ନ ତ୍ଵସ୍ଯ ବ୍ରୁଵତୋ ଜାତୁ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଦୁଷ୍ଟଭାଵତା। ପ୍ରସନ୍ନଂ ଵଦନଂ ଚାପି ତସ୍ମାନ୍ମେ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ
ସେ କଥା କହିବାବେଳେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟତାର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ମୁହଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଖୁସି, ତେଣୁ ମୋର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଅଶଙ୍କିତମତିଃ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ନ ଶଠଃ ପରିସର୍ପତି। ନ ଚାସ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟଵାଗସ୍ତି ତସ୍ମାନ୍ମେ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ
ତାଙ୍କ ମନ ନିର୍ଭୟ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ; ସେ କେବେ ଚାଳାକି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ କଥାରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟତା ନାହିଁ—ସେଥିପାଇଁ ମୋର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଦେଶକାଲୋପପନ୍ନଂ ଚ କାର୍ଯଂ କାର୍ଯଵିଦାଂ ଵର। ସଫଲଂ କୁରୁତେ କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରଯୋଗେଣାଭିସଂହିତମ୍
ହେ କାର୍ଯ୍ୟଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଠିକ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଠିକ ଭାବେ କରାଗଲେ ଶୀଘ୍ର ଫଳ ଦେଇଥାଏ ।
ଉଦ୍ଯୋଗଂ ତଵ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମିଥ୍ଯାଵୃତ୍ତଂ ଚ ରାଵଣମ୍। ଵାଲିନଂ ଚ ହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁଗ୍ରୀଵଂ ଚାଭିଷେଚିତମ୍
ତୁମର ପ୍ରସ୍ତୁତି, ରାବଣଙ୍କ ମିଥ୍ୟା ଆଚରଣ, ବାଲିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଶୁଣି—
ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯମାନସ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵମିହାଗତଃ। ଏତାଵତ୍ ତୁ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଯୁଜ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ସଂଗ୍ରହଃ
ସେ ରାଜ୍ୟ ଆଶା କରି ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଏ ସବୁ ଭାବିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ।
ଯଥାଶକ୍ତି ମଯୋକ୍ତଂ ତୁ ରାକ୍ଷସସ୍ଯାର୍ଜଵଂ ପ୍ରତି। ପ୍ରମାଣଂ ତ୍ଵଂ ହି ଶେଷସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵର
ମୋ ସାଧ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସତ୍ତତା ବିଷୟରେ କହିଛି; ଏବେ ତୁମେ ଶୁଣି, ଶେଷ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ଅଧିକାରୀ ତୁମେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
thumb|ଏକୋନଵିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡେ ଅଷ୍ଟାଦଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୬-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକିୟ ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ଏହି ଅଠାରତମ ସର୍ଗ ଏବେ ଶୁଣ ।
ଅଥ ରାମଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଯୁସୁତସ୍ଯ ହ। ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ଦୁର୍ଧର୍ଷଃ ଶ୍ରୁତଵାନାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ଶାନ୍ତ ମନ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାମ, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଯିଏ ଆତ୍ମବଳ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଅଟୁଟ ।
ମମାପି ଚ ଵିଵକ୍ଷାସ୍ତି କାଚିତ୍ ପ୍ରତି ଵିଭୀଷଣମ୍। ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଭଵଦ୍ଭିଃ ଶ୍ରେଯସି ସ୍ଥିତୈଃ
ମୋର ମଧ୍ୟ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ବିଷୟରେ କିଛି କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି; ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶରେ ଅଟୁଟ, ସେଥିରୁ ସବୁ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ମିତ୍ରଭାଵେନ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ନ ତ୍ଯଜେଯଂ କଥଂଚନ। ଦୋଷୋ ଯଦ୍ଯପି ତସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ ସତାମେତଦଗର୍ହିତମ୍
ଯେଉଁଠି ମିତ୍ର ଭାବେ କେହି ଆସେ, ତାକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କର କିଛି ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ସଜ୍ଜନମାନେ ଅପରାଧ ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସୁଗ୍ରୀଵସ୍ତ୍ଵଥ ତଦ୍ଵାକ୍ଯମାଭାଷ୍ଯ ଚ ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ। ତତଃ ଶୁଭତରଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ହରିପୁଙ୍ଗଵଃ
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ, ସେଇ କଥା କହି ଓ ଭଲଭାବେ ଭାବି, ତାପରେ ଆଉ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ, ଯିଏ ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ସ ଦୁଷ୍ଟୋ ଵାପ୍ଯଦୁଷ୍ଟୋ ଵା କିମେଷ ରଜନୀଚରଃ। ଈଦୃଶଂ ଵ୍ଯସନଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭ୍ରାତରଂ ଯଃ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ସେ ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ଏଇ ରାତିର ଚରଣ କିଏ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭାଇକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ?
କୋ ନାମ ସ ଭଵେତ୍ ତସ୍ଯ ଯମେଷ ନ ପରିତ୍ଯଜେତ୍। ଵାନରାଧିପତେର୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵାନୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ତୁ
ବାନର ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏମିତି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଅଛନ୍ତି କି, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବେ ନାହିଁ?
ଈଷଦୁତ୍ସ୍ମଯମାନସ୍ତୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ପୁଣ୍ଯଲକ୍ଷଣମ୍। ଇତି ହୋଵାଚ କାକୁତ୍ସ୍ଥୋ ଵାକ୍ଯଂ ସତ୍ଯପରାକ୍ରମଃ
ଅଳ୍ପ ହସି ସହିତ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟବୀର ରାମ କହିଲେ—
ଅନଧୀତ୍ଯ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵୃଦ୍ଧାନନୁପସେଵ୍ଯ ଚ। ନ ଶକ୍ଯମୀଦୃଶଂ ଵକ୍ତୁଂ ଯଦୁଵାଚ ହରୀଶ୍ଵରଃ
ଶାସ୍ତ୍ର ଶିଖିନାହିଁ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ସେବା କରିନାହିଁ, ଏପରି ଭାବରେ କଥା କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଯେପରି ବାନର ମହାରାଜ କହିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ତି ସୂକ୍ଷ୍ମତରଂ କିଂଚିଦ୍ ଯଥାତ୍ର ପ୍ରତିଭାତି ମା। ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଲୌକିକଂ ଚାପି ଵର୍ତତେ ସର୍ଵରାଜସୁ
ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାରେ କିଛି ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଛି; ଏହି ପ୍ରକାର ଅନୁଭବ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅମିତ୍ରାସ୍ତତ୍କୁଲୀନାଶ୍ଚ ପ୍ରାତିଦେଶ୍ଯାଶ୍ଚ କୀର୍ତିତାଃ। ଵ୍ଯସନେଷୁ ପ୍ରହର୍ତାରସ୍ତସ୍ମାଦଯମିହାଗତଃ
ଶତ୍ରୁ, ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଲୋକ ଏବଂ ପଡ଼ୋଶୀମାନେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛନ୍ତି; ସମସ୍ୟା ସମୟରେ ସେମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି—ସେଇପାଇଁ ସେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ଅପାପାସ୍ତତ୍କୁଲୀନାଶ୍ଚ ମାନଯନ୍ତି ସ୍ଵକାନ୍ ହିତାନ୍। ଏଷ ପ୍ରାଯୋ ନରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଶଙ୍କନୀଯସ୍ତୁ ଶୋଭନଃ
ଅପାପ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଭଲଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ଅଧିକାଂଶ ରାଜାଙ୍କ ଚରିତ୍ର, ତଥାପି ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ସତର୍କ ରହିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ତୁ ଦୋଷସ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ହ୍ଯାଦାନେଽରିବଲସ୍ଯ ଚ। ତତ୍ର ତେ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମିଦଂ ଶୃଣୁ
ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିବା ବିଷୟରେ ତୁମେ ଯେ ଦୋଷ କହିଛ, ସେଥିରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝେଇବି; ଏହା ଶୁଣ।
ନ ଵଯଂ ତତ୍କୁଲୀନାଶ୍ଚ ରାଜ୍ଯକାଙ୍କ୍ଷୀ ଚ ରାକ୍ଷସଃ। ପଣ୍ଡିତା ହି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତସ୍ମାଦ୍ ଗ୍ରାହ୍ଯୋ ଵିଭୀଷଣଃ
ଆମେ ତାଙ୍କ କୁଳର ନୁହେଁ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ; ପଣ୍ଡିତମାନେ ବୁଝିପାରିବେ—ସେଇପାଇଁ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଵ୍ଯଗ୍ରାଶ୍ଚ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସଂଗତାଃ। ପ୍ରଣାଦଶ୍ଚ ମହାନେଷୋଽନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯ ଭଯମାଗତମ୍। ଇତି ଭେଦଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ତସ୍ମାଦ୍ ଗ୍ରାହ୍ଯୋ ଵିଭୀଷଣଃ
ସେମାନେ ଏକଠି ହେଇ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ; ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ହେବ, ପରସ୍ପର ଭୟ ଆସିବ—ଏଭଳି ଭେଦ ହେବ; ତେଣୁ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ନ ସର୍ଵେ ଭ୍ରାତରସ୍ତାତ ଭଵନ୍ତି ଭରତୋପମାଃ। ମଦ୍ଵିଧା ଵା ପିତୁଃ ପୁତ୍ରାଃ ସୁହୃଦୋ ଵା ଭଵଦ୍ଵିଧାଃ
ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଭାଇ ଭରତଙ୍କ ପରି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପୁଅ ମୋ ପରି ନୁହଁନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ତୁମ ପରି ନୁହଁନ୍ତି।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ରାମେଣ ସୁଗ୍ରୀଵଃ ସହଲକ୍ଷ୍ମଣଃ। ଉତ୍ଥାଯେଦଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଣତୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ସୁଗ୍ରୀବ ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି, ସେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ବିନୟରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ରାଵଣେନ ପ୍ରଣିହିତଂ ତମଵେହି ନିଶାଚରମ୍। ତସ୍ଯାହଂ ନିଗ୍ରହଂ ମନ୍ଯେ କ୍ଷମଂ କ୍ଷମଵତାଂ ଵର
ରାବଣ ଏହି ନିଶାଚରକୁ ପଠାଇଛି ବୋଲି ଜାଣ; ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ତାଙ୍କର ଦମନ ଉଚିତ।
ରାକ୍ଷସୋ ଜିହ୍ମଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସଂଦିଷ୍ଟୋଽଯମିହାଗତଃ। ପ୍ରହର୍ତୁଂ ତ୍ଵଯି ଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ମଯି ଵାନଘ
ଏହି ରାକ୍ଷସ ଚତୁର୍ ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ତୁମେ ଏବଂ ମୁଁ ଭରସା କଲେ, ସେ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଵାହିନୀପତିଃ। ଵାକ୍ଯଜ୍ଞୋ ଵାକ୍ଯକୁଶଲଂ ତତୋ ମୌନମୁପାଗମତ୍
ଏଭଳି କହି, ସେନାପତି ସୁଗ୍ରୀବ, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ, ଯିଏ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଚୁପ୍ ହେଇ ରହିଲେ।
ସ ସୁଗ୍ରୀଵସ୍ଯ ତଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ରାମଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ। ତତଃ ଶୁଭତରଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ହରିପୁଙ୍ଗଵମ୍
ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ରାମ ପୁନି ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଅଧିକ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିଲେ।
ସ ଦୁଷ୍ଟୋ ଵାପ୍ଯଦୁଷ୍ଟୋ ଵା କିମେଷ ରଜନୀଚରଃ। ସୂକ୍ଷ୍ମମପ୍ଯହିତଂ କର୍ତୁଂ ମମ ଶକ୍ତଃ କଥଂଚନ
ଏହି ନିଶାଚର ଭଲ କି ଖରାପ, ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସେ କେମିତି ମୋତେ ଅଳ୍ପ ମାତ୍ର ଅପକାର କରିପାରିବ?
ପିଶାଚାନ୍ ଦାନଵାନ୍ ଯକ୍ଷାନ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚୈଵ ରାକ୍ଷସାନ୍। ଅଙ୍ଗୁଲ୍ଯଗ୍ରେଣ ତାନ୍ ହନ୍ଯାମିଚ୍ଛନ୍ ହରିଗଣେଶ୍ଵର
ବାନର ସେନାପତି, ମୁଁ ଚାହିଲେ, ମୋ ଆଉଠିର ଟିପ୍ପରେ ପିଶାଚ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ ଓ ପୃଥିବୀର ରାକ୍ଷସମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିପାରିବି।
ଶ୍ରୂଯତେ ହି କପୋତେନ ଶତ୍ରୁଃ ଶରଣମାଗତଃ। ଅର୍ଚିତଶ୍ଚ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ସ୍ଵୈଶ୍ଚ ମାଂସୈର୍ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ ଯେ, ଏକ ପରିବା ନିଜ ଶତ୍ରୁ ଶରଣ ଆସିଲେ, ତାକୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର କଲା ଏବଂ ନିଜ ମାଂସ ଦେଇ ଅତିଥି କଲା।