ତତ୍ରୈଵ ତାଵତ୍ ତ୍ଵରିତୋ ରଥଂ ପ୍ରାପଯ ସାରଥେ। ଏତେ ଚ ବଲିନୋ ଘ୍ନନ୍ତି ସୁବହୂନ୍ ରାକ୍ଷସାନ୍ ରଣେ
ଏଠାରେ ଏବେ, ତୁରନ୍ତ ରଥକୁ ଆଣ, ହେ ସାରଥି! ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରୁଛନ୍ତି।
ଏତେ ଚ ବଲଵନ୍ତୋ ଵା ଭୀମକୋପାଶ୍ଚ ଵାନରାଃ। ଦ୍ରୁମଶୈଲପ୍ରହରଣାସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପ୍ରମୁଖେ ମମ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଥିବା ବାନରମାନେ, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧରି, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଏତାନ୍ ନିହନ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ସମରଶ୍ଲାଘିନୋ ହ୍ଯହମ୍। ଏତୈଃ ପ୍ରମଥିତଂ ସର୍ଵଂ ରକ୍ଷସାଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ବଲମ୍
ମୁଁ ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ତତଃ ପ୍ରଚଲିତାଶ୍ଵେନ ରଥେନ ରଥିନାଂ ଵରଃ। ହରୀନଭ୍ଯପତଦ୍ ଦୂରାଚ୍ଛରଜାଲୈରକମ୍ପନଃ
ତାପରେ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ରଥରେ ବସି, ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅକମ୍ପନ ଦୂରରୁ ବାନରମାନେ ଉପରେ ତୀର ବର୍ଷା କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ନ ସ୍ଥାତୁଂ ଵାନରାଃ ଶେକୁଃ କିଂ ପୁନର୍ଯୋଦ୍ଧୁମାହଵେ। ଅକମ୍ପନଶରୈର୍ଭଗ୍ନାଃ ସର୍ଵ ଏଵାଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ତ ଦୂରର କଥା। ଅକମ୍ପନଙ୍କ ତୀରରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ସମସ୍ତେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତାନ୍ ମୃତ୍ଯୁଵଶମାପନ୍ନାନକମ୍ପନଶରାନୁଗାନ୍। ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ହନୁମାନ୍ ଜ୍ଞାତୀନୁପତସ୍ଥେ ମହାବଲଃ
ଅକମ୍ପନଙ୍କ ତୀରରେ ଆହତ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନକୁ ଯାଇଥିବା ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଂ ମହାପ୍ଲଵଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ତେ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭାଃ। ସମେତ୍ଯ ସମରେ ଵୀରାଃ ସଂହୃଷ୍ଟାଃ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ସେ ବଡ଼ ବାନରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକଠା ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଂ ହନୂମନ୍ତଂ ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭାଃ। ବଭୂଵୁର୍ବଲଵନ୍ତୋ ହି ବଲଵନ୍ତମୁପାଶ୍ରିତାଃ
ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖି, ସେ ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଅକମ୍ପନସ୍ତୁ ଶୈଲାଭଂ ହନୂମନ୍ତମଵସ୍ଥିତମ୍। ମହେନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଧାରାଭିଃ ଶରୈରଭିଵଵର୍ଷ ହ
ଅକମ୍ପନ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦଢ଼ିଆ ହନୁମାନକୁ ଦେଖି, ମହେନ୍ଦ୍ର ମେଘରେ ଯେପରି ଝରା ପାଣି ଭର୍ଷା କରେ, ସେପରି ତୀର ବର୍ଷା କଲେ।
ଅଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ବାଣୌଘାନ୍ ଶରୀରେ ପାତିତାନ୍ କପିଃ। ଅକମ୍ପନଵଧାର୍ଥାଯ ମନୋ ଦଧ୍ରେ ମହାବଲଃ
ଶର ଝଡ଼ି ଦେହରେ ପଡ଼ୁଥିବାକୁ ଅନଦେଖା କରି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ହନୁମାନ ମନରେ ଅକମ୍ପନକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ।
ସ ପ୍ରହସ୍ଯ ମହାତେଜା ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ତଦ୍ରକ୍ଷଃ କମ୍ପଯନ୍ନିଵ ମେଦିନୀମ୍
ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ ମାରୁତନନ୍ଦନ ହନୁମାନ ହସି ହସି ସେ ରାକ୍ଷସ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚାଲିବାରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଉଥିଲା।
ତସ୍ଯାଥ ନର୍ଦମାନସ୍ଯ ଦୀପ୍ଯମାନସ୍ଯ ତେଜସା। ବଭୂଵ ରୂପଂ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ଦୀପ୍ତସ୍ଯେଵ ଵିଭାଵସୋଃ
ତାଙ୍କର ଗଜ୍ଜନ ଓ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହେବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ରୂପ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ହେଲା, ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି।
ଆତ୍ମାନଂ ତ୍ଵପ୍ରହରଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତଃ। ଶୈଲମୁତ୍ପାଟଯାମାସ ଵେଗେନ ହରିପୁଙ୍ଗଵଃ
ନିଜକୁ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଜାଣି, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବାନରମାନ୍ୟ ହନୁମାନ ତେଜରେ ଏକ ପାହାଡ଼କୁ ତୁରନ୍ତ ଉଖାଡ଼ିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ସୁମହାଶୈଲଂ ପାଣିନୈକେନ ମାରୁତିଃ। ସ ଵିନଦ୍ଯ ମହାନାଦଂ ଭ୍ରାମଯାମାସ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଏକ ହାତରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ଟି କୁହୁଡ଼ି ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ତାହାକୁ ଘୁରାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତତସ୍ତମଭିଦୁଦ୍ରାଵ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରମକମ୍ପନମ୍। ପୁରା ହି ନମୁଚିଂ ସଂଖ୍ଯେ ଵଜ୍ରେଣେଵ ପୁରଂଦରଃ
ତାପରେ ସେ ଅକମ୍ପନ ନାମକ ରାକ୍ଷସନାୟକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକଦା ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ନମୁଚିଙ୍କୁ ବଜ୍ର ମାରିଥିଲେ।
ଅକମ୍ପନସ୍ତୁ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗିରିଶୃଙ୍ଗଂ ସମୁଦ୍ଯତମ୍। ଦୂରାଦେଵ ମହାବାଣୈରର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରୈର୍ଵ୍ଯଦାରଯତ୍
ଅକମ୍ପନ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ ଉଠାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ, ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ବାଣ ମାରି, ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତଂ ପର୍ଵତାଗ୍ରମାକାଶେ ରକ୍ଷୋବାଣଵିଦାରିତମ୍। ଵିକୀର୍ଣଂ ପତିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହନୂମାନ୍ କ୍ରୋଧମୂିର୍ଚ୍ଛତଃ
ରାକ୍ଷସଙ୍କ ବାଣରେ ଆକାଶରେ ଚିରିଯାଇ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇ ପଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଦେଖି, ହନୁମାନଙ୍କ ମନରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଜାଗିଲା।
ସୋଽଶ୍ଵକର୍ଣଂ ସମାସାଦ୍ଯ ରୋଷଦର୍ପାନ୍ଵିତୋ ହରିଃ। ତୂର୍ଣମୁତ୍ପାଟଯାମାସ ମହାଗିରିମିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ତାପରେ ରୋଷ ଓ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ହନୁମାନ ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଖାଡ଼ିଲେ।
ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ମହାସ୍କନ୍ଧଂ ସୋଽଶ୍ଵକର୍ଣଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପରଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ଭ୍ରାମଯାମାସ ସଂଯୁଗେ
ଏହି ବଡ଼ ଶାଖା ଥିବା ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣକୁ ଧରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହନୁମାନ ଏହାକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଘୁରାଇଲେ।
ପ୍ରଧାଵନ୍ନୁରୁଵେଗେନ ବଭଞ୍ଜ ତରସା ଦ୍ରୁମାନ୍। ହନୂମାନ୍ ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧଶ୍ଚରଣୈର୍ଦାରଯନ୍ ମହୀମ୍
ବେଶି ତେଜରେ ଦୌଡ଼ି, ହନୁମାନ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ପାଦରେ ମାଟିକୁ ଚିରିଦେଲେ।
ଗଜାଂଶ୍ଚ ସଗଜାରୋହାନ୍ ସରଥାନ୍ ରଥିନସ୍ତଥା। ଜଘାନ ହନୁମାନ୍ ଧୀମାନ୍ ରାକ୍ଷସାଂଶ୍ଚ ପଦାତିଗାନ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପ୍ରବଳ ହନୁମାନ ହାତୀ ଓ ତାଙ୍କ ଚାଳକ, ରଥ ଓ ତାହାର ଯୋଦ୍ଧା, ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ପଦାତିମାନେ ଉପରେ ପ୍ରହାର କରିଲେ।
ତମନ୍ତକମିଵ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ସଦ୍ରୁମଂ ପ୍ରାଣହାରିଣମ୍। ହନୂମନ୍ତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାକ୍ଷସା ଵିପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ବଡ଼ ଗଛ ଧରି, କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱରୂପ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଂ ରାକ୍ଷସାନାଂ ଭଯାଵହମ୍। ଦଦର୍ଶାକମ୍ପନୋ ଵୀରଶ୍ଚୁକ୍ଷୋଭ ଚ ନନାଦ ଚ
କ୍ରୋଧରେ ଆଗ୍ରସର ହୋଇଥିବା ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ବୀର ଅକମ୍ପନ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ସ ଚତୁର୍ଦଶଭିର୍ବାଣୈର୍ନିଶିତୈର୍ଦେହଦାରଣୈଃ। ନିର୍ବିଭେଦ ମହାଵୀର୍ଯଂ ହନୂମନ୍ତମକମ୍ପନଃ
ତାପରେ ଅକମ୍ପନ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଶରୀର ଭେଦିବା ବାଣ ମାରି, ପ୍ରବଳ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ତଥା ଵିପ୍ରକୀର୍ଣସ୍ତୁ ନାରାଚୈଃ ଶିତଶକ୍ତିଭିଃ। ହନୂମାନ୍ ଦଦୃଶେ ଵୀରଃ ପ୍ରରୂଢ ଇଵ ସାନୁମାନ୍
ଏଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ କାଂଟା ଥିବା ବାଣରେ ଛିଣ୍ଡାଯାଇ, ବୀର ହନୁମାନ ଗଛରେ ଢାଙ୍କା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵିରରାଜ ମହାଵୀର୍ଯୋ ମହାକାଯୋ ମହାବଲଃ। ପୁଷ୍ପିତାଶୋକସଂକାଶୋ ଵିଧୂମ ଇଵ ପାଵକଃ
ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୀର୍ଘ ଦେହ ଓ ପ୍ରବଳ ହନୁମାନ ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଗଛ ପରି କିମ୍ବା ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତତୋଽନ୍ଯଂ ଵୃକ୍ଷମୁତ୍ପାଟ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଵେଗମନୁତ୍ତମମ୍। ଶିରସ୍ଯାଭିଜଘାନାଶୁ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରମକମ୍ପନମ୍
ତାପରେ ଆଉ ଏକ ଗଛ ଉଖାଡ଼ି, ଅତ୍ୟଧିକ ତେଜ ନେଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ରାକ୍ଷସନାୟକ ଅକମ୍ପନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ଵୃକ୍ଷେଣ ହତସ୍ତେନ ସକ୍ରୋଧେନ ମହାତ୍ମନା। ରାକ୍ଷସୋ ଵାନରେନ୍ଦ୍ରେଣ ପପାତ ଚ ମମାର ଚ
ଏହି ଗଛରେ ମାରାଯାଇ, ମହାତ୍ମା ହନୁମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ରାକ୍ଷସ ଅକମ୍ପନ ବାନରମାନ୍ୟଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିହତଂ ଭୂମୌ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରମକମ୍ପନମ୍। ଵ୍ଯଥିତା ରାକ୍ଷସାଃ ସର୍ଵେ କ୍ଷିତିକମ୍ପ ଇଵ ଦ୍ରୁମାଃ
ଭୂମିରେ ନିହତ ଅକମ୍ପନ ରାକ୍ଷସନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ଯେପରି ଭୂକମ୍ପରେ ଗଛ ହଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତପ୍ରହରଣାଃ ସର୍ଵେ ରାକ୍ଷସାସ୍ତେ ପରାଜିତାଃ। ଲଙ୍କାମଭିଯଯୁସ୍ତ୍ରାସାଦ୍ ଵାନରୈସ୍ତୈରଭିଦ୍ରୁତାଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ପରାଜିତ ରାକ୍ଷସ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ଭୟରେ ଲଙ୍କାକୁ ପଳାଇଗଲେ, ବାନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।