ଅଯଂ ଚ ଵୀର ସଂଦେହସ୍ତିଷ୍ଠତୀଵ ମମାଗ୍ରତଃ। ସୁମହତ୍ସୁ ସହାଯେଷୁ ହର୍ଯୃକ୍ଷେଷୁ ମହାବଲଃ
ହେ ବୀର, ମୋ ମନରେ ଏକ ଶଙ୍କା ଦେଖାଯାଉଛି—ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସହଯୋଗୀ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେମାନେ କିପରି ଏହି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟକାଇ ପାରିବେ?
କଥଂ ନୁ ଖଲୁ ଦୁଷ୍ପାରଂ ସଂତରିଷ୍ଯତି ସାଗରମ୍। ତାନି ହର୍ଯୃକ୍ଷସୈନ୍ଯାନି ତୌ ଵା ନରଵରାତ୍ମଜୌ
ଏତେ ଦୁର୍ଜୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସେନା, ଏବଂ ସେଇ ଦୁଇ ମହାନ ବୀର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କିପରି ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବେ?
ତ୍ରଯାଣାମେଵ ଭୂତାନାଂ ସାଗରସ୍ଯାପି ଲଙ୍ଘନେ। ଶକ୍ତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଵୈନତେଯସ୍ଯ ତଵ ଵା ମାରୁତସ୍ଯ ଵା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ତିନିଜଣଙ୍କ ପାଖରେ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଲାଘିବାର ଶକ୍ତି ଥାଏ—ଗରୁଡ, ତୁମେ, କିମ୍ବା ପବନଦେବ।
ତଦତ୍ର କାର୍ଯନିର୍ବନ୍ଧେ ସମୁତ୍ପନ୍ନେ ଦୁରାସଦେ। କିଂ ପଶ୍ଯସି ସମାଧାନଂ ତ୍ଵଂ ହି କାର୍ଯଵିଶାରଦଃ
ଏହିପରି ଦୁର୍ଲଭ ବାଧା ଆସିଥିବାବେଳେ, ଏହି କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ କିଏ ଉପାୟ ଦେଖୁଛ? ତୁମେ ତ କାମରେ ପାରଙ୍ଗତ।
କାମମସ୍ଯ ତ୍ଵମେଵୈକଃ କାର୍ଯସ୍ଯ ପରିସାଧନେ। ପର୍ଯାପ୍ତଃ ପରଵୀରଘ୍ନ ଯଶସ୍ଯସ୍ତେ ଫଲୋଦଯଃ
ଏହି କାମ ସଫଳ କରିବାକୁ ତୁମେ ଏକା ଯଥେଷ୍ଟ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ବୀର; ତୁମର ଯଶ ତୁମର ସଫଳତାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ବଲୈସ୍ତୁ ସଂକୁଲାଂ କୃତ୍ଵା ଲଙ୍କାଂ ପରବଲାର୍ଦନଃ। ମାଂ ନଯେଦ୍ ଯଦି କାକୁତ୍ସ୍ଥସ୍ତତ୍ ତସ୍ଯ ସଦୃଶଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି ରାମ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ତେବେ ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ହେବ।
ତଦ୍ ଯଥା ତସ୍ଯ ଵିକ୍ରାନ୍ତମନୁରୂପଂ ମହାତ୍ମନଃ। ଭଵତ୍ଯାହଵଶୂରସ୍ଯ ତଥା ତ୍ଵମୁପପାଦଯ
ଏହିପରି ମହାନ ଆତ୍ମା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂର ବୀରଙ୍କ ଯେପରି ଉଚିତ, ସେପରି ଉପାୟ ତୁମେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।
ତଦର୍ଥୋପହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରଶ୍ରିତଂ ହେତୁସଂହିତମ୍। ନିଶମ୍ଯ ହନୁମାନ୍ ଵୀରୋ ଵାକ୍ଯମୁତ୍ତରମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହିପରି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ କହାଯାଇଥିବା, ନମ୍ର ଓ ଯୁକ୍ତିସହିତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ବୀର ହନୁମାନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦେଵି ହର୍ଯୃକ୍ଷସୈନ୍ଯାନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ଲଵତାଂ ଵରଃ। ସୁଗ୍ରୀଵଃ ସତ୍ତ୍ଵସମ୍ପନ୍ନସ୍ତଵାର୍ଥେ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ହେ ଦେବୀ, ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସେନାଙ୍କ ମାଲିକ, ଲାଘିବାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୁଣବାନ ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରିଛନ୍ତି।
ସ ଵାନରସହସ୍ରାଣାଂ କୋଟୀଭିରଭିସଂଵୃତଃ। କ୍ଷିପ୍ରମେଷ୍ଯତି ଵୈଦେହି ସୁଗ୍ରୀଵଃ ପ୍ଲଵଗାଧିପଃ
ସେଇ ବାନର ମହାରାଜ ସୁଗ୍ରୀବ, ହଜାର ହଜାର ଓ କୋଟି କୋଟି ବାନର ସହିତ, ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ହେ ବୈଦେହୀ।
ତୌ ଚ ଵୀରୌ ନରଵରୌ ସହିତୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ। ଆଗମ୍ଯ ନଗରୀଂ ଲଙ୍କାଂ ସାଯକୈର୍ଵିଧମିଷ୍ଯତଃ
ଓଁ ଦୁଇ ବୀର, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଆସି, ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ।
ସଗଣଂ ରାକ୍ଷସଂ ହତ୍ଵା ନଚିରାଦ୍ ରଘୁନନ୍ଦନଃ। ତ୍ଵାମାଦାଯ ଵରାରୋହେ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରତି ଯାସ୍ଯତି
ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ରାମ, ରାକ୍ଷସ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀଙ୍କୁ ମାରି, ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଯିବେ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧି।
ସମାଶ୍ଵସିହି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଭଵ ତ୍ଵଂ କାଲକାଙ୍କ୍ଷିଣୀ। କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ରାମେଣ ନିହତଂ ରାଵଣଂ ରଣେ
ମନୋବଳ ଧର, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କରନି। ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖିବ।
ନିହତେ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରେ ଚ ସପୁତ୍ରାମାତ୍ଯବାନ୍ଧଵେ। ତ୍ଵଂ ସମେଷ୍ଯସି ରାମେଣ ଶଶାଙ୍କେନେଵ ରୋହିଣୀ
ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ସହିତ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ମୃତ ହେଲେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଯିବ, ଯେପରି ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ।
କ୍ଷିପ୍ରମେଷ୍ଯତି କାକୁତ୍ସ୍ଥୋ ହର୍ଯୃକ୍ଷପ୍ରଵରୈର୍ଯୁତଃ। ଯସ୍ତେ ଯୁଧି ଵିଜିତ୍ଯାରୀଞ୍ଛୋକଂ ଵ୍ଯପନଯିଷ୍ଯତି
ଶୀଘ୍ର ରାମ, ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ ଆସିବେ; ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି, ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵୈଦେହୀଂ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଗମନାଯ ମତିଂ କୃତ୍ଵା ଵୈଦେହୀମଭ୍ଯଵାଦଯତ୍
ଏପରି ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଯିବାକୁ ମନେ ଧରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ରାକ୍ଷସାନ୍ ପ୍ରଵରାନ୍ ହତ୍ଵା ନାମ ଵିଶ୍ରାଵ୍ଯ ଚାତ୍ମନଃ। ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚ ଵୈଦେହୀଂ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ପରଂ ବଲମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ମାରି, ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରି, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ,
ନଗରୀମାକୁଲାଂ କୃତ୍ଵା ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ଚ ରାଵଣମ୍। ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ବଲଂ ଘୋରଂ ଵୈଦେହୀମଭିଵାଦ୍ଯ ଚ
ନଗରକୁ ଅସ୍ଥିର କରି, ରାବଣଙ୍କୁ ଠକାଇ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି,
ପ୍ରତିଗନ୍ତୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ପୁନର୍ମଧ୍ଯେନ ସାଗରମ୍। ତତଃ ସ କପିଶାର୍ଦୂଲଃ ସ୍ଵାମିସଂଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକଃ
ସେ ପୁଣି ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଫେରିବାକୁ ମନେ ଧରିଲେ। ତାପରେ, ବନର ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ବନର ସିଂହ, ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆତୁର ହେଲେ।
ଆରୁରୋହ ଗିରିଶ୍ରେଷ୍ଠମରିଷ୍ଟମରିମର୍ଦନଃ। ତୁଙ୍ଗପଦ୍ମକଜୁଷ୍ଟାଭିର୍ନୀଲାଭିର୍ଵନରାଜିଭିଃ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ସେ, ଉଚ୍ଚ ନୀଳ ବନରେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଅରିଷ୍ଟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ସୋତ୍ତରୀଯମିଵାମ୍ଭୋଦୈଃ ଶୃଙ୍ଗାନ୍ତରଵିଲମ୍ବିଭିଃ। ବୋଧ୍ଯମାନମିଵ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦିଵାକରକରୈଃ ଶୁଭୈଃ
ପର୍ବତର ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ଝୁଲିଥିବା ମେଘମାନେ ଯେପରି ଉପର ଜାମା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଆନନ୍ଦରେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉନ୍ମିଷନ୍ତମିଵୋଦ୍ଧୂତୈର୍ଲୋଚନୈରିଵ ଧାତୁଭିଃ। ତୋଯୌଘନିଃସ୍ଵନୈର୍ମନ୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରାଧୀତମିଵ ପର୍ଵତମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାତୁମାନେ ଯେପରି ଆଖି ଖୋଲି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସେପରି ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲା। ଝରଣାର ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ ପର୍ବତ ଯେପରି ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଛି।
ପ୍ରଗୀତମିଵ ଵିସ୍ପଷ୍ଟଂ ନାନାପ୍ରସ୍ରଵଣସ୍ଵନୈଃ। ଦେଵଦାରୁଭିରୁଦ୍ଧୂତୈରୂର୍ଧ୍ଵବାହୁମିଵ ସ୍ଥିତମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଝରଣାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ଯେପରି ଗୀତ ହେଉଛି, ପବନରେ ହଲୁଚିଯାଇଥିବା ଦେବଦାରୁ ଗଛମାନେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକର ଉଠାଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରପାତଜଲନିର୍ଘୋଷୈଃ ପ୍ରାକ୍ରୁଷ୍ଟମିଵ ସର୍ଵତଃ। ଵେପମାନମିଵ ଶ୍ଯାମୈଃ କମ୍ପମାନୈଃ ଶରଦ୍ଵନୈଃ
ଝରଣାର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଡାକାଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା; ଶରତ୍କାଳୀନ ଅନ୍ଧାର ବନରେ ହଲୁଚିଯାଇଥିବା ପରି ପର୍ବତ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।
ଵେଣୁଭିର୍ମାରୁତୋଦ୍ଧୂତୈଃ କୂଜନ୍ତମିଵ କୀଚକୈଃ। ନିଃଶ୍ଵସନ୍ତମିଵାମର୍ଷାଦ୍ ଘୋରୈରାଶୀଵିଷୋତ୍ତମୈଃ
ପବନରେ ହଲୁଚିଥିବା ବାଁଶ ଗଛର କିଚକିଚ ଶବ୍ଦରେ ଯେପରି ଗୀତ ହେଉଛି, ଭୟଙ୍କର ସର୍ପମାନେ ଫୁସ୍କାରି ଦେଉଥିବା ପରି ପର୍ବତ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା।
ନୀହାରକୃତଗମ୍ଭୀରୈର୍ଧ୍ଯାଯନ୍ତମିଵ ଗହ୍ଵରୈଃ। ମେଘପାଦନିଭୈଃ ପାଦୈଃ ପ୍ରକ୍ରାନ୍ତମିଵ ସର୍ଵତଃ
କୁହୁଡିରେ ଗଭୀର ହୋଇଥିବା ଗୁହାମାନେ ଯେପରି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଉଛନ୍ତି, ମେଘର ତଳଭାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପାଦମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଜୃମ୍ଭମାଣମିଵାକାଶେ ଶିଖରୈରଭ୍ରମାଲିଭିଃ। କୂଟୈଶ୍ଚ ବହୁଧା କୀର୍ଣଂ ଶୋଭିତଂ ବହୁକନ୍ଦରୈଃ
ମେଘମାଳା ଲାଗିଥିବା ଶିଖରମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ହାଡ଼ୁଛନ୍ତି, ବହୁ ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ସାଲତାଲୈଶ୍ଚ କର୍ଣୈଶ୍ଚ ଵଂଶୈଶ୍ଚ ବହୁଭିର୍ଵୃତମ୍। ଲତାଵିତାନୈର୍ଵିତତୈଃ ପୁଷ୍ପଵଦ୍ଭିରଲଂକୃତମ୍
ସାଳ, ତାଳ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ବହୁ ବାଁଶ ଗଛରେ ଆବୃତ, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଲତାର ଛାୟାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ନାନାମୃଗଗଣୈଃ କୀର୍ଣଂ ଧାତୁନିଷ୍ଯନ୍ଦଭୂଷିତମ୍। ବହୁପ୍ରସ୍ରଵଣୋପେତଂ ଶିଲାସଂଚଯସଂକଟମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁମାନେ ରହୁଥିବା, ଧାତୁର ଝରଣାରେ ଶୋଭିତ, ବହୁ ଝରଣା ଓ ପାହାଡ଼ ଶିଳାର ଗୁଞ୍ଜନ ରହିଥିଲା।
ମହର୍ଷିଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵକିଂନରୋରଗସେଵିତମ୍। ଲତାପାଦପସମ୍ବାଧଂ ସିଂହାଧିଷ୍ଠିତକନ୍ଦରମ୍
ମହାଋଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ନାଗମାନେ ବସିଥିବା, ଲତା ଓ ବୃକ୍ଷରେ ଘନ ହୋଇଥିବା, ସିଂହ ରହୁଥିବା ଗୁହାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।