ଉତ୍ତମଂ ଜଵମାସ୍ଥାଯ ଶେଷମଧ୍ଵାନମାସ୍ଥିତଃ। ତତୋଽହଂ ସୁଚିରଂ କାଲଂ ଜଵେନାଭ୍ଯଗମଂ ପଥି
ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତ୍ୱରା ଧରି, ଅବଶିଷ୍ଟ ରାସ୍ତା ଆରମ୍ଭ କଲି। ତାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତ୍ୱରାରେ ଆଗକୁ ଯାଉଥିଲି।
ତତଃ ପଶ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵୀଂ ସୁରସାଂ ନାଗମାତରମ୍। ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେ ସା ଦେଵୀ ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ମୁଁ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ନାଗମାତା ଦେବୀ ସୁରସାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ସେଇ ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ମମ ଭକ୍ଷ୍ଯଃ ପ୍ରଦିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵମମରୈର୍ହରିସତ୍ତମ। ତତସ୍ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ଵିହିତସ୍ତ୍ଵଂ ହି ମେ ସୁରୈଃ
'ହେ ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ମୋର ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖାଇଦେବି, କାରଣ ଦେବତାମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛନ୍ତି।'
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସୁରସଯା ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରଣତଃ ସ୍ଥିତଃ। ଵିଵର୍ଣଵଦନୋ ଭୂତ୍ଵା ଵାକ୍ଯଂ ଚେଦମୁଦୀରଯମ୍
ସୁରସାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ହାତ ଜୋଡ଼ି ନମ୍ର ହୋଇ ଦଢ଼ି ହେଲି, ମୋ ମୁହଁ ରଙ୍ଗ ହରାଇଗଲା, ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲି।
ରାମୋ ଦାଶରଥିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଦଣ୍ଡକାଵନମ୍। ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ସହ ଭ୍ରାତ୍ରା ସୀତଯା ଚ ପରଂତପଃ
'ଦଶରଥପୁତ୍ର ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୀତା ସହ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।'
ତସ୍ଯ ସୀତା ହୃତା ଭାର୍ଯା ରାଵଣେନ ଦୁରାତ୍ମନା। ତସ୍ଯାଃ ସକାଶଂ ଦୂତୋଽହଂ ଗମିଷ୍ଯେ ରାମଶାସନାତ୍
'ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୀତାକୁ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ଅପହରଣ କରିଛି। ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୂତି ହୋଇଯାଉଛି।'
କର୍ତୁମର୍ହସି ରାମସ୍ଯ ସାହାଯ୍ଯଂ ଵିଷଯେ ସତୀ। ଅଥଵା ମୈଥିଲୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଂ ଚାକ୍ଲିଷ୍ଟକାରିଣମ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। କିମ୍ବା, ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ଓ ଦୋଷରହିତ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ କାମ କରିପାରିବ।
ଆଗମିଷ୍ଯାମି ତେ ଵକ୍ତ୍ରଂ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରତିଶୃଣୋମି ତେ। ଏଵମୁକ୍ତା ମଯା ସା ତୁ ସୁରସା କାମରୂପିଣୀ
ମୁଁ ତୁମ ମୁହଁକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ତୁରନ୍ତ ବାହାରିବି, ଏହାକୁ ପ୍ରମାଣ ଦେଉଛି। ମୋ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଇଚ୍ଛାରୂପୀ ସୁରସା ଏପରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀନ୍ନାତିଵର୍ତେତ କଶ୍ଚିଦେଷ ଵରୋ ମମ। ଏଵମୁକ୍ତଃ ସୁରସଯା ଦଶଯୋଜନମାଯତଃ
ସେ କହିଲେ, 'ମୋର ଏହି ଦୟା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବାକୁ କେହି ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି।' ସୁରସା ଏପରି କହିବା ପରେ, ମୁଁ ଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହେଲି।
ତତୋଽର୍ଧଗୁଣଵିସ୍ତାରୋ ବଭୂଵାହଂ କ୍ଷଣେନ ତୁ। ମତ୍ପ୍ରମାଣାଧିକଂ ଚୈଵ ଵ୍ଯାଦିତଂ ତୁ ମୁଖଂ ତଯା
ତାପରେ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆଗରୁ ଅଧା ଚଉଡ଼ା ହେଲି। ସେ ମୋ ଆକାରଠାରୁ ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲିଲେ।
ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ଯାଦିତଂ ତ୍ଵାସ୍ଯଂ ହ୍ରସ୍ଵଂ ହ୍ଯକରଵଂ ପୁନଃ। ତସ୍ମିନ୍ ମୁହୂର୍ତେ ଚ ପୁନର୍ବଭୂଵାଙ୍ଗୁଷ୍ଠସମ୍ମିତଃ
ସେ ଏପରି ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲିଥିବା ଦେଖି, ମୁଁ ପୁଣି ଛୋଟ ହେଲି। ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ହେଇଗଲି।
ଅଭିପତ୍ଯାଶୁ ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ନିର୍ଗତୋଽହଂ ତତଃ କ୍ଷଣାତ୍ । ଅବ୍ରଵୀତ୍ ସୁରସା ଦେଵୀ ସ୍ଵେନ ରୂପେଣ ମାଂ ପୁନଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବାହାରିଲି। ତାପରେ ଦେବୀ ସୁରସା ନିଜ ରୂପରେ ମୋତେ କହିଲେ।
ଅର୍ଥସିଦ୍ଧୌ ହରିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଚ୍ଛ ସୌମ୍ଯ ଯଥାସୁଖମ୍। ସମାନଯ ଚ ଵୈଦେହୀଂ ରାଘଵେଣ ମହାତ୍ମନା
ହେ ବନରାଜ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯାଅ ଓ ନିଜ କାମ ସଫଳ କର। ମହାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କ ସହିତ ଭାଇଦେହୀଙ୍କୁ ଆଣିଦେ।
ସୁଖୀ ଭଵ ମହାବାହୋ ପ୍ରୀତାସ୍ମି ତଵ ଵାନର। ତତୋଽହଂ ସାଧୁସାଧ୍ଵୀତି ସର୍ଵଭୂତୈଃ ପ୍ରଶଂସିତଃ
ହେ ମହାବାହୁ ବନର, ତୁମେ ସୁଖୀ ହେଉ। ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋତେ 'ଭଲ କଲା! ଭଲ କଲା!' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତତୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵିପୁଲଂ ପ୍ଲୁତୋଽହଂ ଗରୁଡୋ ଯଥା। ଛାଯା ମେ ନିଗୃହୀତା ଚ ନ ଚ ପଶ୍ଯାମି କିଂଚନ
ତାପରେ ମୁଁ ଗରୁଡ଼ ପରି ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲି। ମୋ ଛାୟା ଧରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିଛି ଦେଖିପାରୁନଥିଲି।
ସୋଽହଂ ଵିଗତଵେଗସ୍ତୁ ଦିଶୋ ଦଶ ଵିଲୋକଯନ୍। ନ କିଂଚିତ୍ ତତ୍ର ପଶ୍ଯାମି ଯେନ ମେ ଵିହତା ଗତିଃ
ମୋ ଗତି ହ୍ରାସ ପାଇଲାପରେ, ମୁଁ ଦଶ ଦିଗକୁ ଚାହିଲି; କିନ୍ତୁ ମୋ ଚଳାଚଳ ଅଟକାଇଦେଇଥିବା କିଛି ଦେଖିଲିନି।
ଅଥ ମେ ବୁଦ୍ଧିରୁତ୍ପନ୍ନା କିଂନାମ ଗମନେ ମମ। ଈଦୃଶୋ ଵିଘ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନୋ ରୂପମତ୍ର ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାପରେ ମୋ ମନରେ ଭାବ ଆସିଲା: 'ମୋ ଯାତ୍ରାରେ କଣ ବାଧା ହେଲା? ଏପରି ବିଘ୍ନ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଆକୃତି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।'
ଅଧୋଭାଗେ ତୁ ମେ ଦୃଷ୍ଟିଃ ଶୋଚତଃ ପତିତା ତଦା। ତତ୍ରାଦ୍ରାକ୍ଷମହଂ ଭୀମାଂ ରାକ୍ଷସୀଂ ସଲିଲେଶଯାମ୍
ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତଳକୁ ଚାହିଲି, ସେଠାରେ ମୁଁ ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀକୁ ଦେଖିଲି।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ ମହାନାଦମୁକ୍ତୋଽହଂ ଭୀମଯା ତଯା। ଅଵସ୍ଥିତମସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତମିଦଂ ଵାକ୍ଯମଶୋଭନମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ହସ ହସି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଅଟ୍ଟହାସ କଲା। ମୁଁ ଅଚଳ ରହି, ସେ ମୋତେ କଠୋର କଥା କହିଲା।
କ୍ଵାସି ଗନ୍ତା ମହାକାଯ କ୍ଷୁଧିତାଯା ମମେପ୍ସିତଃ। ଭକ୍ଷଃ ପ୍ରୀଣଯ ମେ ଦେହଂ ଚିରମାହାରଵର୍ଜିତମ୍
"ଏତେ ଦେହ ଥିବା ତୁମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ମୁଁ ଖାଲି ପେଟ ନେଇ ତୁମକୁ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭୋଜନ ନ ମିଳିଥିବା ମୋ ଦେହକୁ ତୁମେ ପୂରଣ କର।"
ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତାଂ ଵାଣୀଂ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାମହଂ ତତଃ। ଆସ୍ଯପ୍ରମାଣାଦଧିକଂ ତସ୍ଯାଃ କାଯମପୂରଯମ୍
ମୁଁ କହିଲି, 'ଠିକ୍ ଅଛି,' ଏବଂ ତାପରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁଠାରୁ ବଡ଼ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ମୁଁ ପୂରିଦେଲି।
ତସ୍ଯାଶ୍ଚାସ୍ଯଂ ମହଦ୍ ଭୀମଂ ଵର୍ଧତେ ମମ ଭକ୍ଷଣେ। ନ ତୁ ମାଂ ସା ନୁ ବୁବୁଧେ ମମ ଵା ଵିକୃତଂ କୃତମ୍
ମୋତେ ଖାଇବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଆଉ ବଡ଼ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରିଲେନି, ନାହିଁ କିଛି ବଦଳ ହେବାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ।
ତତୋଽହଂ ଵିପୁଲଂ ରୂପଂ ସଂକ୍ଷିପ୍ଯ ନିମିଷାନ୍ତରାତ୍। ତସ୍ଯା ହୃଦଯମାଦାଯ ପ୍ରପତାମି ନଭଃସ୍ଥଲମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ବଡ଼ ଆକାରକୁ ସଂକୁଚିତ କରି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଧରି ଆକାଶକୁ ଲାଫ ଦେଲି।
ସା ଵିସୃଷ୍ଟଭୁଜା ଭୀମା ପପାତ ଲଵଣାମ୍ଭସି। ମଯା ପର୍ଵତସଂକାଶା ନିକୃତ୍ତହୃଦଯା ସତୀ
ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ହାତ ପ୍ରସାରି, ଲବଣ ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।
ଶୃଣୋମି ଖଗତାନାଂ ଚ ଵାଚଃ ସୌମ୍ଯା ମହାତ୍ମନାମ୍। ରାକ୍ଷସୀ ସିଂହିକା ଭୀମା କ୍ଷିପ୍ରଂ ହନୁମତା ହତା
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ମୃଦୁ କଥା ଶୁଣିଲି; 'ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ସିଂହିକାକୁ ହନୁମାନ ଶୀଘ୍ର ହତ କରିଛି'.
ତାଂ ହତ୍ଵା ପୁନରେଵାହଂ କୃତ୍ଯମାତ୍ଯଯିକଂ ସ୍ମରନ୍। ଗତ୍ଵା ଚ ମହଦଧ୍ଵାନଂ ପଶ୍ଯାମି ନଗମଣ୍ଡିତମ୍
ତାକୁ ହତ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ମୋର ଅତି ଆବଶ୍ୟକ କାମକୁ ମନେ ପକାଇଲି; ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାଇ, ପାହାଡ଼ରେ ସଜିଥିବା ଏକ ସହର ଦେଖିଲି.
ଦକ୍ଷିଣଂ ତୀରମୁଦଧେର୍ଲଙ୍କା ଯତ୍ର ଗତା ପୁରୀ। ଅସ୍ତଂ ଦିନକରେ ଯାତେ ରକ୍ଷସାଂ ନିଲଯଂ ପୁରୀମ୍
ସମୁଦ୍ରର ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ସମୟରେ, ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ନିବାସ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲି.
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽହମଵିଜ୍ଞାତୋ ରକ୍ଷୋଭିର୍ଭୀମଵିକ୍ରମୈଃ। ତତ୍ର ପ୍ରଵିଶତଶ୍ଚାପି କଲ୍ପାନ୍ତଘନସପ୍ରଭା
ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜଣା ଭାବେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି; ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଏକ ଜଣେ ନାରୀ ଦୀର୍ଘ ଯୁଗର ଘନ ମେଘ ପରି ଚମକିଲା.
ଅଟ୍ଟହାସଂ ଵିମୁଞ୍ଚନ୍ତୀ ନାରୀ କାପ୍ଯୁତ୍ଥିତା ପୁରଃ। ଜିଘାଂସନ୍ତୀଂ ତତସ୍ତାଂ ତୁ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିରୋରୁହାମ୍
ଏକ ଜଣେ ନାରୀ, ଜୋରେ ହସି ମଜା କରି, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଉଭେଇ ଦାଉଁଥିଲେ । ସେ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିଲା ।
ସଵ୍ଯମୁଷ୍ଟିପ୍ରହାରେଣ ପରାଜିତ୍ଯ ସୁଭୈରଵାମ୍। ପ୍ରଦୋଷକାଲେ ପ୍ରଵିଶଂ ଭୀତଯାହଂ ତଯୋଦିତଃ
ମୁଁ ବାମ ହାତରେ ଘୁଞ୍ଚି ଦେଇ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନାରୀକୁ ହରାଇଦେଲି । ପ୍ରଦୋଷ ସମୟରେ ମୁଁ ଭୟରେ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲି, ତେବେ ସେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ ।