ତେ ସାଲୈଶ୍ଚାଶ୍ଵକର୍ଣୈଶ୍ଚ ଧଵୈର୍ଵଂଶୈଶ୍ଚ ଵାନରାଃ। କୁଟଜୈରର୍ଜୁନୈସ୍ତାଲୈସ୍ତିଲକୈସ୍ତିନିଶୈରପି
ବାନରମାନେ ସାଲ, ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ, ଧବ, ବାଁଶ, କୁଟଜ, ଅର୍ଜୁନ, ତାଳ, ତିଲକ ଓ ତିନିଶ ଗଛ ନେଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ବିଲ୍ଵକୈଃ ସପ୍ତପର୍ଣୈଶ୍ଚ କର୍ଣିକାରୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପିତୈଃ। ଚୂତୈଶ୍ଚାଶୋକଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ସାଗରଂ ସମପୂରଯନ୍
ବିଲ୍ବ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ, ଫୁଲ ଲାଗିଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର, ଆମ୍ବ ଓ ଅଶୋକ ଗଛ ନେଇ ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଭରିଦେଲେ।
ସମୂଲାଂଶ୍ଚ ଵିମୂଲାଂଶ୍ଚ ପାଦପାନ୍ ହରିସତ୍ତମାଃ। ଇନ୍ଦ୍ରକେତୂନିଵୋଦ୍ଯମ୍ଯ ପ୍ରଜହ୍ରୁର୍ଵାନରାସ୍ତରୂନ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ମୂଳ ସହିତ ଓ ମୂଳ ବିନା ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ପରି ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ତାଲାନ୍ ଦାଡିମଗୁଲ୍ମାଂଶ୍ଚ ନାରିକେଲଵିଭୀତକାନ୍। କରୀରାନ୍ ବକୁଲାନ୍ ନିମ୍ବାନ୍ ସମାଜହ୍ରୁରିତସ୍ତତଃ
ତାଳ, ଡାଡିମା ଝାଡ଼, ନାଡ଼ିଆ, ବିଭୀତକ, କରୀର, ବକୁଳ ଓ ନିମ୍ବ ଗଛ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏଣିକି ଏକଠା କରିଲେ।
ହସ୍ତିମାତ୍ରାନ୍ ମହାକାଯାଃ ପାଷାଣାଂଶ୍ଚ ମହାବଲାଃ। ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଯନ୍ତ୍ରୈଃ ପରିଵହନ୍ତି ଚ
ବଡ଼ ଶରୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ହାତୀ ପରି ବଡ଼ ପାଥର ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଉପଡ଼ି ଯନ୍ତ୍ରରେ ଚଢ଼ାଇ ନେଉଥିଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯମାଣୈରଚଲୈଃ ସହସା ଜଲମୁଦ୍ଧୃତମ୍। ସମୁତ୍ସସର୍ପ ଚାକାଶମଵାସର୍ପତ୍ ତତଃ ପୁନଃ
ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ପକେଇବା ସମୟରେ ପାଣି ହଠାତ୍ ଉଠି ଆକାଶକୁ ଚାଲିଯାଉଥିଲା, ପୁଣି ସେଥିରୁ ତଳକୁ ଆସୁଥିଲା।
ସମୁଦ୍ରଂ କ୍ଷୋଭଯାମାସୁର୍ନିପତନ୍ତଃ ସମନ୍ତତଃ। ସୂତ୍ରାଣ୍ଯନ୍ଯେ ପ୍ରଗୃହ୍ଣନ୍ତି ହ୍ଯାଯତଂ ଶତଯୋଜନମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପଡ଼ିବାରେ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲା; ଅନ୍ୟମାନେ ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଦୋରି ନେଇ ମାପୁଥିଲେ।
ନଲଶ୍ଚକ୍ରେ ମହାସେତୁଂ ମଧ୍ଯେ ନଦନଦୀପତେଃ। ସ ତଦା କ୍ରିଯତେ ସେତୁର୍ଵାନରୈର୍ଘୋରକର୍ମଭିଃ
ନଳ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ସେତୁ ତିଆରି କଲେ; ସେ ସମୟରେ ବାନରମାନେ ଭୟଙ୍କର କାମରେ ଲାଗି ସେତୁ ତିଆରି କରୁଥିଲେ।
ଦଣ୍ଡାନନ୍ଯେ ପ୍ରଗୃହ୍ଣନ୍ତି ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତି ତଥାପରେ। ଵାନରୈଃ ଶତଶସ୍ତତ୍ର ରାମସ୍ଯାଜ୍ଞାପୁରଃସରୈଃ
କେହି ଲାଠି ଧରୁଥିଲେ, କେହି ଖୋଜୁଥିଲେ; ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଶତଶଃ ବାନର ଏଠାରେ କାମ କରୁଥିଲେ।
ମେଘାଭୈଃ ପର୍ଵତାଭୈଶ୍ଚ ତୃଣୈଃ କାଷ୍ଠୈର୍ବବନ୍ଧିରେ। ପୁଷ୍ପିତାଗ୍ରୈଶ୍ଚ ତରୁଭିଃ ସେତୁଂ ବଘ୍ନନ୍ତି ଵାନରାଃ
ମେଘ ଓ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଘାସ, କାଠ ଓ ଫୁଲ ଲାଗିଥିବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ବାନରମାନେ ସେତୁ ତିଆରି କଲେ।
ପାଷାଣାଂଶ୍ଚ ଗିରିପ୍ରଖ୍ଯାନ୍ ଗିରୀଣାଂ ଶିଖରାଣି ଚ। ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ପରିଧାଵନ୍ତୋ ଗୃହ୍ଯ ଦାନଵସଂନିଭାଃ
ପାହାଡ଼ ପରି ଥିବା ପାଥର ଓ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ବଡ଼ ଦୂରୁ ଦୂର୍ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦାନବ ସଦୃଶ ବାନରମାନେ ବହନ କରୁଥିଲେ।
ଶିଲାନାଂ କ୍ଷିପ୍ଯମାଣାନାଂ ଶୈଲାନାଂ ତତ୍ର ପାତ୍ଯତାମ୍। ବଭୂଵ ତୁମୁଲଃ ଶବ୍ଦସ୍ତଦା ତସ୍ମିନ୍ ମହୋଦଧୌ
ସେ ସମୟରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ପାଥର ଓ ପାହାଡ଼ ପକେଇବାରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା।
କୃତାନି ପ୍ରଥମେନାହ୍ନା ଯୋଜନାନି ଚତୁର୍ଦଶ। ପ୍ରହୃଷ୍ଟୈର୍ଗଜସଂକାଶୈସ୍ତ୍ଵରମାଣୈଃ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମୈଃ
ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ହସୁଥିବା, ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ତ୍ୱରିତ ବାନରମାନେ ଚଉଦ ଯୋଜନ ସେତୁ ତିଆରି କଲେ।
ଦ୍ଵିତୀଯେନ ତଥୈଵାହ୍ନା ଯୋଜନାନି ତୁ ଵିଂଶତିଃ। କୃତାନି ପ୍ଲଵଗୈସ୍ତୂର୍ଣଂ ଭୀମକାଯୈର୍ମହାବଲୈଃ
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଶରୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ କୁଡ଼ି ଯୋଜନ ସେତୁ ତିଆରି କଲେ।
ଅହ୍ନା ତୃତୀଯେନ ତଥା ଯୋଜନାନି ତୁ ସାଗରେ। ତ୍ଵରମାଣୈର୍ମହାକାଯୈରେକଵିଂଶତିରେଵ ଚ
ତୃତୀୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଦେହ ଓ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ବାନରମାନେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଏକୋଇଶ ଯୋଜନ ସେତୁ ତିଆରି କଲେ।
ଚତୁର୍ଥେନ ତଥା ଚାହ୍ନା ଦ୍ଵାଵିଂଶତିରଥାପି ଵା। ଯୋଜନାନି ମହାଵେଗୈଃ କୃତାନି ତ୍ଵରିତୈସ୍ତତଃ
ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ତ୍ୱରିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ବାଇଶ ଯୋଜନ ସେତୁ ତିଆରି କଲେ।
ପଞ୍ଚମେନ ତଥା ଚାହ୍ନା ପ୍ଲଵଗୈଃ କ୍ଷିପ୍ରକାରିଭିଃ। ଯୋଜନାନି ତ୍ରଯୋଵିଂଶତ୍ ସୁଵେଲମଧିକୃତ୍ଯ ଵୈ
ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ବାନରମାନେ ସୁବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତେଇ ଏକୋଇଶ ଯୋଜନ ସେତୁ ତିଆରି କଲେ।
ସ ଵାନରଵରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାତ୍ମଜୋ ବଲୀ। ବବନ୍ଧ ସାଗରେ ସେତୁଂ ଯଥା ଚାସ୍ଯ ପିତା ତଥା
ସେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳବାନ୍ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ସେମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ସେତୁ ବନେଇଥିଲେ।
ସ ନଲେନ କୃତଃ ସେତୁଃ ସାଗରେ ମକରାଲଯେ। ଶୁଶୁଭେ ସୁଭଗଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସ୍ଵାତୀପଥ ଇଵାମ୍ବରେ
ନଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାଗର ଉପରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଓ ମହାନ୍ ସେତୁଟି ମକରମାନଙ୍କ ନିବାସ ସାଗର ଉପରେ ଏମିତି ଜଗମଗାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶରେ ସ୍ୱାତୀ ତାରାର ପଥ ଦେଖାଯାଏ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ। ଆଗମ୍ଯ ଗଗନେ ତସ୍ଥୁର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସି, ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଶତଯୋଜନମାଯତମ୍। ଦଦୃଶୁର୍ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵା ନଲସେତୁଂ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ନଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ବହୁତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ସେତୁଟିକୁ ଦେଖିଲେ।
ଆପ୍ଲଵନ୍ତଃ ପ୍ଲଵନ୍ତଶ୍ଚ ଗର୍ଜନ୍ତଶ୍ଚ ପ୍ଲଵଂଗମାଃ। ତମଚିନ୍ତ୍ଯମସହ୍ଯଂ ଚ ହ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍
ବାନରମାନେ ଲାଫି, ପହଁସି, ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ସେମାନେ ସେଇ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅସହ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ, ଦେଖିଲେ ଲୋମ ଖଡ଼ା ହୋଇଯାଏ ଏମିତି ସେତୁଟିକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ସାଗରେ ସେତୁବନ୍ଧନମ୍। ତାନି କୋଟିସହସ୍ରାଣି ଵାନରାଣାଂ ମହୌଜସାମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଇ ସାଗର ଉପରେ ସେତୁ ବନ୍ଧାଯିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ କରୁଥିଲେ।
ବଧ୍ନନ୍ତଃ ସାଗରେ ସେତୁଂ ଜଗ୍ମୁଃ ପାରଂ ମହୋଦଧେଃ। ଵିଶାଲଃ ସୁକୃତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସୁଭୂମିଃ ସୁସମାହିତଃ
ସାଗର ଉପରେ ସେତୁ ବନ୍ଧିବା ସମୟରେ, ସେଇ ବାନରମାନେ ବିଶାଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରର ପାରକୁ ପହଁଚିଗଲେ; ସେତୁଟି ଚଉଡ଼ା, ଭଲଭାବେ ତିଆରି, ଶୋଭାମୟ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଥିଲା।
ଅଶୋଭତ ମହାନ୍ ସେତୁଃ ସୀମନ୍ତ ଇଵ ସାଗରେ। ତତଃ ପାରେ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଗଦାପାଣିର୍ଵିଭୀଷଣଃ
ସେଇ ମହାନ୍ ସେତୁଟି ସାଗର ଉପରେ ସୀମାରେ ରେଖା ପରି ଚମକୁଥିଲା; ତାପରେ ସମୁଦ୍ରର ପାରେ ଗଦାଧାରୀ ବିଭୀଷଣ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ପରେଷାମଭିଘାତାର୍ଥମତିଷ୍ଠତ୍ ସଚିଵୈଃ ସହ। ସୁଗ୍ରୀଵସ୍ତୁ ତତଃ ପ୍ରାହ ରାମଂ ସତ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରିବା ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ତିଆରି ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ; ଏହିବେଳେ ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ, ଯିଏ ସତ୍ୟବୀର, କହିଲେ।
ହନୂମନ୍ତଂ ତ୍ଵମାରୋହ ଅଙ୍ଗଦଂ ତ୍ଵଥ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ। ଅଯଂ ହି ଵିପୁଲୋ ଵୀର ସାଗରୋ ମକରାଲଯଃ
ହନୁମାନ ତୁମକୁ ବୋହିବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ିବ; ଏହି ବିଶାଳ ସାଗର, ଯେଉଁଠାରେ ମକର ରହନ୍ତି, ଆମ ସାମ୍ନାରେ ଅଛି, ହେ ବୀର।
ଵୈହାଯସୌ ଯୁଵାମେତୌ ଵାନରୌ ଧାରଯିଷ୍ଯତଃ। ଅଗ୍ରତସ୍ତସ୍ଯ ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାମଃ ସଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ଏହି ଦୁଇ ବାନର, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିପାରନ୍ତି, ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବୋହିବେ; ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ସେନାର ଆଗରେ ଯିବେ।
ଜଗାମ ଧନ୍ଵୀ ଧର୍ମାତ୍ମା ସୁଗ୍ରୀଵେଣ ସମନ୍ଵିତଃ। ଅନ୍ଯେ ମଧ୍ଯେନ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ପାର୍ଶ୍ଵତୋଽନ୍ଯେ ପ୍ଲଵଂଗମାଃ
ଧନୁର୍ଧାରୀ ଧର୍ମାତ୍ମା ରାମ ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଥିଲେ, କିଛି ବାନର ପାଶ୍ୱରେ ଚାଲୁଥିଲେ।
ସଲିଲଂ ପ୍ରପତନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ମାର୍ଗମନ୍ଯେ ପ୍ରପେଦିରେ। କେଚିଦ୍ ଵୈହାଯସଗତାଃ ସୁପର୍ଣା ଇଵ ପୁପ୍ଲୁଵୁଃ
କିଛି ଜଣେ ପାଣିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, କିଛି ଜଣେ ପାରକୁ ପହଁଚୁଥିଲେ; କିଛି ଆକାଶ ମାଡ଼ି, ବଡ଼ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।