ତୌ ଚ ଵୀରୌ ନରଵରୌ ସହିତୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ। ଆଗମ୍ଯ ନଗରୀଂ ଲଙ୍କାଂ ସାଯକୈର୍ଵିଧମିଷ୍ଯତଃ
ଓଁ ଦୁଇ ବୀର, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଆସି, ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ।
ସଗଣଂ ରାକ୍ଷସଂ ହତ୍ଵା ନଚିରାଦ୍ ରଘୁନନ୍ଦନଃ। ତ୍ଵାମାଦାଯ ଵରାରୋହେ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରତି ଯାସ୍ଯତି
ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ରାମ, ରାକ୍ଷସ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀଙ୍କୁ ମାରି, ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଯିବେ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧି।
ସମାଶ୍ଵସିହି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଭଵ ତ୍ଵଂ କାଲକାଙ୍କ୍ଷିଣୀ। କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ରାମେଣ ନିହତଂ ରାଵଣଂ ରଣେ
ମନୋବଳ ଧର, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କରନି। ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖିବ।
ନିହତେ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରେ ଚ ସପୁତ୍ରାମାତ୍ଯବାନ୍ଧଵେ। ତ୍ଵଂ ସମେଷ୍ଯସି ରାମେଣ ଶଶାଙ୍କେନେଵ ରୋହିଣୀ
ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ସହିତ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ମୃତ ହେଲେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଯିବ, ଯେପରି ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ।
କ୍ଷିପ୍ରମେଷ୍ଯତି କାକୁତ୍ସ୍ଥୋ ହର୍ଯୃକ୍ଷପ୍ରଵରୈର୍ଯୁତଃ। ଯସ୍ତେ ଯୁଧି ଵିଜିତ୍ଯାରୀଞ୍ଛୋକଂ ଵ୍ଯପନଯିଷ୍ଯତି
ଶୀଘ୍ର ରାମ, ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ ଆସିବେ; ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି, ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵୈଦେହୀଂ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଗମନାଯ ମତିଂ କୃତ୍ଵା ଵୈଦେହୀମଭ୍ଯଵାଦଯତ୍
ଏପରି ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଯିବାକୁ ମନେ ଧରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ରାକ୍ଷସାନ୍ ପ୍ରଵରାନ୍ ହତ୍ଵା ନାମ ଵିଶ୍ରାଵ୍ଯ ଚାତ୍ମନଃ। ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚ ଵୈଦେହୀଂ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ପରଂ ବଲମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ମାରି, ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ,
ନଗରୀମାକୁଲାଂ କୃତ୍ଵା ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ଚ ରାଵଣମ୍। ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ବଲଂ ଘୋରଂ ଵୈଦେହୀମଭିଵାଦ୍ଯ ଚ
ନଗରକୁ ଅସ୍ଥିର କରି, ରାବଣଙ୍କୁ ଠକାଇ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି,
ପ୍ରତିଗନ୍ତୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ପୁନର୍ମଧ୍ଯେନ ସାଗରମ୍। ତତଃ ସ କପିଶାର୍ଦୂଲଃ ସ୍ଵାମିସଂଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକଃ
ସେ ପୁଣି ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଫେରିବାକୁ ମନେ ଧରିଲେ। ତାପରେ, ବନର ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ବନର ସିଂହ, ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆତୁର ହେଲେ।
ଆରୁରୋହ ଗିରିଶ୍ରେଷ୍ଠମରିଷ୍ଟମରିମର୍ଦନଃ। ତୁଙ୍ଗପଦ୍ମକଜୁଷ୍ଟାଭିର୍ନୀଲାଭିର୍ଵନରାଜିଭିଃ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ସେ, ଉଚ୍ଚ ନୀଳ ବନରେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଅରିଷ୍ଟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ସୋତ୍ତରୀଯମିଵାମ୍ଭୋଦୈଃ ଶୃଙ୍ଗାନ୍ତରଵିଲମ୍ବିଭିଃ। ବୋଧ୍ଯମାନମିଵ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦିଵାକରକରୈଃ ଶୁଭୈଃ
ପର୍ବତର ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ଝୁଲିଥିବା ମେଘମାନେ ଯେପରି ଉପର ଜାମା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଆନନ୍ଦରେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉନ୍ମିଷନ୍ତମିଵୋଦ୍ଧୂତୈର୍ଲୋଚନୈରିଵ ଧାତୁଭିଃ। ତୋଯୌଘନିଃସ୍ଵନୈର୍ମନ୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରାଧୀତମିଵ ପର୍ଵତମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାତୁମାନେ ଯେପରି ଆଖି ଖୋଲି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସେପରି ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲା। ଝରଣାର ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ ପର୍ବତ ଯେପରି ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଛି।
ପ୍ରଗୀତମିଵ ଵିସ୍ପଷ୍ଟଂ ନାନାପ୍ରସ୍ରଵଣସ୍ଵନୈଃ। ଦେଵଦାରୁଭିରୁଦ୍ଧୂତୈରୂର୍ଧ୍ଵବାହୁମିଵ ସ୍ଥିତମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଝରଣାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ଯେପରି ଗୀତ ହେଉଛି, ପବନରେ ହଲୁଚିଯାଇଥିବା ଦେବଦାରୁ ଗଛମାନେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକର ଉଠାଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରପାତଜଲନିର୍ଘୋଷୈଃ ପ୍ରାକ୍ରୁଷ୍ଟମିଵ ସର୍ଵତଃ। ଵେପମାନମିଵ ଶ୍ଯାମୈଃ କମ୍ପମାନୈଃ ଶରଦ୍ଵନୈଃ
ଝରଣାର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଡାକାଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା; ଶରତ୍କାଳୀନ ଅନ୍ଧାର ବନରେ ହଲୁଚିଯାଇଥିବା ପରି ପର୍ବତ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।
ଵେଣୁଭିର୍ମାରୁତୋଦ୍ଧୂତୈଃ କୂଜନ୍ତମିଵ କୀଚକୈଃ। ନିଃଶ୍ଵସନ୍ତମିଵାମର୍ଷାଦ୍ ଘୋରୈରାଶୀଵିଷୋତ୍ତମୈଃ
ପବନରେ ହଲୁଚିଥିବା ବାଁଶ ଗଛର କିଚକିଚ ଶବ୍ଦରେ ଯେପରି ଗୀତ ହେଉଛି, ଭୟଙ୍କର ସର୍ପମାନେ ଫୁସ୍କାରି ଦେଉଥିବା ପରି ପର୍ବତ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା।
ନୀହାରକୃତଗମ୍ଭୀରୈର୍ଧ୍ଯାଯନ୍ତମିଵ ଗହ୍ଵରୈଃ। ମେଘପାଦନିଭୈଃ ପାଦୈଃ ପ୍ରକ୍ରାନ୍ତମିଵ ସର୍ଵତଃ
କୁହୁଡିରେ ଗଭୀର ହୋଇଥିବା ଗୁହାମାନେ ଯେପରି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଉଛନ୍ତି, ମେଘର ତଳଭାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପାଦମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଜୃମ୍ଭମାଣମିଵାକାଶେ ଶିଖରୈରଭ୍ରମାଲିଭିଃ। କୂଟୈଶ୍ଚ ବହୁଧା କୀର୍ଣଂ ଶୋଭିତଂ ବହୁକନ୍ଦରୈଃ
ମେଘମାଳା ଲାଗିଥିବା ଶିଖରମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ହାଡ଼ୁଛନ୍ତି, ବହୁ ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ସାଲତାଲୈଶ୍ଚ କର୍ଣୈଶ୍ଚ ଵଂଶୈଶ୍ଚ ବହୁଭିର୍ଵୃତମ୍। ଲତାଵିତାନୈର୍ଵିତତୈଃ ପୁଷ୍ପଵଦ୍ଭିରଲଂକୃତମ୍
ସାଳ, ତାଳ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ବହୁ ବାଁଶ ଗଛରେ ଆବୃତ, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଲତାର ଛାୟାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ନାନାମୃଗଗଣୈଃ କୀର୍ଣଂ ଧାତୁନିଷ୍ଯନ୍ଦଭୂଷିତମ୍। ବହୁପ୍ରସ୍ରଵଣୋପେତଂ ଶିଲାସଂଚଯସଂକଟମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁମାନେ ରହୁଥିବା, ଧାତୁର ଝରଣାରେ ଶୋଭିତ, ବହୁ ଝରଣା ଓ ପାହାଡ଼ ଶିଳାର ଗୁଞ୍ଜନ ରହିଥିଲା।
ମହର୍ଷିଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵକିଂନରୋରଗସେଵିତମ୍। ଲତାପାଦପସମ୍ବାଧଂ ସିଂହାଧିଷ୍ଠିତକନ୍ଦରମ୍
ମହାଋଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ନାଗମାନେ ବସିଥିବା, ଲତା ଓ ବୃକ୍ଷରେ ଘନ ହୋଇଥିବା, ସିଂହ ରହୁଥିବା ଗୁହାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଵ୍ଯାଘ୍ରାଦିଭିଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ସ୍ଵାଦୁମୂଲଫଲଦ୍ରୁମମ୍। ଆରୁରୋହାନିଲସୁତଃ ପର୍ଵତଂ ପ୍ଲଵଗୋତ୍ତମଃ
ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ରହୁଥିବା, ମଧୁର ମୂଳ ଓ ଫଳ ଥିବା ବୃକ୍ଷରେ ଭରିଥିବା, ପବନପୁତ୍ର, ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ରାମଦର୍ଶନଶୀଘ୍ରେଣ ପ୍ରହର୍ଷେଣାଭିଚୋଦିତଃ। ତେନ ପାଦତଲକ୍ରାନ୍ତା ରମ୍ଯେଷୁ ଗିରିସାନୁଷୁ
ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ପଦ ରଖିଲେ।
ସଘୋଷାଃ ସମଶୀର୍ଯନ୍ତ ଶିଲାଶ୍ଚୂର୍ଣୀକୃତାସ୍ତତଃ। ସ ତମାରୁହ୍ଯ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ ମହାକପିଃ
ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା; ସେ ଶୈଳଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମହାକପି ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଦକ୍ଷିଣାଦୁତ୍ତରଂ ପାରଂ ପ୍ରାର୍ଥଯଁଲ୍ଲଵଣାମ୍ଭସଃ। ଅଧିରୁହ୍ଯ ତତୋ ଵୀରଃ ପର୍ଵତଂ ପଵନାତ୍ମଜଃ
ଲୁଣ ଜଳର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରୁ ଉତ୍ତର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ବୀର ପବନପୁତ୍ର ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ସାଗରଂ ଭୀମଂ ଭୀମୋରଗନିଷେଵିତମ୍। ସ ମାରୁତ ଇଵାକାଶଂ ମାରୁତସ୍ଯାତ୍ମସମ୍ଭଵଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ସାଗର, ଯାହାକୁ ଭୟଙ୍କର ସର୍ପମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ଦେଖିଲେ; ପବନପୁତ୍ର, ପବନ ପରି, ଆକାଶକୁ ତକୁଥିଲେ।
ପ୍ରପେଦେ ହରିଶାର୍ଦୂଲୋ ଦକ୍ଷିଣାଦୁତ୍ତରାଂ ଦିଶମ୍। ସ ତଦା ପୀଡିତସ୍ତେନ କପିନା ପର୍ଵତୋତ୍ତମଃ
ବନର ସିଂହ ତାହାବେଳେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସେଇ ସମୟରେ, ମହାପର୍ବତ କପିଙ୍କ ଚାପରେ ଦବିଗଲା।
ରରାସ ଵିଵିଧୈର୍ଭୂତୈଃ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ ଵସୁଧାତଲମ୍। କମ୍ପମାନୈଶ୍ଚ ଶିଖରୈଃ ପତଦ୍ଭିରପି ଚ ଦ୍ରୁମୈଃ
ସେ ପାହାଡ଼ଟି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବଜନ୍ତୁମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ସହ, ଭୂମିକୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ତାହାର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଗଛମାନେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯୋରୁଵେଗୋନ୍ମଥିତାଃ ପାଦପାଃ ପୁଷ୍ପଶାଲିନଃ। ନିପେତୁର୍ଭୂତଲେ ଭଗ୍ନାଃ ଶକ୍ରାଯୁଧହତା ଇଵ
ତାହାର ବିପୁଳ ଶକ୍ତିରେ ଉପଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ଲୁହା ହେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପଡ଼ିଥିବା ପରି।
କନ୍ଦରୋଦରସଂସ୍ଥାନାଂ ପୀଡିତାନାଂ ମହୌଜସାମ୍। ସିଂହାନାଂ ନିନଦୋ ଭୀମୋ ନଭୋ ଭିନ୍ଦନ୍ ହି ଶୁଶ୍ରୁଵେ
ଗୁହା ଭିତରେ ରହୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହମାନେ ଦବାଯାଇ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଡାକ ଆକାଶକୁ ଫାଟିଦେଉଥିବା ପରି ଶୁଣାଗଲା।
ତ୍ରସ୍ତଵ୍ଯାଵିଦ୍ଧଵସନା ଵ୍ଯାକୁଲୀକୃତଭୂଷଣାଃ। ଵିଦ୍ଯାଧର୍ଯଃ ସମୁତ୍ପେତୁଃ ସହସା ଧରଣୀଧରାତ୍
ଭୟରେ ଓଡ଼ିଯାଇଥିବା, ଉଲଟିଯାଇଥିବା ପୋଶାକ ଓ ବିଖରାଯାଇଥିବା ଗହଣା ସହିତ ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନେ ଏହି ପାହାଡ଼ରୁ ହଠାତ୍ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।