ଅଥ ହରିଵରନାଥଃ ପ୍ରାପ୍ତସଂଗ୍ରାମକୀର୍ତି- ର୍ନିଶିଚରପତିମାଜୌ ଯୋଜଯିତ୍ଵା ଶ୍ରମେଣ। ଗଗନମତିଵିଶାଲଂ ଲଙ୍ଘଯିତ୍ଵାର୍କସୂନୁ- ର୍ହରିଗଣବଲମଧ୍ଯେ ରାମପାର୍ଶ୍ଵଂ ଜଗାମ
ତାପରେ ବାନରମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଶଂସିତ ମହାରାଜ, ରାତିର ଚରା ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ବ୍ୟସ୍ତ କରି, ବିଶାଳ ଆକାଶ ଉଡ଼ି ଲଙ୍ଘି, ବାନର ସେନା ମଧ୍ୟରେ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଇତି ସ ସଵିତୃସୂନୁସ୍ତତ୍ର ତତ୍ କର୍ମ କୃତ୍ଵା ପଵନଗତିରନୀକଂ ପ୍ରାଵିଶତ୍ ସମ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ। ରଘୁଵରନୃପସୂନୋର୍ଵର୍ଧଯନ୍ ଯୁଦ୍ଧହର୍ଷଂ ତରୁମୃଗଗଣମୁଖ୍ଯୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ହରୀନ୍ଦ୍ରଃ
ଏଭଳି, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବାୟୁର ଗତିରେ ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଲେ, ଓ ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ।
thumb|ଏକଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଅଥ ତସ୍ମିନ୍ ନିମିତ୍ତାନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମଣପୂର୍ଵଜଃ। ସୁଗ୍ରୀଵଂ ସମ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ରାମୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି ସମୟରେ ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ବଡ଼ ଭାଇ ରାମ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ—
ଅସମ୍ମନ୍ତ୍ର୍ଯ ମଯା ସାର୍ଧଂ ତଦିଦଂ ସାହସଂ କୃତମ୍। ଏଵଂ ସାହସଯୁକ୍ତାନି ନ କୁର୍ଵନ୍ତି ଜନେଶ୍ଵରାଃ
ମୋ ସହିତ ଆଲୋଚନା ଛାଡ଼ି ଏହି ଦୁଷ୍କର କାମ କରାଯାଇଛି; ଏଭଳି ଅନ୍ଧାଧୁନା କାମ କ୍ଷମାନୀୟ ନୁହେଁ, ରାଜାମାନେ ଏଭଳି କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସଂଶଯେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ମାଂ ଚେଦଂ ବଲଂ ଚେମଂ ଵିଭୀଷଣମ୍। କଷ୍ଟଂ କୃତମିଦଂ ଵୀର ସାହସଂ ସାହସପ୍ରିଯ
ମୋତେ, ଏହି ସେନାକୁ ଓ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହରେ ରଖି, ତୁମେ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଓ ଅତିସାହସିକ କାମ କରିଛ; ହେ ଶୂରବୀର, ତୁମେ ସାହସ ପ୍ରିୟ।
ଇଦାନୀଂ ମା କୃଥା ଵୀର ଏଵଂଵିଧମରିଂଦମ। ତ୍ଵଯି କିଂଚିତ୍ସମାପନ୍ନେ କିଂ କାର୍ଯଂ ସୀତଯା ମମ
ଏବେ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଏଭଳି କାମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି; ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ହେଲେ, ସୀତା ବା ମୋର ଜୀବନର କଣ ଅର୍ଥ ରହିବ?
ଭରତେନ ମହାବାହୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ଯଵୀଯସା। ଶତ୍ରୁଘ୍ନେନ ଚ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ସ୍ଵଶରୀରେଣ ଵା ପୁନଃ
ବଳଶାଳୀ ଭରତ, ମୋ ଛୋଟ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶତୃଘ୍ନ କିମ୍ବା ମୁଁ ନିଜେ—ଯେଉଁଠିଏ ହେଉନାହିଁ—
ତ୍ଵଯି ଚାନାଗତେ ପୂର୍ଵମିତି ମେ ନିଶ୍ଚିତା ମତିଃ। ଜାନତଶ୍ଚାପି ତେ ଵୀର୍ଯଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଵରୁଣୋପମ
ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଫେରିନଥାନ୍ତି, ମୋର ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଥିଲା; କାରଣ, ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମର ଶକ୍ତି ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମାନ।
ହତ୍ଵାହଂ ରାଵଣଂ ଯୁଦ୍ଧେ ସପୁତ୍ରବଲଵାହନମ୍। ଅଭିଷିଚ୍ଯ ଚ ଲଙ୍କାଯାଂ ଵିଭୀଷଣମଥାପି ଚ
ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ, ସେଙ୍କର ପୁଅ, ସେନା ଓ ଯାନସହିତ ମାରି, ଲଙ୍କାରେ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ରାଜା କରିଦେଇ—
ଭରତେ ରାଜ୍ଯମାରୋପ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ ଦେହଂ ମହାବଲ। ତମେଵଂ ଵାଦିନଂ ରାମଂ ସୁଗ୍ରୀଵଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ମୁଁ ଏଇ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଥାଏ; ଏଭଳି ରାମ କହିଥିଲେ।
ତଵ ଭାର୍ଯାପହର୍ତାରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଘଵ ରାଵଣମ୍। ମର୍ଷଯାମି କଥଂ ଵୀର ଜାନନ୍ ଵିକ୍ରମମାତ୍ମନଃ
ସୁଗ୍ରୀବ ଏହିପରି କଥା କହୁଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ରାଘବ, ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ହରିଥିବା ରାବଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ନିଜ ଶୌର୍ୟ ଜାଣି, କିପରି ସହିପାରିବି?'
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵାଦିନଂ ଵୀରମଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ ରାଘଵଃ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଲକ୍ଷ୍ମିସମ୍ପନ୍ନମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି ଶୂରବୀର କଥା କହିଲେ, ରାଘବ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରି, ଶ୍ରୀସମ୍ପନ୍ନ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ—
ପରିଗୃହ୍ଯୋଦକଂ ଶୀତଂ ଵନାନି ଫଲଵନ୍ତି ଚ। ବଲୌଘଂ ସଂଵିଭଜ୍ଯେମଂ ଵ୍ଯୂହ୍ଯ ତିଷ୍ଠାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ
ଛାୟା ଜଳ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଫଳ ଆଣି, ସେନାକୁ ଭାଗକରି, ଆମେ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ଭାବେ ଦଢ଼ା ହେବା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ।
ଲୋକକ୍ଷଯକରଂ ଭୀମଂ ଭଯଂ ପଶ୍ଯାମ୍ଯୁପସ୍ଥିତମ୍। ନିବର୍ହଣଂ ପ୍ରଵୀରାଣାମୃକ୍ଷଵାନରରକ୍ଷସାମ୍
ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ଭୟଙ୍କର ଏକ ଭୟ ଆସୁଛି, ଯାହା ଭଲୁକ, ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶୂରମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ।
ଵାତା ହି ପରୁଷଂ ଵାନ୍ତି କମ୍ପତେ ଚ ଵସୁଂଧରା। ପର୍ଵତାଗ୍ରାଣି ଵେପନ୍ତେ ନଦନ୍ତି ଧରଣୀଧରାଃ
ପବନ ତୀବ୍ର ହେବାରେ ବହୁଛି, ଭୂମି କମ୍ପିଉଛି, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଥର୍ଥରାଉଛି, ପାହାଡ଼ମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।
ମେଘାଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦସଂକାଶାଃ ପରୁଷାଃ ପରୁଷସ୍ଵରାଃ। କ୍ରୂରାଃ କ୍ରୂରଂ ପ୍ରଵର୍ଷନ୍ତେ ମିଶ୍ରଂ ଶୋଣିତବିନ୍ଦୁଭିଃ
ମେଘମାନେ ମାଂସ ଖାଇଥିବା ପଶୁ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ କଠୋର ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି; ଦୟାହୀନ ଭାବେ ବର୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ମିଶିଛି।
ରକ୍ତଚନ୍ଦନସଂକାଶା ସଂଧ୍ଯା ପରମଦାରୁଣା। ଜ୍ଵଲଚ୍ଚ ନିପତତ୍ଯେତଦାଦିତ୍ଯାଦଗ୍ନିମଣ୍ଡଲମ୍
ସନ୍ଧ୍ୟା ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ସମାନ ରଙ୍ଗରେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର; ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ରବିମଣ୍ଡଳ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଖସିପଡ଼ୁଛି।
ଆଦିତ୍ଯମଭିଵାଶ୍ଯନ୍ତି ଜନଯନ୍ତୋ ମହଦ୍ଭଯମ୍। ଦୀନା ଦୀନସ୍ଵରା ଘୋରା ଅପ୍ରଶସ୍ତା ମୃଗଦ୍ଵିଜାଃ
ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ କ୍ଷୀଣ ସ୍ୱରରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଭୟ ଜନ୍ମାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଅଶୁଭ ଓ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
ରଜନ୍ଯାମପ୍ରକାଶଶ୍ଚ ସଂତାପଯତି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ। କୃଷ୍ଣରକ୍ତାଂଶୁପର୍ଯନ୍ତୋ ଯଥା ଲୋକସ୍ଯ ସଂକ୍ଷଯେ
ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକ ଦେଉନାହିଁ, ତାହାର ଉପସ୍ଥିତି ଦୁଃଖ ଦେଉଛି, ତାହାର କିରଣ କଳା ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଶେଷ ହେଉଛି, ଯେପରି ଜଗତର ଶେଷବେଳେ।
ହ୍ରସ୍ଵୋ ରୂକ୍ଷୋଽପ୍ରଶସ୍ତଶ୍ଚ ପରିଵେଷଃ ସୁଲୋହିତଃ। ଆଦିତ୍ଯମଣ୍ଡଲେ ନୀଲଂ ଲକ୍ଷ୍ମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୃଶ୍ଯତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ଏକ ଛୋଟ, କଠୋର ଓ ଅଶୁଭ ହାଲୋ, ଗାଢ଼ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଛି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏବଂ ଏକ ନୀଳ ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ନ ଯଥାଵଚ୍ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାଣ୍ଯଭିଵର୍ତତେ। ଯୁଗାନ୍ତମିଵ ଲୋକସ୍ଯ ପଶ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶଂସତି
ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ସାଧାରଣ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଗତି ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମନେ ହେଉଛି ଯେଉଁପରି ଜଗତର ଶେଷ ସୂଚିତ ହେଉଛି।
କାକାଃ ଶ୍ଯେନାସ୍ତଥା ଗୃଧ୍ରା ନୀଚୈଃ ପରିପତନ୍ତି ଚ। ଶିଵାଶ୍ଚାପ୍ଯଶୁଭା ଵାଚଃ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମହାସ୍ଵନାଃ
କାଉ, ଶ୍ୟେନ ଓ ଗୃଧ୍ରମାନେ ତଳେ ଉଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ବଡ଼ ସ୍ୱରରେ କେବେ ଶୁଭ କେବେ ଅଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି।
ଶୈଲୈଃ ଶୂଲୈଶ୍ଚ ଖଡ୍ଗୈଶ୍ଚ ଵିମୁକ୍ତୈଃ କପିରାକ୍ଷସୈଃ। ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯାଵୃତା ଭୂମିର୍ମାଂସଶୋଣିତକର୍ଦମା
ପାହାଡ଼, ବାଣ ଓ ତଳୱାର ଧରିଥିବା ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଶୀଘ୍ର ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ମଲିନ ହେଇଯିବ।
କ୍ଷିପ୍ରମଦ୍ଯ ଦୁରାଧର୍ଷାଂ ପୁରୀଂ ରାଵଣପାଲିତାମ୍। ଅଭିଯାମ ଜଵେନୈଵ ସର୍ଵତୋ ହରିଭିର୍ଵୃତାଃ
ଆସନ୍ତୁ, ଆଜି ଆମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାନରମାନେ ଘେରି ରାବଣଙ୍କ ଅଜୟ୍ୟ ନଗରୀକୁ ତ୍ୱରିତ ଆକ୍ରମଣ କରିବା।
ଇତ୍ଯେଵଂ ତୁ ଵଦନ୍ ଵୀରୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଗ୍ରଜଃ। ତସ୍ମାଦଵାତରଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ପର୍ଵତାଗ୍ରାନ୍ମହାବଲଃ
ଏଭଳି କହି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଭାଇ, ବଡ଼ ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ଶୀଘ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ଅଵତୀର୍ଯ ତୁ ଧର୍ମାତ୍ମା ତସ୍ମାଚ୍ଛୈଲାତ୍ ସ ରାଘଵଃ। ପରୈଃ ପରମଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ଦଦର୍ଶ ବଲମାତ୍ମନଃ
ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ, ସେଇ ପାହାଡ଼ରୁ ତଳକୁ ଅସି, ନିଜର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ।
ସଂନହ୍ଯ ତୁ ସସୁଗ୍ରୀଵଃ କପିରାଜବଲଂ ମହତ୍। କାଲଜ୍ଞୋ ରାଘଵଃ କାଲେ ସଂଯୁଗାଯାଭ୍ଯଚୋଦଯତ୍
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ ରାଘବ, ସମୟର ଉପଯୁକ୍ତତା ଜାଣି, ବଡ଼ ବାନର ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି କରି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ତତଃ କାଲେ ମହାବାହୁର୍ବଲେନ ମହତା ଵୃତଃ। ପ୍ରସ୍ଥିତଃ ପୁରତୋ ଧନ୍ଵୀ ଲଙ୍କାମଭିମୁଖଃ ପୁରୀମ୍
ତାପରେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ, ବଡ଼ ବଳରେ ଘିରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ଆଗରୁ ଲଂକା ସହର ପ୍ରତି ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତଂ ଵିଭୀଷଣସୁଗ୍ରୀଵୌ ହନୂମାଞ୍ଜାମ୍ବଵାନ୍ ନଲଃ। ଋକ୍ଷରାଜସ୍ତଥା ନୀଲୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଶ୍ଚାନ୍ଵଯୁସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ବିଭୀଷଣ, ସୁଗ୍ରୀବ, ହନୁମାନ, ଜାମ୍ବବାନ, ନଳ, ଭାଲୁ ରାଜା, ନୀଳ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ।
ତତଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ସୁମହତୀ ପୃତନର୍କ୍ଷଵନୌକସାମ୍। ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯ ମହତୀଂ ଭୂମିମନୁଯାତି ସ୍ମ ରାଘଵମ୍
ତାଙ୍କ ପଛରେ ବଡ଼ ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନଙ୍କର ବିଶାଳ ସେନା, ସମସ୍ତ ଭୂମିକୁ ଢାକି, ରାଘବଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।