ତତଃ ପ୍ଲଵଙ୍ଗାଧିପମନ୍ତ୍ରିସତ୍ତମଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତଂ ରାଜଵରାତ୍ମଜଂ ରଣେ। ଉଦଗ୍ରଚିତ୍ରାଯୁଧଚିତ୍ରକାର୍ମୁକଂ ଜହର୍ଷ ଚାପୂର୍ଯତ ଚାହଵୋନ୍ମୁଖଃ
ତାପରେ ବନରାଜଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ଦେଖି, ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ।
ସ ମନ୍ଦରାଗ୍ରସ୍ଥ ଇଵାଂଶୁମାଲୀ ଵିଵୃଦ୍ଧକୋପୋ ବଲଵୀର୍ଯସଂଵୃତଃ। କୁମାରମକ୍ଷଂ ସବଲଂ ସଵାହନଂ ଦଦାହ ନେତ୍ରାଗ୍ନିମରୀଚିଭିସ୍ତଦା
ସେ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉପରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ଆବୃତ, ତାପରେ କୁମାର ଅକ୍ଷ, ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ, ନଜରର ଅଗ୍ନିର କିରଣରେ ଜଳାଇଦେଲେ।
ତତଃ ସ ବାଣାସନଶକ୍ରକାର୍ମୁକଃ ଶରପ୍ରଵର୍ଷୋ ଯୁଧି ରାକ୍ଷସାମ୍ବୁଦଃ। ଶରାନ୍ ମୁମୋଚାଶୁ ହରୀଶ୍ଵରାଚଲେ ବଲାହକୋ ଵୃଷ୍ଟିମିଵାଚଲୋତ୍ତମେ
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ସର ଧାରଣ କରିଥିବା, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମେଘ ପରି, ବନରାଜଙ୍କ ଉପରେ ତୁରନ୍ତ ସରବୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପର୍ବତ ଉପରେ ବର୍ଷା କରେ।
କପିସ୍ତତସ୍ତଂ ରଣଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧତେଜୋବଲଵୀର୍ଯସାଯକମ୍। କୁମାରମକ୍ଷଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସଂଯୁଗେ ନନାଦ ହର୍ଷାଦ୍ ଘନତୁଲ୍ଯନିଃସ୍ଵନଃ
ବନର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତୀବ୍ର ତେଜ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଭରିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର ଧାରଣ କରିଥିବା କୁମାର ଅକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଘନର ଗର୍ଜନ ପରି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ସ ବାଲଭାଵାଦ୍ ଯୁଧି ଵୀର୍ଯଦର୍ପିତଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମନ୍ଯୁଃ କ୍ଷତଜୋପମେକ୍ଷଣଃ। ସମାସସାଦାପ୍ରତିମଂ ରଣେ କପିଂ ଗଜୋ ମହାକୂପମିଵାଵୃତଂ ତୃଣୈଃ
ସେ, ଯଦିଓ ଅପରିପକ୍ୱ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତାପରେ ଗର୍ବିତ, କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର, ରକ୍ତ ଆଖି, ତାହା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅପୂର୍ବ ବନର ସାମ୍ନାରେ ଏମିତି ଆସିଲେ, ଯେପରି ହାତୀ ଘାସ ଢାକିଥିବା ବଡ଼ କୁଆଁ ପାଖକୁ ଯାଏ।
ସ ତେନ ବାଣୈଃ ପ୍ରସଭଂ ନିପାତିତୈ- ଶ୍ଚକାର ନାଦଂ ଘନନାଦନିଃସ୍ଵନଃ। ସମୁତ୍ସହେନାଶୁ ନଭଃ ସମାରୁଜନ୍ ଭୁଜୋରୁଵିକ୍ଷେପଣଘୋରଦର୍ଶନଃ
ସେଇ ସରଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଆঘାତ ପାଇ, ସେ ଘନର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କଲେ, ଉତ୍ସାହରେ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶକୁ ଲାଫିଲେ, ବଡ଼ ହାତ ଚାଲାଇ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ।
ତମୁତ୍ପତନ୍ତଂ ସମଭିଦ୍ରଵଦ୍ ବଲୀ ସ ରାକ୍ଷସାନାଂ ପ୍ରଵରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ରଥୀ ରଥଶ୍ରେଷ୍ଠତରଃ କିରନ୍ ଶରୈଃ ପଯୋଧରଃ ଶୈଲମିଵାଶ୍ମଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସପୁତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ସେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବନର ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ସର ଝରାଇଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପର୍ବତ ଉପରେ ପାଥର ବର୍ଷା କରେ।
ସ ତାଞ୍ଛରାଂସ୍ତସ୍ଯ ହରିର୍ଵିମୋକ୍ଷଯଂ- ଶ୍ଚଚାର ଵୀରଃ ପଥି ଵାଯୁସେଵିତେ। ଶରାନ୍ତରେ ମାରୁତଵଦ୍ ଵିନିଷ୍ପତନ୍ ମନୋଜଵଃ ସଂଯତି ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
ସେ ଶୂର ବନର, ମନର ତୁଳନାରେ ତୀବ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ବାୟୁ ଚଳିଥିବା ପଥରେ ଚଳି, ସେଇ ସରଗୁଡିକୁ ବାୟୁ ପରି ଚାଳାକିରେ ଏଡ଼ିଗଲେ।
ତମାତ୍ତବାଣାସନମାହଵୋନ୍ମୁଖଂ ଖମାସ୍ତୃଣନ୍ତଂ ଵିଵିଧୈଃ ଶରୋତ୍ତମୈଃ। ଅଵୈକ୍ଷତାକ୍ଷଂ ବହୁମାନଚକ୍ଷୁଷା ଜଗାମ ଚିନ୍ତାଂ ସ ଚ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ସର ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅକ୍ଷ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଉତ୍ତମ ସର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଉଥିବାକୁ ହନୁମାନ ସମ୍ମାନ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ଶରୈର୍ଭିନ୍ନଭୁଜାନ୍ତରଃ କପିଃ କୁମାରଵର୍ଯେଣ ମହାତ୍ମନା ନଦନ୍। ମହାଭୁଜଃ କର୍ମଵିଶେଷତତ୍ତ୍ଵଵିଦ୍ ଵିଚିନ୍ତଯାମାସ ରଣେ ପରାକ୍ରମମ୍
ତାପରେ, ସର ଦ୍ୱାରା ହାତ ଆଘାତ ପାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁମାରଙ୍କ ପ୍ରତାପ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅବାଲଵଦ୍ ବାଲଦିଵାକରପ୍ରଭଃ କରୋତ୍ଯଯଂ କର୍ମ ମହନ୍ମହାବଲଃ। ନ ଚାସ୍ଯ ସର୍ଵାହଵକର୍ମଶାଲିନଃ ପ୍ରମାପଣେ ମେ ମତିରତ୍ର ଜାଯତେ
ଏହି ମହାବଳୀ, ନବୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶିଶୁ ପରି ଖେଳରେ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି; ତଥାପି, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ମନ ହେଉନାହିଁ।
ଅଯଂ ମହାତ୍ମା ଚ ମହାଂଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯତଃ ସମାହିତଶ୍ଚାତିସହଶ୍ଚ ସଂଯୁଗେ। ଅସଂଶଯଂ କର୍ମଗୁଣୋଦଯାଦଯଂ ସନାଗଯକ୍ଷୈର୍ମୁନିଭିଶ୍ଚ ପୂଜିତଃ
ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଶକ୍ତିରେ ବିଶାଳ, ମନ ଏକାଗ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ; ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣରେ, ସେ ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।
ପରାକ୍ରମୋତ୍ସାହଵିଵୃଦ୍ଧମାନସଃ- ସମୀକ୍ଷତେ ମାଂ ପ୍ରମୁଖୋଽଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ। ପରାକ୍ରମୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ମନାଂସି କମ୍ପଯେତ୍ ସୁରାସୁରାଣାମପି ଶୀଘ୍ରକାରିଣଃ
ପ୍ରତାପ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ମନ ନେଇ, ସେ ଆଗରେ ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଏପରି, ଯେ ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଇଯିବେ।
ନ ଖଲ୍ଵଯଂ ନାଭିଭଵେଦୁପେକ୍ଷିତଃ ପରାକ୍ରମୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ରଣେ ଵିଵର୍ଧତେ। ପ୍ରମାପଣଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ମମାଦ୍ଯ ରୋଚତେ ନ ଵର୍ଧମାନୋଽଗ୍ନିରୁପେକ୍ଷିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ନିଶ୍ଚିତ, ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ବଢ଼ିଯାଉଛି; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛି, କାରଣ ବଢ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିହେବ ନାହିଁ।
ଇତି ପ୍ରଵେଗଂ ତୁ ପରସ୍ଯ ତର୍କଯନ୍ ସ୍ଵକର୍ମଯୋଗଂ ଚ ଵିଧାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଚକାର ଵେଗଂ ତୁ ମହାବଲସ୍ତଦା ମତିଂ ଚ ଚକ୍ରେଽସ୍ଯ ଵଧେ ତଦାନୀମ୍
ଏଭଳି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ତୀବ୍ରତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ କୌଶଳ ଲାଗୁ କରି, ସେ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ର କଲେ ଓ ସେଇ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନସ୍କାମ କଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ତାନଷ୍ଟ ଵରାନ୍ ମହାହଯାନ୍ ସମାହିତାନ୍ ଭାରସହାନ୍ ଵିଵର୍ତନେ। ଜଘାନ ଵୀରଃ ପଥି ଵାଯୁସେଵିତେ ତଲପ୍ରହାରୈଃ ପଵନାତ୍ମଜଃ କପିଃ
ସେ ଶୂର ବାୟୁପୁତ୍ର ବନର, ବାୟୁ ଚଳିଥିବା ପଥରେ, ସେଇ ଉତ୍ତମ ଓ ଶିକ୍ଷିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭାର ବହିପାରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତଳ ଘାତରେ ମାରିଦେଲେ।
ତତସ୍ତଲେନାଭିହତୋ ମହାରଥଃ ସ ତସ୍ଯ ପିଙ୍ଗାଧିପମନ୍ତ୍ରିନିର୍ଜିତଃ। ସ ଭଗ୍ନନୀଡଃ ପରିଵୃତ୍ତକୂବରଃ ପପାତ ଭୂମୌ ହତଵାଜିରମ୍ବରାତ୍
ତାପରେ ତାଳିର ଘାତରେ ସେ ମହାବୀର ରଥୀ, ଯାହାଙ୍କର ସାରଥି ପିଙ୍ଗାପ୍ରଧାନ ବାନରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଧୀନ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରଥ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଯୋକ ଉଲଟିଗଲା, ଘୋଡ଼ାମାନେ ମରିଗଲେ, ସେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମହାରଥୋ ରଥଂ ସକାର୍ମୁକଃ ଖଡ୍ଗଧରଃ ଖମୁତ୍ପତନ୍। ତତୋଽଭିଯୋଗାଦୃଷିରୁଗ୍ରଵୀର୍ଯଵାନ୍ ଵିହାଯ ଦେହଂ ମରୁତାମିଵାଲଯମ୍
ସେ ମହାବୀର ରଥୀ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଛାଡ଼ି, ଧନୁଷ ଓ ଖଡ଼ଗ ଧରି, ଆକାଶକୁ ଲାଫିଲେ; ପରେ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଧତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯେପରି ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କପିସ୍ତତସ୍ତଂ ଵିଚରନ୍ତମମ୍ବରେ ପତତ୍ତ୍ରିରାଜାନିଲସିଦ୍ଧସେଵିତେ। ସମେତ୍ଯ ତଂ ମାରୁତଵେଗଵିକ୍ରମଃ କ୍ରମେଣ ଜଗ୍ରାହ ଚ ପାଦଯୋର୍ଦୃଢମ୍
ତାପରେ ବାନର ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ସେଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀରାଜ ଓ ବାୟୁସନ୍ତାନ ସିଦ୍ଧମାନେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ବାୟୁବେଗ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ହୋଇ, ସେଠାକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଦୁଇଟିକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରିଲେ।
ସ ତଂ ସମାଵିଧ୍ଯ ସହସ୍ରଶଃ କପି- ର୍ମହୋରଗଂ ଗୃହ୍ଯ ଇଵାଣ୍ଡଜେଶ୍ଵରଃ। ମୁମୋଚ ଵେଗାତ୍ ପିତୃତୁଲ୍ଯଵିକ୍ରମୋ ମହୀତଲେ ସଂଯତି ଵାନରୋତ୍ତମଃ
ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ମହାସର୍ପକୁ ଧରି ଘୁମାଇଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ପିତା ସମାନ ପରାକ୍ରମ ଥିବା ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହଜାର ଥର ଘୁମାଇ, ଜୋରରେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ଭଗ୍ନବାହୂରୁକଟୀପଯୋଧରଃ କ୍ଷରନ୍ନସୃଙ୍ନିର୍ମଥିତାସ୍ଥିଲୋଚନଃ। ସମ୍ଭିନ୍ନସଂଧିଃ ପ୍ରଵିକୀର୍ଣବନ୍ଧନୋ ହତଃ କ୍ଷିତୌ ଵାଯୁସୁତେନ ରାକ୍ଷସଃ
ତାଙ୍କର ବାହୁ, ଉରୁ, କଟି ଓ ଛାତି ଭଙ୍ଗିଗଲା, ହାଡ଼ ଓ ଆଖି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସନ୍ଧିଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଗଲା, ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା—ଏପରି ଭାବେ ବାୟୁପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ମାରିଦେଲେ।
ମହାକପିର୍ଭୂମିତଲେ ନିପୀଡ୍ଯ ତଂ ଚକାର ରକ୍ଷୋଽଧିପତେର୍ମହଦ୍ଭଯମ୍। ମହର୍ଷିଭିଶ୍ଚକ୍ରଚରୈଃ ସମାଗତୈଃ ସମେତ୍ଯ ଭୂତୈଶ୍ଚ ସଯକ୍ଷପନ୍ନଗୈଃ। ସୁରୈଶ୍ଚ ସେନ୍ଦ୍ରୈର୍ଭୃଶଜାତଵିସ୍ମଯୈ- ର୍ହତେ କୁମାରେ ସ କପିର୍ନିରୀକ୍ଷିତଃ
ମହାବାନର ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପିସିଦେଇ, ରାକ୍ଷସପତିଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ମହାର୍ଷିମାନେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବତାମାନେ, ଭୂତ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇ ଦେଖିଲେ।
ନିହତ୍ଯ ତଂ ଵଜ୍ରିସୁତୋପମଂ ରଣେ କୁମାରମକ୍ଷଂ କ୍ଷତଜୋପମେକ୍ଷଣମ୍। ତଦେଵ ଵୀରୋଽଭିଜଗାମ ତୋରଣଂ କୃତକ୍ଷଣଃ କାଲ ଇଵ ପ୍ରଜାକ୍ଷଯେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତସମାନ ଆଖି ଥିବା ଅକ୍ଷ କୁମାରଙ୍କୁ ମାରି, ସେ ବୀର ସମୟ ଆସିଲା ବେଳେ ସମସ୍ତ ଶେଷରେ କାଳ ଯେପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ତୁରନ୍ତ ତୋରଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
thumb|ଅଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡେ ଅଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୫-
ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଅଠଚାଳିଶ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତତସ୍ତୁ ରକ୍ଷୋଽଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା ହନୂମତାକ୍ଷେ ନିହତେ କୁମାରେ। ମନଃ ସମାଧାଯ ସ ଦେଵକଲ୍ପଂ ସମାଦିଦେଶେନ୍ଦ୍ରଜିତଂ ସରୋଷଃ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ରାକ୍ଷସପତି ଦେଖିଲେ ଯେ ହନୁମାନ୍ ଅକ୍ଷ କୁମାରଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଦେବସମାନ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ୍ଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ତ୍ଵଦସ୍ତ୍ରବଲମାସାଦ୍ଯ ସସୁରାଃ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ। ନ ଶେକୁଃ ସମରେ ସ୍ଥାତୁଂ ସୁରେଶ୍ଵରସମାଶ୍ରିତାଃ
ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମାରୁତଗଣ ସହିତ, ସେମାନେ ଦେବତାପତିଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନ କଶ୍ଚିତ୍ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ସଂଯୁଗେ ନ ଗତଶ୍ରମଃ। ଭୁଜଵୀର୍ଯାଭିଗୁପ୍ତଶ୍ଚ ତପସା ଚାଭିରକ୍ଷିତଃ। ଦେଶକାଲପ୍ରଧାନଶ୍ଚ ତ୍ଵମେଵ ମତିସତ୍ତମଃ
ତିନି ଲୋକରେ କେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ବାହୁବଳରେ ରକ୍ଷିତ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟାରେ ସୁରକ୍ଷିତ, କିମ୍ବା ଦେଶ କାଳରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମେ ମାତ୍ର ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରିଛ।
ନ ତେଽସ୍ତ୍ଯଶକ୍ଯଂ ସମରେଷୁ କର୍ମଣାଂ ନ ତେଽସ୍ତ୍ଯକାର୍ଯଂ ମତିପୂର୍ଵମନ୍ତ୍ରଣେ। ନ ସୋଽସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ ତ୍ରିଷୁ ସଂଗ୍ରହେଷୁ ନ ଵେଦ ଯସ୍ତେଽସ୍ତ୍ରବଲଂ ବଲଂ ଚ
ତୁମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ମନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଯୋଜନାରେ କୌଣସି କାମ ଅବିଚାରିତ ରହିନଥାଏ। ତିନି ସେନା ମଧ୍ୟରେ କେହି ନାହାନ୍ତି ଯିଏ ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ଜାଣିନଥାଏ।
ମମାନୁରୂପଂ ତପସୋ ବଲଂ ଚ ତେ ପରାକ୍ରମଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରବଲଂ ଚ ସଂଯୁଗେ। ନ ତ୍ଵାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ରଣାଵମର୍ଦେ ମନଃ ଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛତି ନିଶ୍ଚିତାର୍ଥମ୍
ମୋ ଓ ତୁମ ଉପଯୁକ୍ତ ତପସ୍ୟା, ବଳ, ପରାକ୍ରମ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଅଛି। ତଥାପି ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ ମାନିଅଛି, ମୋ ମନ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନିହତାଃ କିଂକରାଃ ସର୍ଵେ ଜମ୍ବୁମାଲୀ ଚ ରାକ୍ଷସଃ। ଅମାତ୍ଯପୁତ୍ରା ଵୀରାଶ୍ଚ ପଞ୍ଚ ସେନାଗ୍ରଗାମିନଃ
ସମସ୍ତ କିଙ୍କର ମାରାଯାଇଛନ୍ତି, ରାକ୍ଷସ ଜମ୍ବୁମାଳୀ ଓ ପଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ର ବୀର ଏବଂ ସେନାପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି।