ଯୋ ହ୍ଯଯଂ ମମ ଲାଙ୍ଗୂଲେ ଦୀପ୍ଯତେ ହଵ୍ଯଵାହନଃ। ଅସ୍ଯ ସଂତର୍ପଣଂ ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ କର୍ତୁମେଭିର୍ଗୃହୋତ୍ତମୈଃ
ମୋ ଲାଙ୍ଗୁଳରେ ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ପବିତ୍ର ହବ୍ୟାଗ୍ନି ପରି, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘରଗୁଡିକୁ ଜଳାଇ ତାହାକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଯଥାଯଥିକ।
ତତଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତଲାଙ୍ଗୂଲଃ ସଵିଦ୍ଯୁଦିଵ ତୋଯଦଃ। ଭଵନାଗ୍ରେଷୁ ଲଙ୍କାଯା ଵିଚଚାର ମହାକପିଃ
ତାପରେ, ଲାଙ୍ଗୁଳରେ ଅଗ୍ନି ଜଳୁଥିବା ହନୁମାନ, ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକୁଥିବା ମେଘ ପରି, ଲଙ୍କାର ଘରମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲେ।
ଗୃହାଦ୍ ଗୃହଂ ରାକ୍ଷସାନାମୁଦ୍ଯାନାନି ଚ ଵାନରଃ। ଵୀକ୍ଷମାଣୋ ହ୍ଯସଂତ୍ରସ୍ତଃ ପ୍ରାସାଦାଂଶ୍ଚ ଚଚାର ସଃ
ସେ ବାନର, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଘରରୁ ଘର, ଉଦ୍ୟାନ ମାନେ ଭିତରେ, ଭୟ ନ ଥିବା ଭାବରେ, ଏବଂ ପ୍ରାସାଦ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲେ।
ଅଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ମହାଵେଗଃ ପ୍ରହସ୍ତସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍। ଅଗ୍ନିଂ ତତ୍ର ଵିନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଶ୍ଵସନେନ ସମୋ ବଲୀ
ବଡ଼ ଗତିରେ ଉଡି, ହନୁମାନ ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ପବନ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତତୋଽନ୍ଯତ୍ ପୁପ୍ଲୁଵେ ଵେଶ୍ମ ମହାପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ମୁମୋଚ ହନୁମାନଗ୍ନିଂ କାଲାନଲଶିଖୋପମମ୍
ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ମହାପାର୍ଶ୍ୱଙ୍କ ଘରକୁ ଉଡି ଗଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ କାଳାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଅଗ୍ନି ଛାଡ଼ିଲେ।
ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଚ ତଥା ପୁପ୍ଲୁଵେ ସ ମହାକପିଃ। ଶୁକସ୍ଯ ଚ ମହାତେଜାଃ ସାରଣସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ
ତେଣୁ, ବଡ଼ ବାନର ବଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ର, ଶୁକ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସାରଣଙ୍କ ଘରକୁ ଉଡି ଗଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲେ।
ତଥା ଚେନ୍ଦ୍ରଜିତୋ ଵେଶ୍ମ ଦଦାହ ହରିଯୂଥପଃ। ଜମ୍ବୁମାଲେଃ ସୁମାଲେଶ୍ଚ ଦଦାହ ଭଵନଂ ତତଃ
ସେହିପରି, ବାନରମାନଙ୍କ ନେତା ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ଘରକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ, ଏବଂ ପରେ ଜମ୍ବୁମାଲି ଓ ସୁମାଲିଙ୍କ ଘରକୁ ଜଳାଇଲେ।
ରଶ୍ମିକେତୋଶ୍ଚ ଭଵନଂ ସୂର୍ଯଶତ୍ରୋସ୍ତଥୈଵ ଚ। ହ୍ରସ୍ଵକର୍ଣସ୍ଯ ଦଂଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ରୋମଶସ୍ଯ ଚ ରକ୍ଷସଃ
ସେ ରଶ୍ମିକେତୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଶତ୍ରୁ, ହ୍ରସ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ, ଦଂଷ୍ଟ୍ର, ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ରୋମଶଙ୍କ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଲେ।
ଯୁଦ୍ଧୋନ୍ମତ୍ତସ୍ଯ ମତ୍ତସ୍ଯ ଧ୍ଵଜଗ୍ରୀଵସ୍ଯ ରକ୍ଷସଃ। ଵିଦ୍ଯୁଜ୍ଜିହ୍ଵସ୍ଯ ଘୋରସ୍ଯ ତଥା ହସ୍ତିମୁଖସ୍ଯ ଚ
ଯୁଦ୍ଧୋନ୍ମତ୍ତ, ମତ୍ତ, ଧ୍ୱଜଗ୍ରୀବ, ଭୟଙ୍କର ବିଦ୍ୟୁଜ୍ଜିହ୍ୱା ଏବଂ ହସ୍ତିମୁଖଙ୍କ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ।
କରାଲସ୍ଯ ଵିଶାଲସ୍ଯ ଶୋଣିତାକ୍ଷସ୍ଯ ଚୈଵ ହି। କୁମ୍ଭକର୍ଣସ୍ଯ ଭଵନଂ ମକରାକ୍ଷସ୍ଯ ଚୈଵ ହି
କରାଳ, ବିଶାଳ, ଶୋଣିତାକ୍ଷ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ମକରାକ୍ଷଙ୍କ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଲେ।
ନରାନ୍ତକସ୍ଯ କୁମ୍ଭସ୍ଯ ନିକୁମ୍ଭସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ। ଯଜ୍ଞଶତ୍ରୋଶ୍ଚ ଭଵନଂ ବ୍ରହ୍ମଶତ୍ରୋସ୍ତଥୈଵ ଚ
ନରାନ୍ତକ, କୁମ୍ଭ, ଦୁଷ୍ଟ ନିକୁମ୍ଭ, ଯଜ୍ଞଶତ୍ରୁ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଶତ୍ରୁଙ୍କ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ।
ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା ମହାତେଜା ଵିଭୀଷଣଗୃହଂ ପ୍ରତି। କ୍ରମମାଣଃ କ୍ରମେଣୈଵ ଦଦାହ ହରିପୁଙ୍ଗଵଃ
ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଘରକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ପ୍ରତିକ୍ରମା କରି କରି ଘରଗୁଡିକୁ ଜଳାଇ ଚାଲିଲେ।
ତେଷୁ ତେଷୁ ମହାର୍ହେଷୁ ଭଵନେଷୁ ମହାଯଶାଃ। ଗୃହେଷ୍ଵୃଦ୍ଧିମତାମୃଦ୍ଧିଂ ଦଦାହ କପିକୁଞ୍ଜରଃ
ସେ ମହାପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଏବଂ ମହାମୂଲ୍ୟ ଘରମାନେ ଭିତରେ, ଧନୀ ମାନଙ୍କର ଧନ ଓ ଉନ୍ନତିକୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ସମତିକ୍ରମ୍ଯ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଆସସାଦାଥ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ରାଵଣସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍
ସମସ୍ତ ଘରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶୂର ହନୁମାନ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା ରାବଣଙ୍କ ଶ୍ରୀମୟ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଗୃହେ ମୁଖ୍ଯେ ନାନାରତ୍ନଵିଭୂଷିତେ। ମେରୁମନ୍ଦରସଂକାଶେ ନାନାମଙ୍ଗଲଶୋଭିତେ
ସେଠାରେ, ମୂଖ୍ୟ ଘରଟି ନାନା ମଣି ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଚମକୁଥିବା, ନାନା ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ପ୍ରଦୀପ୍ତମଗ୍ନିମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଲାଙ୍ଗୂଲାଗ୍ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍। ନନାଦ ହନୁମାନ୍ ଵୀରୋ ଯୁଗାନ୍ତଜଲଦୋ ଯଥା
ହନୁମାନ, ଶୂର ବାନର, ଲାଙ୍ଗୁଳର ଶିରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଅଗ୍ନି ଛାଡ଼ି, ଯୁଗାନ୍ତର ମେଘ ପରି ଗଜ୍ଜନ କରିଲେ।
ଶ୍ଵସନେନ ଚ ସଂଯୋଗାଦତିଵେଗୋ ମହାବଲଃ। କାଲାଗ୍ନିରିଵ ଜଜ୍ଵାଲ ପ୍ରାଵର୍ଧତ ହୁତାଶନଃ
ପବନର ଶକ୍ତିରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ବଡ଼ ଗତିରେ ଜ୍ୱଳିଲା, ଏବଂ କାଳାଗ୍ନି ପରି ବଢ଼ିଗଲା।
ପ୍ରଦୀପ୍ତମଗ୍ନିଂ ପଵନସ୍ତେଷୁ ଵେଶ୍ମସୁ ଚାରଯନ୍। ତାନି କାଞ୍ଚନଜାଲାନି ମୁକ୍ତାମଣିମଯାନି ଚ
ହନୁମାନ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ସେଉଁଠି ଘରମାନେ ଭିତରେ ଦେଇ, ସେ ସମସ୍ତ ସୁନା ଜାଲି ଓ ମୁକ୍ତା ମଣିର ତାର ଜଳାଇ ଦେଲେ।
ଭଵନାନି ଵ୍ଯଶୀର୍ଯନ୍ତ ରତ୍ନଵନ୍ତି ମହାନ୍ତି ଚ। ତାନି ଭଗ୍ନଵିମାନାନି ନିପେତୁର୍ଵସୁଧାତଲେ
ବଡ଼ ଓ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଅଟାଳିକାଗୁଡିକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ତାରା ମାଳା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଭଵନାନୀଵ ସିଦ୍ଧାନାମମ୍ବରାତ୍ ପୁଣ୍ଯସଂକ୍ଷଯେ। ସଂଜଜ୍ଞେ ତୁମୁଲଃ ଶବ୍ଦୋ ରାକ୍ଷସାନାଂ ପ୍ରଧାଵତାମ୍
ସିଦ୍ଧମାନେ ଆକାଶରୁ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ ଯେପରି ଘର ତଳେ ପଡ଼ିଯାଏ, ଏହିପରି ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ ଗୃହପରିତ୍ରାଣେ ଭଗ୍ନୋତ୍ସାହୋଜ୍ଝିତଶ୍ରିଯାମ୍। ନୂନମେଷୋଽଗ୍ନିରାଯାତଃ କପିରୂପେଣ ହା ଇତି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ଘରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅସାହାୟ ହୋଇ, 'ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଅଗ୍ନି ବାନର ରୂପରେ ଆସିଛି—ହା!' ବୋଲି କୁହିଲେ।
କ୍ରନ୍ଦନ୍ତ୍ଯଃ ସହସା ପେତୁଃ ସ୍ତନଂଧଯଧରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। କାଶ୍ଚିଦଗ୍ନିପରୀତାଙ୍ଗ୍ଯୋ ହର୍ମ୍ଯେଭ୍ଯୋ ମୁକ୍ତମୂର୍ଧଜାଃ
ଅନେକ ମହିଳା, ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁମାନେକୁ ଷ୍ଟନପାନ କରାଉଥିଲେ, ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; କିଛି ଅଗ୍ନିରେ ଘେରା ହୋଇ, ଘରରୁ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ଚୁଲ ଖୋଲିଗଲା।
ପତନ୍ତ୍ଯୋରେଜିରେଽଭ୍ରେଭ୍ଯଃ ସୌଦାମନ୍ଯ ଇଵାମ୍ବରାତ୍। ଵଜ୍ରଵିଦ୍ରୁମଵୈଦୂର୍ଯମୁକ୍ତାରଜତସଂହତାନ୍
ଉଚ୍ଚ ଅଟାଳିକାରୁ ପଡ଼ି ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ମେଘରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଯେପରି ଚମକେ, ତେଉଁପରି ହୀରା, ପ୍ରବାଳ, ବୈଦୂର୍ୟ, ମୁକ୍ତା ଓ ଚାନ୍ଦିର ଗଠିକାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ।
ଵିଚିତ୍ରାନ୍ ଭଵନାଦ୍ଧାତୂନ୍ ସ୍ଯନ୍ଦମାନାନ୍ ଦଦର୍ଶ ସଃ। ନାଗ୍ନିସ୍ତୃପ୍ଯତି କାଷ୍ଠାନାଂ ତୃଣାନାଂ ଚ ଯଥା ତଥା
ହନୁମାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଟାଳିକାରୁ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଝରିବା ଦେଖିଲେ; ଯେପରି ଅଗ୍ନି କାଠ ଓ ଘାସରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ପାଏନାହିଁ, ସେପରି—
ହନୂମାନ୍ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଵଧେ କିଂଚିନ୍ନ ତୃପ୍ଯତି। ନ ହନୂମଦ୍ଵିଶସ୍ତାନାଂ ରାକ୍ଷସାନାଂ ଵସୁନ୍ଧରା
ହନୁମାନ ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜମାନେଙ୍କର ବିନାଶରେ କିଛି ତୃପ୍ତି ନପାଇଲେ; ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୂମିକୁ ତୃପ୍ତ କରିପାରିଲେନାହିଁ।
ହନୂମତା ଵେଗଵତା ଵାନରେଣ ମହାତ୍ମନା। ଲଙ୍କାପୁରଂ ପ୍ରଦଗ୍ଧଂ ତଦ୍ ରୁଦ୍ରେଣ ତ୍ରିପୁରଂ ଯଥା
ଶୀଘ୍ର ଓ ମହାତ୍ମା ବାନର ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କାପୁର ଜଳିଗଲା, ଯେପରି ରୁଦ୍ର ତିପୁରାକୁ ଜଳାଇଥିଲେ।
ତତଃ ସ ଲଙ୍କାପୁରପର୍ଵତାଗ୍ରେ ସମୁତ୍ଥିତୋ ଭୀମପରାକ୍ରମୋଽଗ୍ନିଃ। ପ୍ରସାର୍ଯ ଚୂଡାଵଲଯଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତୋ ହନୂମତା ଵେଗଵତୋପସୃଷ୍ଟଃ
ତାପରେ ଲଙ୍କାପୁର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ଉଠିଗଲା; ତାହାର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚୂଡ଼ା ଫାଇଲିବା, ଶୀଘ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିତ ହୋଇ।
ଯୁଗାନ୍ତକାଲାନଲତୁଲ୍ଯରୂପଃ ସମାରୁତୋଽଗ୍ନିର୍ଵଵୃଧେ ଦିଵସ୍ପୃକ୍। ଵିଧୂମରଶ୍ମିର୍ଭଵନେଷୁ ସକ୍ତୋ ରକ୍ଷଃଶରୀରାଜ୍ଯସମର୍ପିତାର୍ଚିଃ
ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ପବନରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଇ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା; ଧୂମ ନଥିବା ତାର ରଶ୍ମି ଅଟାଳିକାରେ ଲଗିଥିଲା, ରାକ୍ଷସ ଶରୀରର ଚର୍ବି ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଶିଖା ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା।
ଆଦିତ୍ଯକୋଟୀସଦୃଶଃ ସୁତେଜା ଲଙ୍କାଂ ସମସ୍ତାଂ ପରିଵାର୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍। ଶବ୍ଦୈରନେକୈରଶନିପ୍ରରୂଢୈ- ର୍ଭିନ୍ଦନ୍ନିଵାଣ୍ଡଂ ପ୍ରବଭୌ ମହାଗ୍ନିଃ
କୋଟି ଆଦିତ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ ମହାଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ଘେରି ଦାଉଡ଼ିଲା; ବହୁ ବିଜୁଳି ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ତେଉଁପରି ଚମକିଲା।
ତତ୍ରାମ୍ବରାଦଗ୍ନିରତିପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ରୂକ୍ଷପ୍ରଭଃ କିଂଶୁକପୁଷ୍ପଚୂଡଃ। ନିର୍ଵାଣଧୂମାକୁଲରାଜଯଶ୍ଚ ନୀଲୋତ୍ପଲାଭାଃ ପ୍ରଚକାଶିରେଽଭ୍ରାଃ
ଏଠାରେ ଆକାଶରୁ ଅତି ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ, କିଂଶୁକ ଫୁଲର ଚୂଡ଼ା ପରି ଚମକିଲା; ନିର୍ବାଣ ଧୂମ ଓ ଧୂଳିରେ ଘେରା, ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପରି ମେଘ ଚମକିଲା।