ଵଜ୍ରୀ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରୋ ଵା ସାକ୍ଷାଦ୍ ଯମୋ ଵା ଵରୁଣୋଽନିଲୋ ଵା। ରୌଦ୍ରୋଽଗ୍ନିରର୍କୋ ଧନଦଶ୍ଚ ସୋମୋ ନ ଵାନରୋଽଯଂ ସ୍ଵଯମେଵ କାଲଃ
ଏହି ବାନର କି ବଜ୍ରଧାରୀ ମହାଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ? କିମ୍ବା ଯମ, ବରୁଣ, ପବନ? କିମ୍ବା ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୁବେର, କିମ୍ବା ସୋମ? ଏହି ବାନର ସାଧାରଣ ନୁହେଁ—ସେ ନିଜେ କାଳ।
କିଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସର୍ଵପିତାମହସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ଧାତୁଶ୍ଚତୁରାନନସ୍ଯ। ଇହାଗତୋ ଵାନରରୂପଧାରୀ ରକ୍ଷୋପସଂହାରକରଃ ପ୍ରକୋପଃ
ଏହି କି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କ୍ରୋଧ, ସମସ୍ତ ପିତାମହ, ଚାରିମୁହାଁ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବାନର ରୂପରେ ଏଠାରେ ଆସି ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ?
କିଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଵା କପିରୂପମେତ୍ଯ ରକ୍ଷୋଵିନାଶାଯ ପରଂ ସୁତେଜଃ। ଅଚିନ୍ତ୍ଯମଵ୍ଯକ୍ତମନନ୍ତମେକଂ ସ୍ଵମାଯଯା ସାମ୍ପ୍ରତମାଗତଂ ଵା
ଏହି କି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଶକ୍ତି, ବାନର ରୂପରେ ଆସିଛି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ଓ ଏକମାତ୍ର, ନିଜ ମାୟାରେ ଏବେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଆସିଛି?
ଇତ୍ଯେଵମୂଚୁର୍ବହଵୋ ଵିଶିଷ୍ଟା ରକ୍ଷୋଗଣାସ୍ତତ୍ର ସମେତ୍ଯ ସର୍ଵେ। ସପ୍ରାଣିସଙ୍ଘାଂ ସଗୃହାଂ ସଵୃକ୍ଷାଂ ଦଗ୍ଧାଂ ପୁରୀଂ ତାଂ ସହସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ
ଏପରି ଭାବରେ ଅନେକ ବିଶିଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଦଳ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ କୁହିଲେ; ସେମାନେ ଜୀବଜନ୍ତୁ, ଘର ଓ ଗଛ ସହିତ ଏହି ସହସା ଜଳିଯାଇଥିବା ସହରକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଲଙ୍କା ସହସା ପ୍ରଦଗ୍ଧା ସରାକ୍ଷସା ସାଶ୍ଵରଥା ସନାଗା। ସପକ୍ଷିସଙ୍ଘା ସମୃଗା ସଵୃକ୍ଷା ରୁରୋଦ ଦୀନା ତୁମୁଲଂ ସଶବ୍ଦମ୍
ତାପରେ ଲଙ୍କା ସହସା ଜଳିଯାଇଲା—ରାକ୍ଷସ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ ଓ ଗଛ ସହିତ—ଦୁଃଖରେ ବିପୁଳ ଶବ୍ଦରେ କାନ୍ଦିଲା।
ହା ତାତ ହା ପୁତ୍ରକ କାନ୍ତ ମିତ୍ର ହା ଜୀଵିତେଶାଙ୍ଗ ହତଂ ସୁପୁଣ୍ଯମ୍। ରକ୍ଷୋଭିରେଵଂ ବହୁଧା ବ୍ରୁଵଦ୍ଭିଃ ଶବ୍ଦଃ କୃତୋ ଘୋରତରଃ ସୁଭୀମଃ
ହା ବାପା! ହା ପୁଅ, ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର! ହା ଜୀବନର ନାଥ, ମୋ ଦେହ, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା!—ଏପରି ଭାବରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅନେକ ଭାବରେ କୁହିବା ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀମ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ହୁତାଶନଜ୍ଵାଲସମାଵୃତା ସା ହତପ୍ରଵୀରା ପରିଵୃତ୍ତଯୋଧା। ହନୂମତଃ କ୍ରୋଧବଲାଭିଭୂତା ବଭୂଵ ଶାପୋପହତେଵ ଲଙ୍କା
ପୋଡ଼ିଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ବେପରିତ ଲଙ୍କା, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମରିଗଲେ, ରକ୍ଷକମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ; ହନୁମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧର ପ୍ରଭାବରେ ଲଙ୍କା ଏମିତି ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ ହୋଇଥିବା ପରି ଲାଗିଲା।
ସସମ୍ଭ୍ରମଂ ତ୍ରସ୍ତଵିଷଣ୍ଣରାକ୍ଷସାଂ ସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲହୁତାଶନାଙ୍କିତାମ୍। ଦଦର୍ଶ ଲଙ୍କାଂ ହନୁମାନ୍ ମହାମନାଃ ସ୍ଵଯଂଭୁରୋଷୋପହତାମିଵାଵନିମ୍
ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ, ଜ୍ୱାଳାରେ ଚିହ୍ନିତ ଲଙ୍କାକୁ ହନୁମାନ ଦେଖିଲେ; ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ପୃଥିବୀ ଅଭିଭୂତ ହୋଇଥିବା ପରି।
ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଵନଂ ପାଦପରତ୍ନସଂକୁଲଂ ହତ୍ଵା ତୁ ରକ୍ଷାଂସି ମହାନ୍ତି ସଂଯୁଗେ। ଦଗ୍ଧ୍ଵା ପୁରୀଂ ତାଂ ଗୃହରତ୍ନମାଲିନୀଂ ତସ୍ଥୌ ହନୂମାନ୍ ପଵନାତ୍ମଜଃ କପିଃ
ମୂଲ୍ୟବାନ ଗଛରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘରରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ସହରକୁ ଜଳାଇ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ିଲେ।
ସ ରାକ୍ଷସାଂସ୍ତାନ୍ ସୁବହୂଂଶ୍ଚ ହତ୍ଵା ଵନଂ ଚ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ବହୁପାଦପଂ ତତ୍। ଵିସୃଜ୍ଯ ରକ୍ଷୋଭଵନେଷୁ ଚାଗ୍ନିଂ ଜଗାମ ରାମଂ ମନସା ମହାତ୍ମା
ବହୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି, ବହୁ ଗଛରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଅଗ୍ନି ଦେଇ, ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ ମନକୁ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଲଗାଇଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତଂ ଵାନରଵୀରମୁଖ୍ଯଂ ମହାବଲଂ ମାରୁତତୁଲ୍ଯଵେଗମ୍। ମହାମତିଂ ଵାଯୁସୁତଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ପ୍ରତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵଗଣାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବନ ସମାନ ଗତି ଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା, ପବନପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାନର ନାୟକ ହନୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରପନ୍ନଗାଶ୍ଚ। ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣି ମହାନ୍ତି ତତ୍ର ଜଗ୍ମୁଃ ପରାଂ ପ୍ରୀତିମତୁଲ୍ଯରୂପାମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ମହାର୍ଷିମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗମାନେ, ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମହାପ୍ରାଣୀମାନେ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଵନଂ ମହାତେଜା ହତ୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ସଂଯୁଗେ। ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଲଙ୍କାପୁରୀଂ ଭୀମାଂ ରରାଜ ସ ମହାକପିଃ
ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି, ଭୟାନକ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ଜଳାଇ, ସେ ମହାବାନର ଅତି ଚମକିଲେ।
ଗୃହାଗ୍ର୍ଯଶୃଙ୍ଗାଗ୍ରତଲେ ଵିଚିତ୍ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଵାନରରାଜସିଂହଃ। ପ୍ରଦୀପ୍ତଲାଙ୍ଗୂଲକୃତାର୍ଚିମାଲୀ ଵ୍ଯରାଜତାଦିତ୍ଯ ଇଵାର୍ଚିମାଲୀ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘରର ଶିଖରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ିଥିବା ବାନରର ସିଂହ, ତାଙ୍କ ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳିଥିବା ପୁଛ ଫୁଲ ମାଳା ପରି ଲାଗି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରେ ରେଖା ମାଳା ପରି ଚମକିଲେ।
ଲଙ୍କାଂ ସମସ୍ତାଂ ସମ୍ପୀଡ୍ଯ ଲାଙ୍ଗୂଲାଗ୍ନିଂ ମହାକପିଃ। ନିର୍ଵାପଯାମାସ ତଦା ସମୁଦ୍ରେ ହରିପୁଙ୍ଗଵଃ
ସମସ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ଦବାଇ, ମହାବାନର ତାଙ୍କ ପୁଛର ଅଗ୍ନିକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ନିବାଇଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲଙ୍କାଂ ପ୍ରଦଗ୍ଧାଂ ତାଂ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ, ଏଭଳି ଜଳିଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖି, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହନୂମନ୍ତଂ ମହାକପିମ୍। କାଲାଗ୍ନିରିତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତାନି ତତ୍ରସୁଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର, ମହାବାନର ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭାବିଲେ — 'ଏହି କାଳାଗ୍ନି'।
thumb|ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡେ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୫-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସଂଦୀପ୍ଯମାନାଂ ଵିତ୍ରସ୍ତାଂ ତ୍ରସ୍ତରକ୍ଷୋଗଣାଂ ପୁରୀମ୍। ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ହନୁମାଁଲ୍ଲଙ୍କାଂ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଵାନରଃ
ଲଙ୍କା ପୋଡ଼ିଯାଉଥିବା, ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଭରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖି, ବାନର ହନୁମାନ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତସ୍ଯାଭୂତ୍ ସୁମହାଂସ୍ତ୍ରାସଃ କୁତ୍ସା ଚାତ୍ମନ୍ଯଜାଯତ। ଲଙ୍କାଂ ପ୍ରଦହତା କର୍ମ କିଂସ୍ଵିତ୍ କୃତମିଦଂ ମଯା
ତାଙ୍କ ମନରେ ଅତି ଭୟ ଆସିଗଲା, ନିଜେ ନିଜକୁ ଦୁଷ୍ଟାଇଲେ — 'ଲଙ୍କାକୁ ଜଳାଇ ମୁଁ କଣ କରିଦେଲି?'
ଧନ୍ଯାଃ ଖଲୁ ମହାତ୍ମାନୋ ଯେ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କୋପମୁତ୍ଥିତମ୍। ନିରୁନ୍ଧନ୍ତି ମହାତ୍ମାନୋ ଦୀପ୍ତମଗ୍ନିମିଵାମ୍ଭସା
ଯେଉଁ ମହାତ୍ମାମାନେ ବୁଦ୍ଧିରେ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ; ମହାତ୍ମାମାନେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳରେ ନିବାଇଦେଇଥିବା ପରି କ୍ରୋଧକୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତି।
କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାପଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍ କଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ହନ୍ଯାଦ୍ ଗୁରୂନପି। କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପରୁଷଯା ଵାଚା ନରଃ ସାଧୂନଧିକ୍ଷିପେତ୍
କିଏ କ୍ରୋଧରେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିନଥିବ? କ୍ରୋଧରେ ମନୁଷ୍ୟ ବଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରେ; କ୍ରୋଧରେ ମନୁଷ୍ୟ କଠୋର କଥାରେ ଭଲ ଲୋକମାନେ ଉପେକ୍ଷା କରିପାରେ।
ଵାଚ୍ଯାଵାଚ୍ଯଂ ପ୍ରକୁପିତୋ ନ ଵିଜାନାତି କର୍ହିଚିତ୍। ନାକାର୍ଯମସ୍ତି କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ନାଵାଚ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟ କେବେ କଣ କହିବା ଉଚିତ ଓ ଅନୁଚିତ ବୁଝିପାରେନି; କ୍ରୋଧିତ ଲୋକ ପାଇଁ କିଛି କାମ ଅନୁଚିତ ନୁହେଁ, କିଛି କଥା ଅନୁଚିତ ନୁହେଁ।
ଯଃ ସମୁତ୍ପତିତଂ କ୍ରୋଧଂ କ୍ଷମଯୈଵ ନିରସ୍ଯତି। ଯଥୋରଗସ୍ତ୍ଵଚଂ ଜୀର୍ଣାଂ ସ ଵୈ ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଉତ୍ତଳ କ୍ରୋଧକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିପାରେ, ସାପ ଜରା ପୁରା ଚାମ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପରି, ସେଇ ଲୋକକୁ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବିଯାଏ।
ଧିଗସ୍ତୁ ମାଂ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିଂ ନିର୍ଲଜ୍ଜଂ ପାପକୃତ୍ତମମ୍। ଅଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ତାଂ ସୀତାମଗ୍ନିଦଂ ସ୍ଵାମିଘାତକମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜା ଦିଅ, ମୁଁ ଅତି ଅବିବେକୀ, ନିର୍ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ପାପରେ ସବୁଠୁ ଆଗରେ। ସୀତାଙ୍କୁ ଭାବିନାହିଁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ଯାହା ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି।
ଯଦି ଦଗ୍ଧା ତ୍ଵିଯଂ ସର୍ଵା ନୂନମାର୍ଯାପି ଜାନକୀ। ଦଗ୍ଧା ତେନ ମଯା ଭର୍ତୁର୍ହତଂ କାର୍ଯମଜାନତା
ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହର ଜଳିଗଲା, ନିଶ୍ଚୟ ଜାନକୀ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଇଯାଇଛନ୍ତି; ମୁଁ ଯାହା କରିଛି, ତାହାର ଫଳ ଜାଣିନଥିବାରୁ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କର କାମ ନଷ୍ଟ ହେଇଯାଇଛି।
ଯଦର୍ଥମଯମାରମ୍ଭସ୍ତତ୍କାର୍ଯମଵସାଦିତମ୍। ମଯା ହି ଦହତା ଲଙ୍କାଂ ନ ସୀତା ପରିରକ୍ଷିତା
ଯେ କାରଣରେ ଏହି ଦୂତି କାମ ଆରମ୍ଭ ହେଇଥିଲା, ସେହି କାମ ମୁଁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି; ଲଙ୍କାକୁ ଜଳାଇବା ସମୟରେ, ମୁଁ ସୀତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିନଥିଲି।
ଈଷତ୍କାର୍ଯମିଦଂ କାର୍ଯଂ କୃତମାସୀନ୍ନ ସଂଶଯଃ। ତସ୍ଯ କ୍ରୋଧାଭିଭୂତେନ ମଯା ମୂଲକ୍ଷଯଃ କୃତଃ
ଏହି କାମ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କାମ ଥିଲା, ନିଶ୍ଚୟ ହେଇଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ରୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ମୂଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି।
ଵିନଷ୍ଟା ଜାନକୀ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ନ ହ୍ଯଦଗ୍ଧଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ। ଲଙ୍କାଯାଃ କଶ୍ଚିଦୁଦ୍ଦେଶଃ ସର୍ଵା ଭସ୍ମୀକୃତା ପୁରୀ
ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ, ଜାନକୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି—ଲଙ୍କାର କୌଣସି ଅଂଶ ଅଜଳି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହର ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଦି ତଦ୍ଵିହତଂ କାର୍ଯଂ ମଯା ପ୍ରଜ୍ଞାଵିପର୍ଯଯାତ୍। ଇହୈଵ ପ୍ରାଣସଂନ୍ଯାସୋ ମମାପି ହ୍ଯଦ୍ଯ ରୋଚତେ
ଯଦି ମୋ ଅବିବେକରେ ଏହି କାମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ତେବେ ଆଜି, ଏଠାରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ଛାଡିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।