ଅଥେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଂ ତରସା ଜଘାନ ବାଣେନ ଵଜ୍ରାଶନିସଂନିଭେନ। ଭୁଜାନ୍ତରେ ଵ୍ଯୂଢସୁଜାତରୂପେ ଵଜ୍ରେଣ ମେରୁଂ ଭଗଵାନିଵେନ୍ଦ୍ରଃ
ତାପରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ବଜ୍ର ସମାନ ତୀରରେ ଦୁଇ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରରେ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗନ୍ତି।
ଯୋ ଵଜ୍ରପାତାଶନିସଂନିପାତା- ନ୍ନ ଚୁକ୍ଷୁଭେ ନାପି ଚଚାଲ ରାଜା। ସ ରାମବାଣାଭିହତୋ ଭୃଶାର୍ତ- ଶ୍ଚଚାଲ ଚାପଂ ଚ ମୁମୋଚ ଵୀରଃ
ଯିଏ ବଜ୍ର ଓ ବିଜୁଳିର ଆଘାତରେ ଅଚଳ ଥିଲେ, ସେଇ ରାଜା ଏବେ ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରି, ଲ଼ଡ଼ିଯାଇଲେ ଓ ଧନୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଂ ଵିହ୍ଵଲନ୍ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ରାମଃ ସମାଦଦେ ଦୀପ୍ତମଥାର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରମ୍। ତେନାର୍କଵର୍ଣଂ ସହସା କିରୀଟଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ରକ୍ଷୋଧିପତେର୍ମହାତ୍ମା
ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ ଦେଖି, ରାମ ଜଳନ୍ତା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣ ଧରିଲେ ଏବଂ ସେଇ ବାଣରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡମାଳାକୁ ତୁରନ୍ତ କାଟିଦେଲେ।
ତଂ ନିର୍ଵିଷାଶୀଵିଷସଂନିକାଶଂ ଶାନ୍ତାର୍ଚିଷଂ ସୂର୍ଯମିଵାପ୍ରକାଶମ୍। ଗତଶ୍ରିଯଂ କୃତ୍ତକିରୀଟକୂଟ- ମୁଵାଚ ରାମୋ ଯୁଧି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରମ୍
ମୁଣ୍ଡମାଳା ହୀନ, ମହିମା ହାରାଇଥିବା, ବିଷ ବିନା ସାପ ପରି, ଶାନ୍ତ ତେଜ ଓ ଆଲୋକ ହୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ହୋଇଥିବା ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ରାମ କହିଲେ।
କୃତଂ ତ୍ଵଯା କର୍ମ ମହତ୍ ସୁଭୀମଂ ହତପ୍ରଵୀରଶ୍ଚ କୃତସ୍ତ୍ଵଯାହମ୍। ତସ୍ମାତ୍ ପରିଶ୍ରାନ୍ତ ଇତି ଵ୍ଯଵସ୍ଯ ନ ତ୍ଵାଂ ଶରୈର୍ମୃତ୍ଯୁଵଶଂ ନଯାମି
ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ଶୂରବୀରମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛ। ଏହିପରି ହେବାରୁ, ତୁମେ ଥକିଯାଇଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ବାଣରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବିନାହିଁ।
ପ୍ରଯାହି ଜାନାମି ରଣାର୍ଦିତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାତ୍ରିଂଚରରାଜ ଲଙ୍କାମ୍। ଆଶ୍ଵସ୍ଯ ନିର୍ଯାହି ରଥୀ ଚ ଧନ୍ଵୀ ତଦା ବଲଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯସି ମେ ରଥସ୍ଥଃ
ଚାଲ, ମୁଁ ଜାଣେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଛ। ରାତିରେ ଚଳାମାନ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା, ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ସ୍ୱସ୍ଥ ହୋଇ, ତୁମର ରଥ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ ବାହାରିଯାଅ; ତାପରେ ତୁମେ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖିପାରିବ।
ସ ଏଵମୁକ୍ତୋ ହତଦର୍ପହର୍ଷୋ ନିକୃତ୍ତଚାପଃ ସ ହତାଶ୍ଵସୂତଃ। ଶରାର୍ଦିତୋ ଭଗ୍ନମହାକିରୀଟୋ ଵିଵେଶ ଲଙ୍କାଂ ସହସା ସ୍ମ ରାଜା
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଧନୁଷ୍ୟ କଟିଗଲା, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ମୃତ, ବାଣରେ ଆହତ ଓ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡମାଳା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ସେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ରଜନୀଚରେନ୍ଦ୍ରେ ମହାବଲେ ଦାନଵଦେଵଶତ୍ରୌ। ହରୀନ୍ ଵିଶଲ୍ଯାନ୍ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ଚକାର ରାମଃ ପରମାହଵାଗ୍ରେ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାତିରେ ଚଳାମାନ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା, ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ଯୁଦ୍ଧ ମାଝରେ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବନରାଜୀଙ୍କୁ ଆହତ ହେବାରୁ ଠିକ କରିଦେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଭଗ୍ନେ ତ୍ରିଦଶେନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୌ ସୁରାସୁରା ଭୂତଗଣା ଦିଶଶ୍ଚ। ସସାଗରାଃ ସର୍ଷିମହୋରଗାଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଭୂମ୍ଯମ୍ବୁଚରାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ
ଦେବତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଭଙ୍ଗ ହେବା ସହିତ, ଦେବ, ଦାନବ, ଭୂତ, ଦିଗ୍ବଳୟ, ସମୁଦ୍ର, ଋଷି, ମହାନାଗ ଓ ଭୂମି ଓ ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
thumb|ଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଷଷ୍ଟିତମଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ସାଠିଏଁ ସର୍ଗ ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ପୁରୀଂ ଲଙ୍କାଂ ରାମବାଣଭଯାର୍ଦିତଃ। ଭଗ୍ନଦର୍ପସ୍ତଦା ରାଜା ବଭୂଵ ଵ୍ଯଥିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେ ରାମଙ୍କ ବାଣର ଭୟରେ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ରାଜା ମନେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ମାତଂଗ ଇଵ ସିଂହେନ ଗରୁଡେନେଵ ପନ୍ନଗଃ। ଅଭିଭୂତୋଽଭଵଦ୍ ରାଜା ରାଘଵେଣ ମହାତ୍ମନା
ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ମାତଙ୍ଗ ଯେପରି ଦମିତ, କିମ୍ବା ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସର୍ପ ଯେପରି ହାରିଯାଏ, ସେହିପରି ରାଘବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଅଧିନ ହୋଇଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡପ୍ରତୀକାନାଂ ଵିଦ୍ଯୁଚ୍ଚଲିତଵର୍ଚସାମ୍। ସ୍ମରନ୍ ରାଘଵବାଣାନାଂ ଵିଵ୍ଯଥେ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସମାନ ଏବଂ ବିଜୁଳି ଚମକ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଥିବା ରାଘବଙ୍କ ବାଣମାନେକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାୟକ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ସ କାଞ୍ଚନମଯଂ ଦିଵ୍ଯମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପରମାସନମ୍। ଵିପ୍ରେକ୍ଷମାଣୋ ରକ୍ଷାଂସି ରାଵଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ସୁନାର ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ ବସି, ରାବଣ ଚାରିପାଖରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ସର୍ଵଂ ତତ୍ ଖଲୁ ମେ ମୋଘଂ ଯତ୍ ତପ୍ତଂ ପରମଂ ତପଃ। ଯତ୍ ସମାନୋ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ମାନୁଷେଣ ଵିନିର୍ଜିତଃ
ମୋର ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ନିଷ୍ଫଳ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲି ବି, ଏବେ ଏକ ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲି।
ଇଦଂ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଘୋରଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାମଭ୍ଯୁପସ୍ଥିତମ୍। ମାନୁଷେଭ୍ଯୋ ଵିଜାନୀହି ଭଯଂ ତ୍ଵମିତି ତତ୍ତଥା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସେଇ ଭୟଙ୍କର କଥା ଏବେ ମୋ ଉପରେ ଆସିଛି: 'ତୁମର ଭୟ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ନେଇ ହେବ'—ଏହି କଥା ସତ୍ୟ ହେଲା।
ଦେଵଦାନଵଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସପନ୍ନଗୈଃ। ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମାନୁଷେଭ୍ଯୋ ନ ଯାଚିତମ୍
ମୁଁ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ନାଗମାନଙ୍କୁ ମୋତେ ଅଜୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ନ ଚାହିଁଥିଲି।
ତମିମଂ ମାନୁଷଂ ମନ୍ଯେ ରାମଂ ଦଶରଥାତ୍ମଜମ୍। ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁକୁଲଜାତେନ ଅନରଣ୍ଯେନ ଯତ୍ ପୁରା
ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ମଣିଷ ହେଉଛନ୍ତି ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ରାମ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଜନ୍ମ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ବେ ଅନରଣ୍ୟ କହିଥିଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯତି ହି ମଦ୍ଵଂଶପୁରୁଷୋ ରାକ୍ଷସାଧମ। ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ସପୁତ୍ରଂ ସାମାତ୍ଯଂ ସବଲଂ ସାଶ୍ଵସାରଥିମ୍
ମୋ ବଂଶର ଏକ ପୁରୁଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଖରାପ, ଯିଏ ତୁମକୁ, ତୁମ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ସେନା, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେବ।
ନିହନିଷ୍ଯତି ସଂଗ୍ରାମେ ତ୍ଵାଂ କୁଲାଧମ ଦୁର୍ମତେ। ଶପ୍ତୋଽହଂ ଵେଦଵତ୍ଯା ଚ ଯଥା ସା ଧର୍ଷିତା ପୁରା
ତୁମ ବଂଶର ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ଖରାପ ମନ ଥିବା ଲୋକ, ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେବ; ଏବଂ ମୁଁ ବେଦବତୀଙ୍କ ଶାପ ପାଇଛି, ଯାହାକୁ ପୂର୍ବେ ଅପମାନ କରିଥିଲି।
ସେଯଂ ସୀତା ମହାଭାଗା ଜାତା ଜନକନନ୍ଦିନୀ। ଉମା ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରଶ୍ଚାପି ରମ୍ଭା ଵରୁଣକନ୍ଯକା
ଏହି ସୀତା, ଯିଏ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ଜନକଙ୍କର ଝିଅ, ତିଏ ଯେପରିକି ଉମା, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର, ରମ୍ଭା ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କର କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେପରି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଯଥୋକ୍ତାସ୍ତନ୍ମଯା ପ୍ରାପ୍ତଂ ନ ମିଥ୍ଯା ଋଷିଭାଷିତମ୍। ଏତଦେଵ ସମାଗମ୍ଯ ଯତ୍ନଂ କର୍ତୁମିହାର୍ହଥ
ଯେପରି ଋଷିମାନେ କହିଥିଲେ, ସେହିପରି ଘଟିଛି; ତାଙ୍କର କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହିଠାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚାପି ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ଚର୍ଯାଗୋପୁରମୂର୍ଧସୁ। ସ ଚାପ୍ରତିମଗାମ୍ଭୀର୍ଯୋ ଦେଵଦାନଵଦର୍ପହା
ରାକ୍ଷସମାନେ ଗୋପୁର ଓ ଦ୍ୱାର ଉପରେ ରକ୍ଷା କରି ରୁହନ୍ତୁ; କାରଣ, ଯିଏ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗମ୍ଭୀରତା ଅପାର, ସେ ଏଠାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଶାପାଭିଭୂତସ୍ତୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ଵିବୋଧ୍ଯତାମ୍। ସମରେ ଜିତମାତ୍ମାନଂ ପ୍ରହସ୍ତଂ ଚ ନିଷୂଦିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡ଼ିତ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜଗାଇଦିଅ; ସମରେ ପ୍ରହସ୍ତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି ଏବଂ ଆମର ସେନା ପରାଜିତ ହୋଇଛି।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରକ୍ଷୋବଲଂ ଭୀମମାଦିଦେଶ ମହାବଲଃ। ଦ୍ଵାରେଷୁ ଯତ୍ନଃ କ୍ରିଯତାଂ ପ୍ରାକାରଶ୍ଚାଧିରୁହ୍ଯତାମ୍
ରାକ୍ଷସ ସେନାର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ: 'ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବରେ ରକ୍ଷା କର ଏବଂ ପ୍ରାକାର ଉପରେ ଚଢ଼।'
ନିଦ୍ରାଵଶସମାଵିଷ୍ଟଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣୋ ଵିବୋଧ୍ଯତାମ୍। ସୁଖଂ ସ୍ଵପିତି ନିଶ୍ଚିନ୍ତଃ କାମୋପହତଚେତନଃ
ନିଦ୍ରାରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇଥିବା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜଗାଇଦିଅ; ସେ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଭାବରେ ସୁଏ, ତାଙ୍କର ମନ ଇଚ୍ଛାରେ ଆବୃତ।
ନଵ ସପ୍ତ ଦଶାଷ୍ଟୌ ଚ ମାସାନ୍ ସ୍ଵପିତି ରାକ୍ଷସଃ। ମନ୍ତ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରସୁପ୍ତୋଽଯମିତସ୍ତୁ ନଵମେଽହନି
ଏହି ରାକ୍ଷସ ନଅ, ସାତ, ଦଶ କିମ୍ବା ଆଠ ମାସ ଧରି ସୁଏ; ଏବେ ଏକ ନିୟମ କରି ସେ ଶୋଇଛି, ଏହା ନବମ ଦିନ।
ତଂ ତୁ ବୋଧଯତ କ୍ଷିପ୍ରଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ମହାବଲମ୍। ସ ହି ସଂଖ୍ଯେ ମହାବାହୁଃ କକୁଦଂ ସର୍ଵରକ୍ଷସାମ୍। ଵାନରାନ୍ ରାଜପୁତ୍ରୌ ଚ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ହନିଷ୍ଯତି
ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଜଗାଇଦିଅ; କାରଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ମହାବାହୁ, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାନରମାନେ ଓ ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦେବେ।
ଏଷ କେତୁଃ ପରଂ ସଂଖ୍ଯେ ମୁଖ୍ଯୋ ଵୈ ସର୍ଵରକ୍ଷସାମ୍। କୁମ୍ଭକର୍ଣଃ ସଦା ଶେତେ ମୂଢୋ ଗ୍ରାମ୍ଯସୁଖେ ରତଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଧାନ ପତାକା, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ; କିନ୍ତୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ସଦା ଶୋଇ ରହନ୍ତି, ମୂଢ଼ ଏବଂ ମୂଳ ଭୋଗରେ ଲିନ।
ରାମେଣାଭିନିରସ୍ତସ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମେଽସ୍ମିନ୍ ସୁଦାରୁଣେ। ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ମେ ଶୋକଃ କୁମ୍ଭକର୍ଣେ ଵିବୋଧିତେ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଜଗାଯିବେ, ତେବେ ମୋତେ ଦୁଃଖ ରହିବ ନାହିଁ।