ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ ଗୃହପରିତ୍ରାଣେ ଭଗ୍ନୋତ୍ସାହୋଜ୍ଝିତଶ୍ରିଯାମ୍। ନୂନମେଷୋଽଗ୍ନିରାଯାତଃ କପିରୂପେଣ ହା ଇତି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ଘରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅସାହାୟ ହୋଇ, 'ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଅଗ୍ନି ବାନର ରୂପରେ ଆସିଛି—ହା!' ବୋଲି କୁହିଲେ।
କ୍ରନ୍ଦନ୍ତ୍ଯଃ ସହସା ପେତୁଃ ସ୍ତନଂଧଯଧରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। କାଶ୍ଚିଦଗ୍ନିପରୀତାଙ୍ଗ୍ଯୋ ହର୍ମ୍ଯେଭ୍ଯୋ ମୁକ୍ତମୂର୍ଧଜାଃ
ଅନେକ ମହିଳା, ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁମାନେକୁ ଷ୍ଟନପାନ କରାଉଥିଲେ, ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; କିଛି ଅଗ୍ନିରେ ଘେରା ହୋଇ, ଘରରୁ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ଚୁଲ ଖୋଲିଗଲା।
ପତନ୍ତ୍ଯୋରେଜିରେଽଭ୍ରେଭ୍ଯଃ ସୌଦାମନ୍ଯ ଇଵାମ୍ବରାତ୍। ଵଜ୍ରଵିଦ୍ରୁମଵୈଦୂର୍ଯମୁକ୍ତାରଜତସଂହତାନ୍
ଉଚ୍ଚ ଅଟାଳିକାରୁ ପଡ଼ି ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ମେଘରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଯେପରି ଚମକେ, ତେଉଁପରି ହୀରା, ପ୍ରବାଳ, ବୈଦୂର୍ୟ, ମୁକ୍ତା ଓ ଚାନ୍ଦିର ଗଠିକାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ।
ଵିଚିତ୍ରାନ୍ ଭଵନାଦ୍ଧାତୂନ୍ ସ୍ଯନ୍ଦମାନାନ୍ ଦଦର୍ଶ ସଃ। ନାଗ୍ନିସ୍ତୃପ୍ଯତି କାଷ୍ଠାନାଂ ତୃଣାନାଂ ଚ ଯଥା ତଥା
ହନୁମାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଟାଳିକାରୁ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଝରିବା ଦେଖିଲେ; ଯେପରି ଅଗ୍ନି କାଠ ଓ ଘାସରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ପାଏନାହିଁ, ସେପରି—
ହନୂମାନ୍ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଵଧେ କିଂଚିନ୍ନ ତୃପ୍ଯତି। ନ ହନୂମଦ୍ଵିଶସ୍ତାନାଂ ରାକ୍ଷସାନାଂ ଵସୁନ୍ଧରା
ହନୁମାନ ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜମାନେଙ୍କର ବିନାଶରେ କିଛି ତୃପ୍ତି ନପାଇଲେ; ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୂମିକୁ ତୃପ୍ତ କରିପାରିଲେନାହିଁ।
ହନୂମତା ଵେଗଵତା ଵାନରେଣ ମହାତ୍ମନା। ଲଙ୍କାପୁରଂ ପ୍ରଦଗ୍ଧଂ ତଦ୍ ରୁଦ୍ରେଣ ତ୍ରିପୁରଂ ଯଥା
ଶୀଘ୍ର ଓ ମହାତ୍ମା ବାନର ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କାପୁର ଜଳିଗଲା, ଯେପରି ରୁଦ୍ର ତିପୁରାକୁ ଜଳାଇଥିଲେ।
ତତଃ ସ ଲଙ୍କାପୁରପର୍ଵତାଗ୍ରେ ସମୁତ୍ଥିତୋ ଭୀମପରାକ୍ରମୋଽଗ୍ନିଃ। ପ୍ରସାର୍ଯ ଚୂଡାଵଲଯଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତୋ ହନୂମତା ଵେଗଵତୋପସୃଷ୍ଟଃ
ତାପରେ ଲଙ୍କାପୁର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ଉଠିଗଲା; ତାହାର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚୂଡ଼ା ଫାଇଲିବା, ଶୀଘ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିତ ହୋଇ।
ଯୁଗାନ୍ତକାଲାନଲତୁଲ୍ଯରୂପଃ ସମାରୁତୋଽଗ୍ନିର୍ଵଵୃଧେ ଦିଵସ୍ପୃକ୍। ଵିଧୂମରଶ୍ମିର୍ଭଵନେଷୁ ସକ୍ତୋ ରକ୍ଷଃଶରୀରାଜ୍ଯସମର୍ପିତାର୍ଚିଃ
ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ପବନରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଇ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା; ଧୂମ ନଥିବା ତାର ରଶ୍ମି ଅଟାଳିକାରେ ଲଗିଥିଲା, ରାକ୍ଷସ ଶରୀରର ଚର୍ବି ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଶିଖା ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା।
ଆଦିତ୍ଯକୋଟୀସଦୃଶଃ ସୁତେଜା ଲଙ୍କାଂ ସମସ୍ତାଂ ପରିଵାର୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍। ଶବ୍ଦୈରନେକୈରଶନିପ୍ରରୂଢୈ- ର୍ଭିନ୍ଦନ୍ନିଵାଣ୍ଡଂ ପ୍ରବଭୌ ମହାଗ୍ନିଃ
କୋଟି ଆଦିତ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ ମହାଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ଘେରି ଦାଉଡ଼ିଲା; ବହୁ ବିଜୁଳି ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ତେଉଁପରି ଚମକିଲା।
ତତ୍ରାମ୍ବରାଦଗ୍ନିରତିପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ରୂକ୍ଷପ୍ରଭଃ କିଂଶୁକପୁଷ୍ପଚୂଡଃ। ନିର୍ଵାଣଧୂମାକୁଲରାଜଯଶ୍ଚ ନୀଲୋତ୍ପଲାଭାଃ ପ୍ରଚକାଶିରେଽଭ୍ରାଃ
ଏଠାରେ ଆକାଶରୁ ଅତି ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ, କିଂଶୁକ ଫୁଲର ଚୂଡ଼ା ପରି ଚମକିଲା; ନିର୍ବାଣ ଧୂମ ଓ ଧୂଳିରେ ଘେରା, ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପରି ମେଘ ଚମକିଲା।
ଵଜ୍ରୀ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରୋ ଵା ସାକ୍ଷାଦ୍ ଯମୋ ଵା ଵରୁଣୋଽନିଲୋ ଵା। ରୌଦ୍ରୋଽଗ୍ନିରର୍କୋ ଧନଦଶ୍ଚ ସୋମୋ ନ ଵାନରୋଽଯଂ ସ୍ଵଯମେଵ କାଲଃ
ଏହି ବାନର କି ବଜ୍ରଧାରୀ ମହାଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ? କିମ୍ବା ଯମ, ବରୁଣ, ପବନ? କିମ୍ବା ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୁବେର, କିମ୍ବା ସୋମ? ଏହି ବାନର ସାଧାରଣ ନୁହେଁ—ସେ ନିଜେ କାଳ।
କିଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସର୍ଵପିତାମହସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ଧାତୁଶ୍ଚତୁରାନନସ୍ଯ। ଇହାଗତୋ ଵାନରରୂପଧାରୀ ରକ୍ଷୋପସଂହାରକରଃ ପ୍ରକୋପଃ
ଏହି କି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କ୍ରୋଧ, ସମସ୍ତ ପିତାମହ, ଚାରିମୁହାଁ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବାନର ରୂପରେ ଏଠାରେ ଆସି ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ?
କିଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଵା କପିରୂପମେତ୍ଯ ରକ୍ଷୋଵିନାଶାଯ ପରଂ ସୁତେଜଃ। ଅଚିନ୍ତ୍ଯମଵ୍ଯକ୍ତମନନ୍ତମେକଂ ସ୍ଵମାଯଯା ସାମ୍ପ୍ରତମାଗତଂ ଵା
ଏହି କି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଶକ୍ତି, ବାନର ରୂପରେ ଆସିଛି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ଓ ଏକମାତ୍ର, ନିଜ ମାୟାରେ ଏବେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଆସିଛି?
ଇତ୍ଯେଵମୂଚୁର୍ବହଵୋ ଵିଶିଷ୍ଟା ରକ୍ଷୋଗଣାସ୍ତତ୍ର ସମେତ୍ଯ ସର୍ଵେ। ସପ୍ରାଣିସଙ୍ଘାଂ ସଗୃହାଂ ସଵୃକ୍ଷାଂ ଦଗ୍ଧାଂ ପୁରୀଂ ତାଂ ସହସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ
ଏପରି ଭାବରେ ଅନେକ ବିଶିଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଦଳ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ କୁହିଲେ; ସେମାନେ ଜୀବଜନ୍ତୁ, ଘର ଓ ଗଛ ସହିତ ଏହି ସହସା ଜଳିଯାଇଥିବା ସହରକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଲଙ୍କା ସହସା ପ୍ରଦଗ୍ଧା ସରାକ୍ଷସା ସାଶ୍ଵରଥା ସନାଗା। ସପକ୍ଷିସଙ୍ଘା ସମୃଗା ସଵୃକ୍ଷା ରୁରୋଦ ଦୀନା ତୁମୁଲଂ ସଶବ୍ଦମ୍
ତାପରେ ଲଙ୍କା ସହସା ଜଳିଯାଇଲା—ରାକ୍ଷସ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ ଓ ଗଛ ସହିତ—ଦୁଃଖରେ ବିପୁଳ ଶବ୍ଦରେ କାନ୍ଦିଲା।
ହା ତାତ ହା ପୁତ୍ରକ କାନ୍ତ ମିତ୍ର ହା ଜୀଵିତେଶାଙ୍ଗ ହତଂ ସୁପୁଣ୍ଯମ୍। ରକ୍ଷୋଭିରେଵଂ ବହୁଧା ବ୍ରୁଵଦ୍ଭିଃ ଶବ୍ଦଃ କୃତୋ ଘୋରତରଃ ସୁଭୀମଃ
ହା ବାପା! ହା ପୁଅ, ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର! ହା ଜୀବନର ନାଥ, ମୋ ଦେହ, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା!—ଏପରି ଭାବରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅନେକ ଭାବରେ କୁହିବା ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀମ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ହୁତାଶନଜ୍ଵାଲସମାଵୃତା ସା ହତପ୍ରଵୀରା ପରିଵୃତ୍ତଯୋଧା। ହନୂମତଃ କ୍ରୋଧବଲାଭିଭୂତା ବଭୂଵ ଶାପୋପହତେଵ ଲଙ୍କା
ପୋଡ଼ିଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ବେପରିତ ଲଙ୍କା, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମରିଗଲେ, ରକ୍ଷକମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ; ହନୁମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧର ପ୍ରଭାବରେ ଲଙ୍କା ଏମିତି ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ ହୋଇଥିବା ପରି ଲାଗିଲା।
ସସମ୍ଭ୍ରମଂ ତ୍ରସ୍ତଵିଷଣ୍ଣରାକ୍ଷସାଂ ସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲହୁତାଶନାଙ୍କିତାମ୍। ଦଦର୍ଶ ଲଙ୍କାଂ ହନୁମାନ୍ ମହାମନାଃ ସ୍ଵଯଂଭୁରୋଷୋପହତାମିଵାଵନିମ୍
ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ, ଜ୍ୱାଳାରେ ଚିହ୍ନିତ ଲଙ୍କାକୁ ହନୁମାନ ଦେଖିଲେ; ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଗଲା, ଯେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ପୃଥିବୀ ଅଭିଭୂତ ହୋଇଥିବା ପରି।
ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଵନଂ ପାଦପରତ୍ନସଂକୁଲଂ ହତ୍ଵା ତୁ ରକ୍ଷାଂସି ମହାନ୍ତି ସଂଯୁଗେ। ଦଗ୍ଧ୍ଵା ପୁରୀଂ ତାଂ ଗୃହରତ୍ନମାଲିନୀଂ ତସ୍ଥୌ ହନୂମାନ୍ ପଵନାତ୍ମଜଃ କପିଃ
ମୂଲ୍ୟବାନ ଗଛରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘରରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ସହରକୁ ଜଳାଇ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ିଲେ।
ସ ରାକ୍ଷସାଂସ୍ତାନ୍ ସୁବହୂଂଶ୍ଚ ହତ୍ଵା ଵନଂ ଚ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ବହୁପାଦପଂ ତତ୍। ଵିସୃଜ୍ଯ ରକ୍ଷୋଭଵନେଷୁ ଚାଗ୍ନିଂ ଜଗାମ ରାମଂ ମନସା ମହାତ୍ମା
ବହୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି, ବହୁ ଗଛରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଅଗ୍ନି ଦେଇ, ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ ମନକୁ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଲଗାଇଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତଂ ଵାନରଵୀରମୁଖ୍ଯଂ ମହାବଲଂ ମାରୁତତୁଲ୍ଯଵେଗମ୍। ମହାମତିଂ ଵାଯୁସୁତଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ପ୍ରତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵଗଣାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବନ ସମାନ ଗତି ଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା, ପବନପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାନର ନାୟକ ହନୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରପନ୍ନଗାଶ୍ଚ। ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣି ମହାନ୍ତି ତତ୍ର ଜଗ୍ମୁଃ ପରାଂ ପ୍ରୀତିମତୁଲ୍ଯରୂପାମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ମହାର୍ଷିମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗମାନେ, ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମହାପ୍ରାଣୀମାନେ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଵନଂ ମହାତେଜା ହତ୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ସଂଯୁଗେ। ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଲଙ୍କାପୁରୀଂ ଭୀମାଂ ରରାଜ ସ ମହାକପିଃ
ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରି, ଭୟାନକ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ଜଳାଇ, ସେ ମହାବାନର ଅତି ଚମକିଲେ।
ଗୃହାଗ୍ର୍ଯଶୃଙ୍ଗାଗ୍ରତଲେ ଵିଚିତ୍ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଵାନରରାଜସିଂହଃ। ପ୍ରଦୀପ୍ତଲାଙ୍ଗୂଲକୃତାର୍ଚିମାଲୀ ଵ୍ଯରାଜତାଦିତ୍ଯ ଇଵାର୍ଚିମାଲୀ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘରର ଶିଖରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ିଥିବା ବାନରର ସିଂହ, ତାଙ୍କ ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳିଥିବା ପୁଛ ଫୁଲ ମାଳା ପରି ଲାଗି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରେ ରେଖା ମାଳା ପରି ଚମକିଲେ।
ଲଙ୍କାଂ ସମସ୍ତାଂ ସମ୍ପୀଡ୍ଯ ଲାଙ୍ଗୂଲାଗ୍ନିଂ ମହାକପିଃ। ନିର୍ଵାପଯାମାସ ତଦା ସମୁଦ୍ରେ ହରିପୁଙ୍ଗଵଃ
ସମସ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ଦବାଇ, ମହାବାନର ତାଙ୍କ ପୁଛର ଅଗ୍ନିକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ନିବାଇଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲଙ୍କାଂ ପ୍ରଦଗ୍ଧାଂ ତାଂ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ, ଏଭଳି ଜଳିଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖି, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହନୂମନ୍ତଂ ମହାକପିମ୍। କାଲାଗ୍ନିରିତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତାନି ତତ୍ରସୁଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର, ମହାବାନର ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭାବିଲେ — 'ଏହି କାଳାଗ୍ନି'।
thumb|ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡେ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୫-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସଂଦୀପ୍ଯମାନାଂ ଵିତ୍ରସ୍ତାଂ ତ୍ରସ୍ତରକ୍ଷୋଗଣାଂ ପୁରୀମ୍। ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ହନୁମାଁଲ୍ଲଙ୍କାଂ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଵାନରଃ
ଲଙ୍କା ପୋଡ଼ିଯାଉଥିବା, ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଭରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖି, ବାନର ହନୁମାନ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତସ୍ଯାଭୂତ୍ ସୁମହାଂସ୍ତ୍ରାସଃ କୁତ୍ସା ଚାତ୍ମନ୍ଯଜାଯତ। ଲଙ୍କାଂ ପ୍ରଦହତା କର୍ମ କିଂସ୍ଵିତ୍ କୃତମିଦଂ ମଯା
ତାଙ୍କ ମନରେ ଅତି ଭୟ ଆସିଗଲା, ନିଜେ ନିଜକୁ ଦୁଷ୍ଟାଇଲେ — 'ଲଙ୍କାକୁ ଜଳାଇ ମୁଁ କଣ କରିଦେଲି?'