ଗ୍ରସମାନ ଇଵାକାଶଂ ତାରାଧିପମିଵୋଲ୍ଲିଖନ୍। ହରନ୍ନିଵ ସନକ୍ଷତ୍ରଂ ଗଗନଂ ସାର୍କମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଆକାଶକୁ ଗିଲିଯାଉଥିବା ପରି, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଘସିଯାଉଥିବା ପରି, ତାରା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଆକାଶକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ପରି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଅପାରମପରିଶ୍ରାନ୍ତଶ୍ଚାମ୍ବୁଧିଂ ସମଗାହତ। ହନୂମାନ୍ ମେଘଜାଲାନି ଵିକର୍ଷନ୍ନିଵ ଗଚ୍ଛତି
କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହନୁମାନ୍ ସେଇ ସୀମାହୀନ ମେଘର ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘମାଳାକୁ ଟାଣିନେଉଥିବା ପରି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ପାଣ୍ଡୁରାରୁଣଵର୍ଣାନି ନୀଲମାଞ୍ଜିଷ୍ଠକାନି ଚ। ହରିତାରୁଣଵର୍ଣାନି ମହାଭ୍ରାଣି ଚକାଶିରେ
ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ, ଗାଢ଼ ଲାଲ ଓ ହରିତ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଶନ୍ନଭ୍ରଜାଲାନି ନିଷ୍କ୍ରମଂଶ୍ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ। ପ୍ରକାଶଶ୍ଚାପ୍ରକାଶଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଇଵ ଦୃଶ୍ଯତେ
ମେଘମାଳା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଣିପୁଣି ବାହାରି ଆସୁଥିବା ସେ, କେବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେବେ ଅନ୍ଧାରା ହେଉଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵିଵିଧାଭ୍ରଘନାପନ୍ନଗୋଚରୋ ଧଵଲାମ୍ବରଃ। ଦୃଶ୍ଯାଦୃଶ୍ଯତନୁର୍ଵୀରସ୍ତଥା ଚନ୍ଦ୍ରାଯତେଽମ୍ବରେ
ବିଭିନ୍ନ ଘନ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଚଳି, ତାଙ୍କ ସ୍ଫଳ ଶୁଭ୍ର ଦେହ କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଲୁଚିଯାଏ; ଏହି ଶୂର ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ତାର୍କ୍ଷ୍୍ଯାଯମାଣୋ ଗଗନେ ସ ବଭୌ ଵାଯୁନନ୍ଦନଃ। ଦାରଯନ୍ ମେଘଵୃନ୍ଦାନି ନିଷ୍ପତଂଶ୍ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଗରୁଡ ଭଳି ଆକାଶରେ ଉଡି, ବାୟୁପୁତ୍ର ମେଘମାନଙ୍କୁ ଫାଟି ଯାଉଥିଲେ, ପୁନିପୁନି ଆକାଶରେ ଫୁଟିଯାଉଥିଲେ ଓ ଚମକୁଥିଲେ।
ନଦନ୍ ନାଦେନ ମହତା ମେଘସ୍ଵନମହାସ୍ଵନଃ। ପ୍ରଵରାନ୍ ରାକ୍ଷସାନ୍ ହତ୍ଵା ନାମ ଵିଶ୍ରାଵ୍ଯ ଚାତ୍ମନଃ
ବଡ଼ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ଙ୍କୁ ମାରି, ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ,
ଆକୁଲାଂ ନଗରୀଂ କୃତ୍ଵା ଵ୍ଯଥଯିତ୍ଵା ଚ ରାଵଣମ୍। ଅର୍ଦଯିତ୍ଵା ମହାଵୀରାନ୍ ଵୈଦେହୀମଭିଵାଦ୍ଯ ଚ
ସେ ସହରକୁ ଅସ୍ଥିର କରି, ରାବଣଙ୍କୁ ଅସୁବିଧା ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେ ଙ୍କୁ ହରାଇ, ଵୈଦେହୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କୁ ନମସ୍କାର କରି,
ଆଜଗାମ ମହାତେଜାଃ ପୁନର୍ମଧ୍ଯେନ ସାଗରମ୍। ପର୍ଵତେନ୍ଦ୍ରଂ ସୁନାଭଂ ଚ ସମୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ପୁନି ସାଗର ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଫେରି ଆସିଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପର୍ବତମାନ୍ୟ ସୁନାଭ ର ଶିଖରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଜ୍ଯାମୁକ୍ତ ଇଵ ନାରାଚୋ ମହାଵେଗୋଽଭ୍ଯୁପାଗମତ୍। ସ କିଂଚିଦାରାତ୍ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ମହାଗିରିମ୍
ଧନୁର ତାରରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀର ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ କିଛି ଦୂର ରେ ପହଞ୍ଚି, ବଡ଼ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ମେଘସଂକାଶଂ ନନାଦ ସ ମହାକପିଃ। ସ ପୂରଯାମାସ କପିର୍ଦିଶୋ ଦଶ ସମନ୍ତତଃ
ମହାକପି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଥିରେ ମେଘର ପରି ଅନ୍ଧାର ରଙ୍ଗ ଥିଲା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦହଡ଼ିଲେ । ସେ ଦଶୋଟି ଦିଶାକୁ ତାଙ୍କର ଦହଡ଼ି ଶବ୍ଦରେ ପୂରିଦେଲେ ।
ନଦନ୍ ନାଦେନ ମହତା ମେଘସ୍ଵନମହାସ୍ଵନଃ। ସ ତଂ ଦେଶମନୁପ୍ରାପ୍ତଃ ସୁହୃଦ୍ଦର୍ଶନଲାଲସଃ
ମହାକପି ମେଘର ଗୁଡ଼ିକର ଗର୍ଜନ ପରି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଦହଡ଼ିଲେ । ସେ ଜାଗାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ନିଜ ସହଯୋଗୀମାନେକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତି ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ ।
ନନାଦ ସୁମହାନାଦଂ ଲାଙ୍ଗୂଲଂ ଚାପ୍ଯକମ୍ପଯତ୍। ତସ୍ଯ ନାନଦ୍ଯମାନସ୍ଯ ସୁପର୍ଣାଚରିତେ ପଥି
ସେ ଭୟଙ୍କର ଦହଡ଼ି ଶବ୍ଦ କରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଛକୁ ହଲାଇଲେ । ଗରୁଡ଼ ଯାଉଥିବା ପଥରେ, ସେ ଦହଡ଼ି ଚାଲିଥିବାବେଳେ,
ଫଲତୀଵାସ୍ଯ ଘୋଷେଣ ଗଗନଂ ସାର୍କମଣ୍ଡଲମ୍। ଯେ ତୁ ତତ୍ରୋତ୍ତରେ କୂଲେ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ମହାବଲାଃ
ତାଙ୍କର ଦହଡ଼ି ଶବ୍ଦରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଆକାଶ କମ୍ପିଉଥିବା ପରି ଲାଗିଲା । ଏବଂ ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ
ପୂର୍ଵଂ ସଂଵିଷ୍ଠିତାଃ ଶୂରା ଵାଯୁପୁତ୍ରଦିଦୃକ୍ଷଵଃ। ମହତୋ ଵାଯୁନୁନ୍ନସ୍ଯ ତୋଯଦସ୍ଯେଵ ନିଃସ୍ଵନମ୍। ଶୁଶ୍ରୁଵୁସ୍ତେ ତଦା ଘୋଷମୂରୁଵେଗଂ ହନୂମତଃ
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସାହସୀ ମକଡ଼ମାନେ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ଏକ ବଡ଼ ବାୟୁ ଚାଳିତ ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ହନୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦହାଡ଼ ଶୁଣିଲେ।
ତେ ଦୀନମନସଃ ସର୍ଵେ ଶୁଶ୍ରୁଵୁଃ କାନନୌକସଃ। ଵାନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ଘୋଷଂ ପର୍ଜନ୍ଯନିନଦୋପମମ୍
ସେଇ ଦୁଃଖିତ ମନରେ ଥିବା ସମସ୍ତ କାନନବାସୀ ବାନରମାନେ ବାନର ରାଜାଙ୍କର ମହାନ ଦହାଡ଼, ବଦଳର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଶୁଣିଲେ।
ନିଶମ୍ଯ ନଦତୋ ନାଦଂ ଵାନରାସ୍ତେ ସମନ୍ତତଃ। ବଭୂଵୁରୁତ୍ସୁକାଃ ସର୍ଵେ ସୁହୃଦ୍ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଏହି ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ସଙ୍ଗୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି।
ଜାମ୍ବଵାନ୍ ସ ହରିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରୀତିସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ। ଉପାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ହରୀନ୍ ସର୍ଵାନିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଜାମ୍ବବାନ, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର, ଆନନ୍ଦ ଓ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସର୍ଵଥା କୃତକାର୍ଯୋଽସୌ ହନୂମାନ୍ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। ନ ହ୍ଯସ୍ଯାକୃତକାର୍ଯସ୍ଯ ନାଦ ଏଵଂଵିଧୋ ଭଵେତ୍
ହନୁମାନ୍ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ କରିଛନ୍ତି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କାମ ଅସଫଳ ଥିଲେ, ଏପରି ଶବ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ହୁଏନା।
ତସ୍ଯ ବାହୂରୁଵେଗଂ ଚ ନିନାଦଂ ଚ ମହାତ୍ମନଃ। ନିଶମ୍ଯ ହରଯୋ ହୃଷ୍ଟାଃ ସମୁତ୍ପେତୁର୍ଯତସ୍ତତଃ
ତାଙ୍କର ବାହୁ ଓ ଉରୁର ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଦ୍ୱନି ସୁନି, ବାନରମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜ ଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଉଡି ଉଠିଲେ।
ତେ ନଗାଗ୍ରାନ୍ନଗାଗ୍ରାଣି ଶିଖରାଚ୍ଛିଖରାଣି ଚ। ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ସମପଦ୍ଯନ୍ତ ହନୂମନ୍ତଂ ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରୁ ଶିଖରକୁ, ଉଚ୍ଚତାରୁ ଉଚ୍ଚତାକୁ ଖୁସି ହୋଇ ଚାଲିଲେ, ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରି।
ତେ ପ୍ରୀତାଃ ପାଦପାଗ୍ରେଷୁ ଗୃହ୍ଯ ଶାଖାମଵସ୍ଥିତାଃ। ଵାସାଂସି ଚ ପ୍ରକାଶାନି ସମାଵିଧ୍ଯନ୍ତ ଵାନରାଃ
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗଛର ଶାଖା ଧରି, ଶାଖାର ଶିଖରରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୋଷାକ ହେଲେଇ ଦେଇଲେ।
ଗିରିଗହ୍ଵରସଂଲୀନୋ ଯଥା ଗର୍ଜତି ମାରୁତଃ। ଏଵଂ ଜଗର୍ଜ ବଲଵାନ୍ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଭିତରେ ଯେପରି ହବା ଗର୍ଜନ କରେ, ସେହିପରି ବଳଶାଳୀ ହନୁମାନ୍, ବାୟୁଙ୍କର ପୁଅ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତମଭ୍ରଘନସଂକାଶମାପତନ୍ତଂ ମହାକପିମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ଵାନରାଃ ସର୍ଵେ ତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯସ୍ତଦା
ସେଇ ମହାବାନର, ଘନମେଘ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତଳକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଦଣ୍ଡବତ୍ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଵେଗଵାନ୍ ଵୀରୋ ଗିରେର୍ଗିରିନିଭଃ କପିଃ। ନିପପାତ ଗିରେସ୍ତସ୍ଯ ଶିଖରେ ପାଦପାକୁଲେ
ତାପରେ ତୀବ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବନ୍ଧୁ ବାନର, ପାହାଡ଼ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ାରେ, ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବତରିଲେ।
ହର୍ଷେଣାପୂର୍ଯମାଣୋଽସୌ ରମ୍ଯେ ପର୍ଵତନିର୍ଝରେ। ଛିନ୍ନପକ୍ଷ ଇଵାକାଶାତ୍ ପପାତ ଧରଣୀଧରଃ
ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଶୋଭାମୟ ପାହାଡ଼ ଝରଣାରେ ଅବତରିଲେ, ଯେପରି ଡେଣ୍ଡା କଟା ପାହାଡ଼ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ପଡ଼େ।
ତତସ୍ତେ ପ୍ରୀତମନସଃ ସର୍ଵେ ଵାନରପୁଙ୍ଗଵାଃ। ହନୂମନ୍ତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ପରିଵାର୍ଯୋପତସ୍ଥିରେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ।
ପରିଵାର୍ଯ ଚ ତେ ସର୍ଵେ ପରାଂ ପ୍ରୀତିମୁପାଗତାଃ। ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନାଃ ସର୍ଵେ ତମାଗତମୁପାଗମନ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଘେରି, ଅତି ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଆଗମନକୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ।
ଉପାଯନାନି ଚାଦାଯ ମୂଲାନି ଚ ଫଲାନି ଚ। ପ୍ରତ୍ଯର୍ଚଯନ୍ ହରିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହରଯୋ ମାରୁତାତ୍ମଜମ୍
ମୂଳ ଓ ଫଳ ଉପହାର ଭାବେ ନେଇ, ବାନରମାନେ ବାନରମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବାୟୁଙ୍କର ପୁଅ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଵିନେଦୁର୍ମୁଦିତାଃ କେଚିତ୍ କେଚିତ୍ କିଲକିଲାଂ ତଥା। ହୃଷ୍ଟାଃ ପାଦପଶାଖାଶ୍ଚ ଆନିନ୍ଯୁର୍ଵାନରର୍ଷଭାଃ
କେହି ଆନନ୍ଦରେ ଗାଇଲେ, କେହି ଖୁସିରେ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ, ଆଉ ଆନନ୍ଦିତ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ଗଛର ଡାଳ ଆଣିଦେଲେ।