ଯୋଽସୌ ନଵାର୍କୋଦିତତାମ୍ରଚକ୍ଷୁ- ରାରୁହ୍ଯ ଘଣ୍ଟାନିନଦପ୍ରଣାଦମ୍। ଗଜଂ ଖରଂ ଗର୍ଜତି ଵୈ ମହାତ୍ମା ମହୋଦରୋ ନାମ ସ ଏଷ ଵୀରଃ
ଯିଏ ନୂତନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଥିବା ଖର ନାମକ ହାତୀରେ ବସିଛନ୍ତି, ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି—ସେ ମହୋଦର ନାମର ମହାବୀର।
ଯୋଽସୌ ହଯଂ କାଞ୍ଚନଚିତ୍ରଭାଣ୍ଡ- ମାରୁହ୍ଯ ସଂଧ୍ଯାଭ୍ରଗିରିପ୍ରକାଶମ୍। ପ୍ରାସଂ ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ମରୀଚିନଦ୍ଧଂ ପିଶାଚ ଏଷୋଽଶନିତୁଲ୍ଯଵେଗଃ
ଯିଏ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଅଳଙ୍କାର ଥିବା ଘୋଡ଼ାରେ ବସିଛନ୍ତି, ସଞ୍ଧ୍ୟାବେଳିର ମେଘ ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ହାତରେ ସୁନା ଲଗାଇଥିବା ବଣ୍ଡ ଉଠାଇଛନ୍ତି—ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ବେଗ ଥିବା ପିଶାଚ।
ଯଶ୍ଚୈଷ ଶୂଲଂ ନିଶିତଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭଂ କିଂକରଵଜ୍ରଵେଗମ୍। ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରମାସ୍ଥାଯ ଶଶିପ୍ରକାଶ- ମାଯାତି ଯୋଽସୌ ତ୍ରିଶିରା ଯଶସ୍ଵୀ
ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିବା ଶୂଳ ଧରିଛନ୍ତି, କିଂକରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ତୀବ୍ର ବେଗ ଥିବା, ବୃଷଭରାଜାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି—ସେ ଯଶସ୍ବୀ ତ୍ରିଶିରା।
ଅସୌ ଚ ଜୀମୂତନିକାଶରୂପଃ କୁମ୍ଭଃ ପୃଥୁଵ୍ଯୂଢସୁଜାତଵକ୍ଷାଃ। ସମାହିତଃ ପନ୍ନଗରାଜକେତୁ- ର୍ଵିସ୍ଫାରଯନ୍ ଯାତି ଧନୁର୍ଵିଧୁନ୍ଵନ୍
ଏଠି ମେଘ ପରି ଦେହ ଥିବା ଯିଏ, ପ୍ରଶସ୍ତ ଓ ଗଢ଼ା ଛାତି ଥିବା କୁମ୍ଭ, ସେ ଗମ୍ଭୀର ମନେ ରହି, ନାଗରାଜ ଧ୍ୱଜ ଉଠାଇ, ଧନୁଷ୍ ଟାଣି ଓ ହଲାଇ ଆସୁଛନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚୈଷ ଜାମ୍ବୂନଦଵଜ୍ରଜୁଷ୍ଟଂ ଦୀପ୍ତଂ ସଧୂମଂ ପରିଘଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ। ଆଯାତି ରକ୍ଷୋବଲକେତୁଭୂତୋ ଯୋଽସୌ ନିକୁମ୍ଭୋଽଦ୍ଭୁତଘୋରକର୍ମା
ଯିଏ ସୁନା ଓ ବଜ୍ର ଲଗାଇଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଓ ଧୂମାଉଠୁଥିବା ଲୋହା ଗଦା ଧରିଛନ୍ତି, ରାକ୍ଷସ ସେନାର ଧ୍ୱଜ ପରି ଆସୁଛନ୍ତି—ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ନିକୁମ୍ଭ।
ଯଶ୍ଚୈଷ ଚାପାସିଶରୌଘଜୁଷ୍ଟଂ ପତାକିନଂ ପାଵକଦୀପ୍ତରୂପମ୍। ରଥଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଵିଭାତ୍ଯୁଦଗ୍ରୋ ନରାନ୍ତକୋଽସୌ ନଗଶୃଙ୍ଗଯୋଧୀ
ଯିଏ ଧନୁଷ୍, ତଳୱାର ଓ ଅନେକ ବାଣ ସଜାଇଛନ୍ତି, ପତାକା ଲଗାଇଥିବା ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି—ସେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ନରାନ୍ତକ।
ଯଶ୍ଚୈଷ ନାନାଵିଧଘୋରରୂପୈ- ର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରୋଷ୍ଟ୍ରନାଗେନ୍ଦ୍ରମୃଗାଶ୍ଵଵକ୍ତ୍ରୈଃ । ଭୂତୈର୍ଵୃତୋ ଭାତି ଵିଵୃତ୍ତନେତ୍ରୈ- ର୍ଯୋଽସୌ ସୁରାଣାମପି ଦର୍ପହନ୍ତା
ଯିଏ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ପ୍ରାଣୀମାନେ—ବାଘ, ଉଷ୍ଟ୍ର, ହାତୀ, ମୃଗ, ଘୋଡ଼ା ମୁହଁ ଥିବା—ଏମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ସେ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଯତ୍ରୈତଦିନ୍ଦୁପ୍ରତିମଂ ଵିଭାତି ଛତ୍ରଂ ସିତଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଶଲାକମଗ୍ର୍ଯମ୍। ଅତ୍ରୈଷ ରକ୍ଷୋଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା ଭୂତୈର୍ଵୃତୋ ରୁଦ୍ର ଇଵାଵଭାତି
ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିବା, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ସୁକ୍ଷ୍ମ ଛତା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଠି ମହାତ୍ମା ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାଜା, ଭୂତମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଅସୌ କିରୀଟୀ ଚଲକୁଣ୍ଡଲାସ୍ଯୋ ନଗେନ୍ଦ୍ରଵିନ୍ଧ୍ଯୋପମଭୀମକାଯଃ। ମହେନ୍ଦ୍ରଵୈଵସ୍ଵତଦର୍ପହନ୍ତା ରକ୍ଷୋଧିପଃ ସୂର୍ଯ ଇଵାଵଭାତି
ଏହି କିରିଟ୍ ଧାରୀ, ଡୋଳୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ମୁହଁ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ହିମାଳୟ ଓ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଯମଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତୋ ରାମୋ ଵିଭୀଷଣମରିଂଦମଃ। ଅହୋ ଦୀପ୍ତମହାତେଜା ରାଵଣୋ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାମ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ—'ହଁ! ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାଜା ରାବଣ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ବିଶାଳ ତେଜ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।'
ଆଦିତ୍ଯ ଇଵ ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯୋ ରଶ୍ମିଭିର୍ଭାତି ରାଵଣଃ। ନ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଲକ୍ଷଯେ ହ୍ଯସ୍ଯ ରୂପଂ ତେଜଃସମାଵୃତମ୍
ରାବଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୀବ୍ର କିରଣରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭଳି ଦେଖିପାରୁନି, କାରଣ ତାଙ୍କ ଦେହ ତେଜରେ ଢାକିଯାଇଛି।
ଦେଵଦାନଵଵୀରାଣାଂ ଵପୁର୍ନୈଵଂଵିଧଂ ଭଵେତ୍। ଯାଦୃଶଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵପୁରେତଦ୍ ଵିରାଜତେ
ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବମାନଙ୍କ ସେନାପତିମାନେ ଯେପରି ଦେହ ନଥାନ୍ତି, ଏଠି ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଦେହ ତାହାଠାରୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଭାବେ ଚମକୁଛି।
ସର୍ଵେ ପର୍ଵତସଂକାଶାଃ ସର୍ଵେ ପର୍ଵତଯୋଧିନଃ। ସର୍ଵେ ଦୀପ୍ତାଯୁଧଧରା ଯୋଧାସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନା ମାନେ ପର୍ବତ ପରି, ସମସ୍ତେ ପର୍ବତ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ, ସମସ୍ତେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ।
ଵିଭାତି ରକ୍ଷୋରାଜୋଽସୌ ପ୍ରଦୀପ୍ତୈର୍ଭୀମଦର୍ଶନୈଃ। ଭୂତୈଃ ପରିଵୃତସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଦେହଵଦ୍ଭିରିଵାନ୍ତକଃ
ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ରାଜା ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭୂତମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ଅନ୍ତକ ପରି ଦେହ ଧାରଣ କରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯାଯମଦ୍ଯ ପାପାତ୍ମା ମମ ଦୃଷ୍ଟିପଥଂ ଗତଃ। ଅଦ୍ଯ କ୍ରୋଧଂ ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯାମି ସୀତାହରଣସମ୍ଭଵମ୍
ଭାଗ୍ୟରେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଆଜି ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଛି। ଆଜି ମୁଁ ସୀତା ହରଣରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମୋର କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ରାମୋ ଧନୁରାଦାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଲକ୍ଷ୍ମଣାନୁଚରସ୍ତସ୍ଥୌ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଶରୋତ୍ତମମ୍
ଏପରି କହି, ଶୂରବୀର ରାମ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ତମ ବାଣ ତାଣି, ସଜାଗ ହୋଇ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ତତଃ ସ ରକ୍ଷୋଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା ରକ୍ଷାଂସି ତାନ୍ଯାହ ମହାବଲାନି। ଦ୍ଵାରେଷୁ ଚର୍ଯାଗୃହଗୋପୁରେଷୁ ସୁନିର୍ଵୃତାସ୍ତିଷ୍ଠତ ନିର୍ଵିଶଙ୍କାଃ
ତାପରେ, ମହାତ୍ମା ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦ୍ୱାର, ପାହାଡ଼ିଘର ଓ ଦୁର୍ଗ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ରୁହ।"
ଇହାଗତଂ ମାଂ ସହିତଂ ଭଵଦ୍ଭି- ର୍ଵନୌକସଶ୍ଛିଦ୍ରମିଦଂ ଵିଦିତ୍ଵା। ଶୂନ୍ଯାଂ ପୁରୀଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରସହାଂ ପ୍ରମଥ୍ଯ ପ୍ରଧର୍ଷଯେଯୁଃ ସହସା ସମେତାଃ
"ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମମାନେ ସହିତ ଆସିଛି ବୋଲି ଜାଣି, ଏହି ଖାଲି ଓ ଦୁର୍ଜୟ ନଗରର କୌଣସି ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖି, ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରନ୍ତି।"
ଵିସର୍ଜଯିତ୍ଵା ସଚିଵାଂସ୍ତତସ୍ତାନ୍ ଗତେଷୁ ରକ୍ଷଃସୁ ଯଥାନିଯୋଗମ୍। ଵ୍ଯଦାରଯଦ୍ ଵାନରସାଗରୌଘଂ ମହାଝଷଃ ପୂର୍ଣମିଵାର୍ଣଵୌଘମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଙ୍କୁ ଦୂରେଇଦେଲେ, ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ସେ, ବଡ଼ ମାଛ ଯେପରି ଭରିଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଚିରିଯାଏ, ସେପରି ବାନରମାନେ ଙ୍କ ଭିଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ସହସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୀପ୍ତେଷୁଚାପଂ ଯୁଧି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରମ୍। ମହତ୍ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହୀଧରାଗ୍ରଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ରକ୍ଷୋଧିପତିଂ ହରୀଶଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତୀବ୍ର ବାଣ ଓ ଧନୁଷ ନେଇ ଦୌଡ଼ିଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ବାନରମାନେ ଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଉଖଳି, ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ତଚ୍ଛୈଲଶୃଙ୍ଗଂ ବହୁଵୃକ୍ଷସାନୁଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚିକ୍ଷେପ ନିଶାଚରାଯ। ତମାପତନ୍ତଂ ସହସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଚିଚ୍ଛେଦ ବାଣୈସ୍ତପନୀଯପୁଙ୍ଖୈଃ
ବହୁ ଗଛ ଥିବା ସେଇ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଧରି, ସେ ରାତିର ଚରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାହା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାବଣ ସୁନା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବାଣରେ ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋତ୍ତମସାନୁଵୃକ୍ଷେ ଶୃଙ୍ଗେ ଵିଦୀର୍ଣେ ପତିତେ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍। ମହାହିକଲ୍ପଂ ଶରମନ୍ତକାଭଂ ସମାଦଧେ ରାକ୍ଷସଲୋକନାଥଃ
ସେଇ ବଡ଼ ଢାଳ ଓ ଗଛ ଥିବା ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲାପରେ, ରାକ୍ଷସ ଲୋକର ନାଥ ମୃତ୍ୟୁ ସଦୃଶ ବଡ଼ ସର୍ପ ଭଳି ଏକ ବାଣ ଧରିଲେ।
ସ ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵାନିଲତୁଲ୍ଯଵେଗଂ ସଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗଜ୍ଵଲନପ୍ରକାଶମ୍। ବାଣଂ ମହେନ୍ଦ୍ରାଶନିତୁଲ୍ଯଵେଗଂ ଚିକ୍ଷେପ ସୁଗ୍ରୀଵଵଧାଯ ରୁଷ୍ଟଃ
ସେଇ ବାଣକୁ ଧରି, ଯେଉଁଥିରେ ପବନ ସମ ତୀବ୍ର ଗତି ଓ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଝଲମଲାହଟ ଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ସମ ତୀବ୍ରତା ଥିଲା, ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ସାଯକୋ ରାଵଣବାହୁମୁକ୍ତଃ ଶକ୍ରାଶନିପ୍ରଖ୍ଯଵପୁଃପ୍ରକାଶମ୍। ସୁଗ୍ରୀଵମାସାଦ୍ଯ ବିଭେଦ ଵେଗାଦ୍ ଗୁହେରିତା କ୍ରୌଞ୍ଚମିଵୋଗ୍ରଶକ୍ତିଃ
ରାବଣଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟିଥିବା ସେଇ ବାଣ, ବଜ୍ର ସମ ଆକୃତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନେଇ, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଯେପରି କଉଁଚକୁ ବେଧିଦିଏ, ସେପରି ବେଧିଦେଲା।
ସ ସାଯକାର୍ତୋ ଵିପରୀତଚେତାଃ କୂଜନ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନିପପାତ ଵୀରଃ। ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଭୂମୌ ପତିତଂ ଵିସଂଜ୍ଞଂ ନେଦୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଯୁଧି ଯାତୁଧାନାଃ
ସେଇ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ଶୂର ଚିତ୍କାର କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଖୁସି ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତତୋ ଗଵାକ୍ଷୋ ଗଵଯଃ ସୁଷେଣ- ସ୍ତ୍ଵଥର୍ଷଭୋ ଜ୍ଯୋତିମୁଖୋ ନଲଶ୍ଚ। ଶୈଲାନ୍ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଵିଵୃଦ୍ଧକାଯାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତଂ ପ୍ରତି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରମ୍
ତାପରେ ଗଭାକ୍ଷ, ଗଭୟ, ସୁଷେଣ, ଋଷଭ, ଜ୍ୟୋତିମୁଖ, ନଳ—ଏହି ସମସ୍ତ ବଡ଼ ବଡ଼ ବାନରମାନେ ପାହାଡ଼ ଉଖଳି, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ତେଷାଂ ପ୍ରହାରାନ୍ ସ ଚକାର ମୋଘାନ୍ ରକ୍ଷୋଧିପୋ ବାଣଶତୈଃ ଶିତାଗ୍ରୈଃ। ତାନ୍ ଵାନରେନ୍ଦ୍ରାନପି ବାଣଜାଲୈ- ର୍ବିଭେଦ ଜାମ୍ବୂନଦଚିତ୍ରପୁଙ୍ଖୈଃ
ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜ ଶତଶତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ବାନର ନାୟକମାନେ ଙ୍କୁ ସୁନା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବାଣର ଝଡ଼ରେ ବେଧିଦେଲେ।
ତେ ଵାନରେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରିଦଶାରିବାଣୈ- ର୍ଭିନ୍ନା ନିପେତୁର୍ଭୁଵି ଭୀମକାଯାଃ। ତତସ୍ତୁ ତଦ୍ ଵାନରସୈନ୍ଯମୁଗ୍ରଂ ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯାମାସ ସ ବାଣଜାଲୈଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଥିବା ବାନର ନାୟକମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ବାଣରେ ବେଧିତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ବାନର ସେନା ବାଣର ଝଡ଼ରେ ଢାକିଗଲା।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନାଃ ପତିତାଶ୍ଚ ଵୀରା ନାନଦ୍ଯମାନା ଭଯଶଲ୍ଯଵିଦ୍ଧାଃ। ଶାଖାମୃଗା ରାଵଣସାଯକାର୍ତା ଜଗ୍ମୁଃ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ସ୍ମ ରାମମ୍
ମାରାଯାଉଥିବା ଓ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ଶୂରମାନେ, ଭୟ ଓ ବେଦନାରେ ଆକ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବା, ରାବଣଙ୍କ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେଇ ବାନର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ରାମଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ମହାତ୍ମା ସ ଧନୁର୍ଧନୁଷ୍ମା- ନାଦାଯ ରାମଃ ସହସା ଜଗାମ। ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିରଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ଉଵାଚ ରାମଂ ପରମାର୍ଥଯୁକ୍ତମ୍
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଧନୁର୍ଧରୀ ରାମ ଧନୁଷ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ଆଗେଇଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହାତ ଜୋଡ଼ି ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଗଭୀର ଅର୍ଥ ଥିବା କଥା କହିଲେ।