ଅବାଲଵଦ୍ ବାଲଦିଵାକରପ୍ରଭଃ କରୋତ୍ଯଯଂ କର୍ମ ମହନ୍ମହାବଲଃ। ନ ଚାସ୍ଯ ସର୍ଵାହଵକର୍ମଶାଲିନଃ ପ୍ରମାପଣେ ମେ ମତିରତ୍ର ଜାଯତେ
ଏହି ମହାବଳୀ, ନବୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶିଶୁ ପରି ଖେଳରେ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି; ତଥାପି, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ମନ ହେଉନାହିଁ।
ଅଯଂ ମହାତ୍ମା ଚ ମହାଂଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯତଃ ସମାହିତଶ୍ଚାତିସହଶ୍ଚ ସଂଯୁଗେ। ଅସଂଶଯଂ କର୍ମଗୁଣୋଦଯାଦଯଂ ସନାଗଯକ୍ଷୈର୍ମୁନିଭିଶ୍ଚ ପୂଜିତଃ
ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଶକ୍ତିରେ ବିଶାଳ, ମନ ଏକାଗ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ; ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣରେ, ସେ ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।
ପରାକ୍ରମୋତ୍ସାହଵିଵୃଦ୍ଧମାନସଃ- ସମୀକ୍ଷତେ ମାଂ ପ୍ରମୁଖୋଽଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ। ପରାକ୍ରମୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ମନାଂସି କମ୍ପଯେତ୍ ସୁରାସୁରାଣାମପି ଶୀଘ୍ରକାରିଣଃ
ପ୍ରତାପ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ମନ ନେଇ, ସେ ଆଗରେ ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଏପରି, ଯେ ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଇଯିବେ।
ନ ଖଲ୍ଵଯଂ ନାଭିଭଵେଦୁପେକ୍ଷିତଃ ପରାକ୍ରମୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ରଣେ ଵିଵର୍ଧତେ। ପ୍ରମାପଣଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ମମାଦ୍ଯ ରୋଚତେ ନ ଵର୍ଧମାନୋଽଗ୍ନିରୁପେକ୍ଷିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ନିଶ୍ଚିତ, ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ବଢ଼ିଯାଉଛି; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛି, କାରଣ ବଢ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିହେବ ନାହିଁ।
ଇତି ପ୍ରଵେଗଂ ତୁ ପରସ୍ଯ ତର୍କଯନ୍ ସ୍ଵକର୍ମଯୋଗଂ ଚ ଵିଧାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଚକାର ଵେଗଂ ତୁ ମହାବଲସ୍ତଦା ମତିଂ ଚ ଚକ୍ରେଽସ୍ଯ ଵଧେ ତଦାନୀମ୍
ଏଭଳି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ତୀବ୍ରତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ କୌଶଳ ଲାଗୁ କରି, ସେ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ର କଲେ ଓ ସେଇ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନସ୍କାମ କଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ତାନଷ୍ଟ ଵରାନ୍ ମହାହଯାନ୍ ସମାହିତାନ୍ ଭାରସହାନ୍ ଵିଵର୍ତନେ। ଜଘାନ ଵୀରଃ ପଥି ଵାଯୁସେଵିତେ ତଲପ୍ରହାରୈଃ ପଵନାତ୍ମଜଃ କପିଃ
ସେ ଶୂର ବାୟୁପୁତ୍ର ବନର, ବାୟୁ ଚଳିଥିବା ପଥରେ, ସେଇ ଉତ୍ତମ ଓ ଶିକ୍ଷିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭାର ବହିପାରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତଳ ଘାତରେ ମାରିଦେଲେ।
ତତସ୍ତଲେନାଭିହତୋ ମହାରଥଃ ସ ତସ୍ଯ ପିଙ୍ଗାଧିପମନ୍ତ୍ରିନିର୍ଜିତଃ। ସ ଭଗ୍ନନୀଡଃ ପରିଵୃତ୍ତକୂବରଃ ପପାତ ଭୂମୌ ହତଵାଜିରମ୍ବରାତ୍
ତାପରେ ତାଳିର ଘାତରେ ସେ ମହାବୀର ରଥୀ, ଯାହାଙ୍କର ସାରଥି ପିଙ୍ଗାପ୍ରଧାନ ବାନରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଧୀନ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରଥ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଯୋକ ଉଲଟିଗଲା, ଘୋଡ଼ାମାନେ ମରିଗଲେ, ସେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମହାରଥୋ ରଥଂ ସକାର୍ମୁକଃ ଖଡ୍ଗଧରଃ ଖମୁତ୍ପତନ୍। ତତୋଽଭିଯୋଗାଦୃଷିରୁଗ୍ରଵୀର୍ଯଵାନ୍ ଵିହାଯ ଦେହଂ ମରୁତାମିଵାଲଯମ୍
ସେ ମହାବୀର ରଥୀ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଛାଡ଼ି, ଧନୁଷ ଓ ଖଡ଼ଗ ଧରି, ଆକାଶକୁ ଲାଫିଲେ; ପରେ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଧତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯେପରି ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କପିସ୍ତତସ୍ତଂ ଵିଚରନ୍ତମମ୍ବରେ ପତତ୍ତ୍ରିରାଜାନିଲସିଦ୍ଧସେଵିତେ। ସମେତ୍ଯ ତଂ ମାରୁତଵେଗଵିକ୍ରମଃ କ୍ରମେଣ ଜଗ୍ରାହ ଚ ପାଦଯୋର୍ଦୃଢମ୍
ତାପରେ ବାନର ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ସେଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀରାଜ ଓ ବାୟୁସନ୍ତାନ ସିଦ୍ଧମାନେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ବାୟୁବେଗ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ହୋଇ, ସେଠାକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଦୁଇଟିକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରିଲେ।
ସ ତଂ ସମାଵିଧ୍ଯ ସହସ୍ରଶଃ କପି- ର୍ମହୋରଗଂ ଗୃହ୍ଯ ଇଵାଣ୍ଡଜେଶ୍ଵରଃ। ମୁମୋଚ ଵେଗାତ୍ ପିତୃତୁଲ୍ଯଵିକ୍ରମୋ ମହୀତଲେ ସଂଯତି ଵାନରୋତ୍ତମଃ
ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ମହାସର୍ପକୁ ଧରି ଘୁମାଇଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ପିତା ସମାନ ପରାକ୍ରମ ଥିବା ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହଜାର ଥର ଘୁମାଇ, ଜୋରରେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ଭଗ୍ନବାହୂରୁକଟୀପଯୋଧରଃ କ୍ଷରନ୍ନସୃଙ୍ନିର୍ମଥିତାସ୍ଥିଲୋଚନଃ। ସମ୍ଭିନ୍ନସଂଧିଃ ପ୍ରଵିକୀର୍ଣବନ୍ଧନୋ ହତଃ କ୍ଷିତୌ ଵାଯୁସୁତେନ ରାକ୍ଷସଃ
ତାଙ୍କର ବାହୁ, ଉରୁ, କଟି ଓ ଛାତି ଭଙ୍ଗିଗଲା, ହାଡ଼ ଓ ଆଖି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସନ୍ଧିଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଗଲା, ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା—ଏପରି ଭାବେ ବାୟୁପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ମାରିଦେଲେ।
ମହାକପିର୍ଭୂମିତଲେ ନିପୀଡ୍ଯ ତଂ ଚକାର ରକ୍ଷୋଽଧିପତେର୍ମହଦ୍ଭଯମ୍। ମହର୍ଷିଭିଶ୍ଚକ୍ରଚରୈଃ ସମାଗତୈଃ ସମେତ୍ଯ ଭୂତୈଶ୍ଚ ସଯକ୍ଷପନ୍ନଗୈଃ। ସୁରୈଶ୍ଚ ସେନ୍ଦ୍ରୈର୍ଭୃଶଜାତଵିସ୍ମଯୈ- ର୍ହତେ କୁମାରେ ସ କପିର୍ନିରୀକ୍ଷିତଃ
ମହାବାନର ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପିସିଦେଇ, ରାକ୍ଷସପତିଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ମହାର୍ଷିମାନେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବତାମାନେ, ଭୂତ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇ ଦେଖିଲେ।
ନିହତ୍ଯ ତଂ ଵଜ୍ରିସୁତୋପମଂ ରଣେ କୁମାରମକ୍ଷଂ କ୍ଷତଜୋପମେକ୍ଷଣମ୍। ତଦେଵ ଵୀରୋଽଭିଜଗାମ ତୋରଣଂ କୃତକ୍ଷଣଃ କାଲ ଇଵ ପ୍ରଜାକ୍ଷଯେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତସମାନ ଆଖି ଥିବା ଅକ୍ଷ କୁମାରଙ୍କୁ ମାରି, ସେ ବୀର ସମୟ ଆସିଲା ବେଳେ ସମସ୍ତ ଶେଷରେ କାଳ ଯେପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ତୁରନ୍ତ ତୋରଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
thumb|ଅଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡେ ଅଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୫-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଅଠଚାଳିଶ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତତସ୍ତୁ ରକ୍ଷୋଽଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା ହନୂମତାକ୍ଷେ ନିହତେ କୁମାରେ। ମନଃ ସମାଧାଯ ସ ଦେଵକଲ୍ପଂ ସମାଦିଦେଶେନ୍ଦ୍ରଜିତଂ ସରୋଷଃ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ରାକ୍ଷସପତି ଦେଖିଲେ ଯେ ହନୁମାନ୍ ଅକ୍ଷ କୁମାରଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଦେବସମାନ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ତ୍ଵଦସ୍ତ୍ରବଲମାସାଦ୍ଯ ସସୁରାଃ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ। ନ ଶେକୁଃ ସମରେ ସ୍ଥାତୁଂ ସୁରେଶ୍ଵରସମାଶ୍ରିତାଃ
ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମାରୁତଗଣ ସହିତ, ସେମାନେ ଦେବତାପତିଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନ କଶ୍ଚିତ୍ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ସଂଯୁଗେ ନ ଗତଶ୍ରମଃ। ଭୁଜଵୀର୍ଯାଭିଗୁପ୍ତଶ୍ଚ ତପସା ଚାଭିରକ୍ଷିତଃ। ଦେଶକାଲପ୍ରଧାନଶ୍ଚ ତ୍ଵମେଵ ମତିସତ୍ତମଃ
ତିନି ଲୋକରେ କେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ବାହୁବଳରେ ରକ୍ଷିତ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟାରେ ସୁରକ୍ଷିତ, କିମ୍ବା ଦେଶ କାଳରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମେ ମାତ୍ର ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରିଛ।
ନ ତେଽସ୍ତ୍ଯଶକ୍ଯଂ ସମରେଷୁ କର୍ମଣାଂ ନ ତେଽସ୍ତ୍ଯକାର୍ଯଂ ମତିପୂର୍ଵମନ୍ତ୍ରଣେ। ନ ସୋଽସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ ତ୍ରିଷୁ ସଂଗ୍ରହେଷୁ ନ ଵେଦ ଯସ୍ତେଽସ୍ତ୍ରବଲଂ ବଲଂ ଚ
ତୁମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ମନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଯୋଜନାରେ କୌଣସି କାମ ଅବିଚାରିତ ରହିନଥାଏ। ତିନି ସେନା ମଧ୍ୟରେ କେହି ନାହାନ୍ତି ଯିଏ ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ଜାଣିନଥାଏ।
ମମାନୁରୂପଂ ତପସୋ ବଲଂ ଚ ତେ ପରାକ୍ରମଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରବଲଂ ଚ ସଂଯୁଗେ। ନ ତ୍ଵାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ରଣାଵମର୍ଦେ ମନଃ ଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛତି ନିଶ୍ଚିତାର୍ଥମ୍
ମୋ ଓ ତୁମ ଉପଯୁକ୍ତ ତପସ୍ୟା, ବଳ, ପରାକ୍ରମ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଅଛି। ତଥାପି ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ ମାନିଅଛି, ମୋ ମନ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନିହତାଃ କିଂକରାଃ ସର୍ଵେ ଜମ୍ବୁମାଲୀ ଚ ରାକ୍ଷସଃ। ଅମାତ୍ଯପୁତ୍ରା ଵୀରାଶ୍ଚ ପଞ୍ଚ ସେନାଗ୍ରଗାମିନଃ
ସମସ୍ତ କିଙ୍କର ମାରାଯାଇଛନ୍ତି, ରାକ୍ଷସ ଜମ୍ବୁମାଳୀ ଓ ପଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ବୀର ଏବଂ ସେନାପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ବଲାନି ସୁସମୃଦ୍ଧାନି ସାଶ୍ଵନାଗରଥାନି ଚ। ସହୋଦରସ୍ତେ ଦଯିତଃ କୁମାରୋଽକ୍ଷଶ୍ଚ ସୂଦିତଃ। ନ ତୁ ତେଷ୍ଵେଵ ମେ ସାରୋ ଯସ୍ତ୍ଵଯ୍ଯରିନିଷୂଦନ
ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଜ୍ଜିତ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି; ତୁମର ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଅକ୍ଷ କୁମାର ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଏସବୁ ମଧ୍ୟରେ, ମୋର ଚିନ୍ତା କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ।
ଇଦଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିହତଂ ମହଦ୍ ବଲଂ କପେଃ ପ୍ରଭାଵଂ ଚ ପରାକ୍ରମଂ ଚ। ତ୍ଵମାତ୍ମନଶ୍ଚାପି ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସାରଂ କୁରୁଷ୍ଵ ଵେଗଂ ସ୍ଵବଲାନୁରୂପମ୍
ଏହି ମହାସେନା ନଶ୍ଟ ହେବା, ବାନରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପରାକ୍ରମ ଦେଖି, ଏବଂ ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତି ଭଲଭାବେ ବୁଝି, ତୁମ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ତୁମ ବେଗ ଦେଖାଅ।
ବଲାଵମର୍ଦସ୍ତ୍ଵଯି ସଂନିକୃଷ୍ଟେ ଯଥା ଗତେ ଶାମ୍ଯତି ଶାନ୍ତଶତ୍ରୌ। ତଥା ସମୀକ୍ଷ୍ଯାତ୍ମବଲଂ ପରଂ ଚ ସମାରଭସ୍ଵାସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠ
ତୁମେ ଥିଲେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହ ଶମିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଶତ୍ରୁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ହୁଏ। ତେଣୁ ନିଜ ଓ ପକ୍ଷପକ୍ଷୀର ଶକ୍ତି ଭଲଭାବେ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରି, ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କର, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନ ଵୀର ସେନା ଗଣଶୋ ଚ୍ଯଵନ୍ତି ନ ଵଜ୍ରମାଦାଯ ଵିଶାଲସାରମ୍। ନ ମାରୁତସ୍ଯାସ୍ତି ଗତିପ୍ରମାଣଂ ନ ଚାଗ୍ନିକଲ୍ପଃ କରଣେନ ହନ୍ତୁମ୍
ହେ ବୀର, ବଡ଼ ବଡ଼ ବଜ୍ର ଘାତରେ ମଧ୍ୟ ସେନାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଲୁଟିପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ; ବାୟୁର ଗତିକୁ କେହି ମାପିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଯାହାକୁ କେବଳ ପ୍ରୟାସରେ ନଶ୍ଟ କରିହେବ ନାହିଁ।
ତମେଵମର୍ଥଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସମ୍ଯକ୍ ସ୍ଵକର୍ମସାମ୍ଯାଦ୍ଧି ସମାହିତାତ୍ମା। ସ୍ମରଂଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯଂ ଧନୁଷୋଽସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ଵ୍ରଜାକ୍ଷତଂ କର୍ମ ସମାରଭସ୍ଵ
ଏହି ଦିନର କଥାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ନିଜ କର୍ମରେ ଦୃଢ ମନ ରଖି, ନିଜ ଧନୁର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ମନେ ପକାଇ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କାମକୁ ଆରମ୍ଭ କର।
ନ ଖଲ୍ଵିଯଂ ମତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ସମ୍ପ୍ରେଷଯାମ୍ଯହମ୍। ଇଯଂ ଚ ରାଜଧର୍ମାଣାଂ କ୍ଷତ୍ରସ୍ଯ ଚ ମତିର୍ମତା
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରେଷଣ କରୁଛି, ଏହା ମୋ ଇଚ୍ଛାରୁ ନୁହେଁ; ଏହି ରାଜା ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଏହି ମୋର ଭାବନା।
ନାନାଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ସଂଗ୍ରାମେ ଵୈଶାରଦ୍ଯମରିଂଦମ। ଅଵଶ୍ଯମେଵ ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ କାମ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଜଯୋ ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳନାର ଦକ୍ଷତା ଅବଶ୍ୟ ଜଣା ଯିବା ଦରକାର, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା ଅନିବାର୍ୟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ।
ତତଃ ପିତୁସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଦକ୍ଷସୁତପ୍ରଭାଵଃ। ଚକାର ଭର୍ତାରମତିତ୍ଵରେଣ ରଣାଯ ଵୀରଃ ପ୍ରତିପନ୍ନବୁଦ୍ଧିଃ
ପିତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଭର୍ତ୍ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ପରିକ୍ରମା କଲେ; ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୈଃ ସ୍ଵଗଣୈରିଷ୍ଟୈରିନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ ପ୍ରତିପୂଜିତଃ। ଯୁଦ୍ଧୋଦ୍ଧତକୃତୋତ୍ସାହଃ ସଂଗ୍ରାମଂ ସମ୍ପ୍ରପଦ୍ଯତ
ପ୍ରିୟ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶ୍ରୀମାନ୍ ପଦ୍ମଵିଶାଲାକ୍ଷୋ ରାକ୍ଷସାଧିପତେଃ ସୁତଃ। ନିର୍ଜଗାମ ମହାତେଜାଃ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ପର୍ଵଣି
ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଚକ୍ଷୁ, ରାକ୍ଷସ ନାୟକଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଦିନର ସମୁଦ୍ର ପରି ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ।