜାମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ କୁପିତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ଜଘାନ ଵଜ୍ରେଣ ଶିତେନ ଵଜ୍ରୀ। ସ ଶକ୍ରଵଜ୍ରାଭିହତୋ ମହାତ୍ମା ଚଚାଲ କୋପାଚ୍ଚ ଭୃଶଂ ନନାଦ
ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ମହେନ୍ଦ୍ର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଶକ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଲାଗିଲାପରେ, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା କମ୍ପିଗଲେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଗଜଗଜାଇ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ତସ୍ଯ ନାନଦ୍ଯମାନସ୍ଯ କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ଯ ରକ୍ଷସଃ। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିନାଦଂ ଵିତ୍ରସ୍ତାଃ ପ୍ରଜା ଭୂଯୋ ଵିତତ୍ରସୁଃ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ରାକ୍ଷସ ଗଜଗଜାଇ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ସ୍ୱର ଶୁଣି, ଭୟଭୀତ ପ୍ରଜାମାନେ ଆଉ ଅଧିକ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲେ।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ମହାବଲଃ। ନିଷ୍କୃଷ୍ଯୈରାଵତାଦ୍ ଦନ୍ତଂ ଜଘାନୋରସି ଵାସଵମ୍
ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଏଇରାବତ ହାତୀର ଦାନ୍ତ ଉଖଳି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ବାସବଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
କୁମ୍ଭକର୍ଣପ୍ରହାରାର୍ତୋ ଵିଜଜ୍ଵାଲ ସ ଵାସଵଃ। ତତୋ ଵିଷେଦୁଃ ସହସା ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଦାନଵାଃ
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଆଘାତରେ ବାସବ ବେଦନାରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ। ତାପରେ, ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ଦାନବମାନେ ହଠାତ୍ ନିରାଶ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଜାଭିଃ ସହ ଶକ୍ରଶ୍ଚ ଯଯୌ ସ୍ଥାନଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ। କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ଯ ଦୌରାତ୍ମ୍ଯଂ ଶଶଂସୁସ୍ତେ ପ୍ରଜାପତେଃ
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ର ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ବିବରଣୀ ଦେଲେ।
ପ୍ରଜାନାଂ ଭକ୍ଷଣଂ ଚାପି ଦେଵାନାଂ ଚାପି ଧର୍ଷଣମ୍। ଆଶ୍ରମଧ୍ଵଂସନଂ ଚାପି ପରସ୍ତ୍ରୀହରଣଂ ଭୃଶମ୍
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଖାଇଯିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ, ଆଶ୍ରମ ଧ୍ଵଂସ କରିବା ଏବଂ ପରସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ହରଣ କରିବା—
ଏଵଂ ପ୍ରଜା ଯଦି ତ୍ଵେଷ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ନିତ୍ଯଶଃ। ଅଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ଶୂନ୍ଯୋ ଲୋକୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଭଳି ଯଦି ସେ ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନୋଁକୁ ଖାଇଯିବ, ତେବେ ଅତି ଶୀଘ୍ରରେ ଏହି ସଂସାର ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯିବ।
ଵାସଵସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵଲୋକପିତାମହଃ। ରକ୍ଷାଂସ୍ଯାଵାହଯାମାସ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ବାସବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ରାକ୍ଷସମାନୋଁକୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ଵିତତ୍ରାସ ପ୍ରଜାପତିଃ। କୁମ୍ଭକର୍ଣମଥାଶ୍ଵାସ୍ତଃ ସ୍ଵଯଂଭୂରିଦମବ୍ରଵୀତ୍
କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରଜାପତି ବହୁତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ପରେ ସ୍ୱୟଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଧ୍ରୁଵଂ ଲୋକଵିନାଶାଯ ପୌଲସ୍ତ୍ଯେନାସି ନିର୍ମିତଃ। ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵମଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ମୃତକଲ୍ପଃ ଶଯିଷ୍ଯସେ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ପୌଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ତୁମକୁ ଜଗତର ନାଶ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ମୃତ ଭଳି ଶୋଇ ରହିବ।
ବ୍ରହ୍ମଶାପାଭିଭୂତୋଽଥ ନିପପାତାଗ୍ରତଃ ପ୍ରଭୋଃ। ତତଃ ପରମସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତୋ ରାଵଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ତାପରେ ରାବଣ ବହୁତ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ।
ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ କାଞ୍ଚନୋ ଵୃକ୍ଷଃ ଫଲକାଲେ ନିକୃତ୍ଯତେ। ନ ନପ୍ତାରଂ ସ୍ଵକଂ ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ଶପ୍ତୁମେଵଂ ପ୍ରଜାପତେ
ଫଳ ଆସିଲେ ବଡ଼ ହୋଇଥିବା ସୁନା ଗଛକୁ କାଟିଦିଅନ୍ତି; ପ୍ରଜାପତି, ଏଭଳି ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ନାତିକୁ ଶାପ ଦେବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ।
ନ ମିଥ୍ଯାଵଚନଶ୍ଚ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵପ୍ସ୍ଯତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ। କାଲସ୍ତୁ କ୍ରିଯତାମସ୍ଯ ଶଯନେ ଜାଗରେ ତଥା
ଆପଣ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଶୋଇପାରିବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଶୋଇବା ଓ ଜାଗିବା ପାଇଁ ଏକ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଉ।