ଵିରାଜମାନଂ ପ୍ରତିପୂର୍ଣଵସ୍ତୁନା ସହେମଦାମ୍ନା ଶଶିସୂର୍ଯଵର୍ଚସା। ଦିଵାକରାଭଂ ରଥମାସ୍ଥିତସ୍ତତଃ ସ ନିର୍ଜଗାମାମରତୁଲ୍ଯଵିକ୍ରମଃ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପକରଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଲୋକିତ, ସୁନାର ରଶି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେହି ଦିନକର ସଦୃଶ ରଥକୁ ଅକ୍ଷୟ ଚଢ଼ି, ଅମରମାନେ ଭଳି ପ୍ରବଳ ହୋଇ ବାହାରିଲେ।
ସ ପୂରଯନ୍ ଖଂ ଚ ମହୀଂ ଚ ସାଚଲାଂ ତୁରଙ୍ଗମାତଙ୍ଗମହାରଥସ୍ଵନୈଃ। ବଲୈଃ ସମେତୈଃ ସହତୋରଣସ୍ଥିତଂ ସମର୍ଥମାସୀନମୁପାଗମତ୍ କପିମ୍
ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ବଡ଼ ରଥର ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ସହ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ସେ ସେନା ସହିତ ଦ୍ୱାରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସ ତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହରିଂ ହରୀକ୍ଷଣୋ ଯୁଗାନ୍ତକାଲାଗ୍ନିମିଵ ପ୍ରଜାକ୍ଷଯେ। ଅଵସ୍ଥିତଂ ଵିସ୍ମିତଜାତସମ୍ଭ୍ରମଂ ସମୈକ୍ଷତାକ୍ଷୋ ବହୁମାନଚକ୍ଷୁଷା
ସେ, ସିଂହ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ପାଇ, ସେଠାରେ ଅବିଚଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ବସିଥିବା, ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଜାନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା, ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ଵେଗଂ ଚ କପେର୍ମହାତ୍ମନଃ ପରାକ୍ରମଂ ଚାରିଷୁ ରାଵଣାତ୍ମଜଃ। ଵିଚାରଯନ୍ ସ୍ଵଂ ଚ ବଲଂ ମହାବଲୋ ଯୁଗକ୍ଷଯେ ସୂର୍ଯ ଇଵାଭିଵର୍ଧତ
ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ସେ ପ୍ରବଳ ଅକ୍ଷୟ, ମହାତ୍ମା ହନୁମାନଙ୍କର ବେଗ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ବିଚାର କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ମନେ ମନେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି, ଯୁଗାନ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ।
ସ ଜାତମନ୍ଯୁଃ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିକ୍ରମଂ ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଥିରଃ ସଂଯତି ଦୁର୍ନିଵାରଣମ୍। ସମାହିତାତ୍ମା ହନୁମନ୍ତମାହଵେ ପ୍ରଚୋଦଯାମାସ ଶିତୈଃ ଶରୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଦୃଢ଼ ହୋଇଥିବା ହନୁମାନଙ୍କର ପ୍ରବଳ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖି, ସ୍ଥିର ଓ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା, କ୍ରୋଧିତ ଅକ୍ଷୟ ତିନିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ।
ତତଃ କପିଂ ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଗର୍ଵିତଂ ଜିତଶ୍ରମଂ ଶତ୍ରୁପରାଜଯୋଚିତମ୍। ଅଵୈକ୍ଷତାକ୍ଷଃ ସମୁଦୀର୍ଣମାନସଂ ସବାଣପାଣିଃ ପ୍ରଗୃହୀତକାର୍ମୁକଃ
ତାପରେ, ଗର୍ବିତ, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଓ ଶତ୍ରୁ ଜୟକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନେ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଭରି, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ହାତରେ ଧରି, ଅକ୍ଷୟ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିରିଖିଲେ।
ସ ହେମନିଷ୍କାଙ୍ଗଦଚାରୁକୁଣ୍ଡଲଃ ସମାସସାଦାଶୁପରାକ୍ରମଃ କପିମ୍। ତଯୋର୍ବଭୂଵାପ୍ରତିମଃ ସମାଗମଃ ସୁରାସୁରାଣାମପି ସମ୍ଭ୍ରମପ୍ରଦଃ
ସୁନାର ନିଷ୍କ ଓ ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅସାଧାରଣ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିବା ଅକ୍ଷୟ, ହନୁମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ମୁଖୀନ ଯୁଦ୍ଧ ଅପୂର୍ବ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଦେଖି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ରରାସ ଭୂମିର୍ନ ତତାପ ଭାନୁମାନ୍ ଵଵୌ ନ ଵାଯୁଃ ପ୍ରଚଚାଲ ଚାଚଲଃ। କପେଃ କୁମାରସ୍ଯ ଚ ଵୀର୍ଯସଂଯୁଗଂ ନନାଦ ଚ ଦ୍ଯୌରୁଦଧିଶ୍ଚ ଚୁକ୍ଷୁଭେ
ପୃଥିବୀ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପ ଦେଲେନି, ପବନ ବହିଲେନି, ପାହାଡ଼ ହଲିଲେନି; ହନୁମାନ ଓ ଅକ୍ଷୟଙ୍କର ବଳ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବାବେଳେ ଆକାଶ ଗଜଗଜିଲା ଓ ସମୁଦ୍ର ଚଞ୍ଚଳ ହେଲା।
ସ ତସ୍ଯ ଵୀରଃ ସୁମୁଖାନ୍ ପତତ୍ରିଣଃ ସୁଵର୍ଣପୁଙ୍ଖାନ୍ ସଵିଷାନିଵୋରଗାନ୍। ସମାଧିସଂଯୋଗଵିମୋକ୍ଷତତ୍ତ୍ଵଵି- ଚ୍ଛରାନଥ ତ୍ରୀନ୍ କପିମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯତାଡଯତ୍
ସେ ଶୂରବୀର ତିନିଟି ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଟୋପ ଥିବା, ବିଷାକ୍ତ ସର ନେଇ, ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଓ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ମୁକ୍ତ କରି, ବନର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କଲେ।
ସ ତୈଃ ଶରୈର୍ମୂର୍ଧ୍ନି ସମଂ ନିପାତିତୈଃ କ୍ଷରନ୍ନସୃଗ୍ଦିଗ୍ଧଵିଵୃତ୍ତନେତ୍ରଃ। ନଵୋଦିତାଦିତ୍ଯନିଭଃ ଶରାଂଶୁମାନ୍ ଵ୍ଯରାଜତାଦିତ୍ଯ ଇଵାଂଶୁମାଲିକଃ
ସେଇ ସରଗୁଡିକ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡିବା ସହିତ, ହନୁମାନଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତ ଓ ଘୂରୁଚିଲା, ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ ନୂତନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସରମାଳାର ଆଲୋକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ଲଵଙ୍ଗାଧିପମନ୍ତ୍ରିସତ୍ତମଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତଂ ରାଜଵରାତ୍ମଜଂ ରଣେ। ଉଦଗ୍ରଚିତ୍ରାଯୁଧଚିତ୍ରକାର୍ମୁକଂ ଜହର୍ଷ ଚାପୂର୍ଯତ ଚାହଵୋନ୍ମୁଖଃ
ତାପରେ ବନରାଜଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ଦେଖି, ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ।
ସ ମନ୍ଦରାଗ୍ରସ୍ଥ ଇଵାଂଶୁମାଲୀ ଵିଵୃଦ୍ଧକୋପୋ ବଲଵୀର୍ଯସଂଵୃତଃ। କୁମାରମକ୍ଷଂ ସବଲଂ ସଵାହନଂ ଦଦାହ ନେତ୍ରାଗ୍ନିମରୀଚିଭିସ୍ତଦା
ସେ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉପରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ଆବୃତ, ତାପରେ କୁମାର ଅକ୍ଷ, ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ, ନଜରର ଅଗ୍ନିର କିରଣରେ ଜଳାଇଦେଲେ।
ତତଃ ସ ବାଣାସନଶକ୍ରକାର୍ମୁକଃ ଶରପ୍ରଵର୍ଷୋ ଯୁଧି ରାକ୍ଷସାମ୍ବୁଦଃ। ଶରାନ୍ ମୁମୋଚାଶୁ ହରୀଶ୍ଵରାଚଲେ ବଲାହକୋ ଵୃଷ୍ଟିମିଵାଚଲୋତ୍ତମେ
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ସର ଧାରଣ କରିଥିବା, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମେଘ ପରି, ବନରାଜଙ୍କ ଉପରେ ତୁରନ୍ତ ସରବୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପର୍ବତ ଉପରେ ବର୍ଷା କରେ।
କପିସ୍ତତସ୍ତଂ ରଣଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧତେଜୋବଲଵୀର୍ଯସାଯକମ୍। କୁମାରମକ୍ଷଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସଂଯୁଗେ ନନାଦ ହର୍ଷାଦ୍ ଘନତୁଲ୍ଯନିଃସ୍ଵନଃ
ବନର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତୀବ୍ର ତେଜ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଭରିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର ଧାରଣ କରିଥିବା କୁମାର ଅକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଘନର ଗର୍ଜନ ପରି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ସ ବାଲଭାଵାଦ୍ ଯୁଧି ଵୀର୍ଯଦର୍ପିତଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମନ୍ଯୁଃ କ୍ଷତଜୋପମେକ୍ଷଣଃ। ସମାସସାଦାପ୍ରତିମଂ ରଣେ କପିଂ ଗଜୋ ମହାକୂପମିଵାଵୃତଂ ତୃଣୈଃ
ସେ, ଯଦିଓ ଅପରିପକ୍ୱ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତାପରେ ଗର୍ବିତ, କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର, ରକ୍ତ ଆଖି, ତାହା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅପୂର୍ବ ବନର ସାମ୍ନାରେ ଏମିତି ଆସିଲେ, ଯେପରି ହାତୀ ଘାସ ଢାକିଥିବା ବଡ଼ କୁଆଁ ପାଖକୁ ଯାଏ।
ସ ତେନ ବାଣୈଃ ପ୍ରସଭଂ ନିପାତିତୈ- ଶ୍ଚକାର ନାଦଂ ଘନନାଦନିଃସ୍ଵନଃ। ସମୁତ୍ସହେନାଶୁ ନଭଃ ସମାରୁଜନ୍ ଭୁଜୋରୁଵିକ୍ଷେପଣଘୋରଦର୍ଶନଃ
ସେଇ ସରଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଆঘାତ ପାଇ, ସେ ଘନର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କଲେ, ଉତ୍ସାହରେ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶକୁ ଲାଫିଲେ, ବଡ଼ ହାତ ଚାଲାଇ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ।
ତମୁତ୍ପତନ୍ତଂ ସମଭିଦ୍ରଵଦ୍ ବଲୀ ସ ରାକ୍ଷସାନାଂ ପ୍ରଵରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ରଥୀ ରଥଶ୍ରେଷ୍ଠତରଃ କିରନ୍ ଶରୈଃ ପଯୋଧରଃ ଶୈଲମିଵାଶ୍ମଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସପୁତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ସେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବନର ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ସର ଝରାଇଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପର୍ବତ ଉପରେ ପାଥର ବର୍ଷା କରେ।
ସ ତାଞ୍ଛରାଂସ୍ତସ୍ଯ ହରିର୍ଵିମୋକ୍ଷଯଂ- ଶ୍ଚଚାର ଵୀରଃ ପଥି ଵାଯୁସେଵିତେ। ଶରାନ୍ତରେ ମାରୁତଵଦ୍ ଵିନିଷ୍ପତନ୍ ମନୋଜଵଃ ସଂଯତି ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
ସେ ଶୂର ବନର, ମନର ତୁଳନାରେ ତୀବ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ବାୟୁ ଚଳିଥିବା ପଥରେ ଚଳି, ସେଇ ସରଗୁଡିକୁ ବାୟୁ ପରି ଚାଳାକିରେ ଏଡ଼ିଗଲେ।
ତମାତ୍ତବାଣାସନମାହଵୋନ୍ମୁଖଂ ଖମାସ୍ତୃଣନ୍ତଂ ଵିଵିଧୈଃ ଶରୋତ୍ତମୈଃ। ଅଵୈକ୍ଷତାକ୍ଷଂ ବହୁମାନଚକ୍ଷୁଷା ଜଗାମ ଚିନ୍ତାଂ ସ ଚ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ସର ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅକ୍ଷ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଉତ୍ତମ ସର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଉଥିବାକୁ ହନୁମାନ ସମ୍ମାନ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ଶରୈର୍ଭିନ୍ନଭୁଜାନ୍ତରଃ କପିଃ କୁମାରଵର୍ଯେଣ ମହାତ୍ମନା ନଦନ୍। ମହାଭୁଜଃ କର୍ମଵିଶେଷତତ୍ତ୍ଵଵିଦ୍ ଵିଚିନ୍ତଯାମାସ ରଣେ ପରାକ୍ରମମ୍
ତାପରେ, ସର ଦ୍ୱାରା ହାତ ଆଘାତ ପାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁମାରଙ୍କ ପ୍ରତାପ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅବାଲଵଦ୍ ବାଲଦିଵାକରପ୍ରଭଃ କରୋତ୍ଯଯଂ କର୍ମ ମହନ୍ମହାବଲଃ। ନ ଚାସ୍ଯ ସର୍ଵାହଵକର୍ମଶାଲିନଃ ପ୍ରମାପଣେ ମେ ମତିରତ୍ର ଜାଯତେ
ଏହି ମହାବଳୀ, ନବୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶିଶୁ ପରି ଖେଳରେ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି; ତଥାପି, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ମନ ହେଉନାହିଁ।
ଅଯଂ ମହାତ୍ମା ଚ ମହାଂଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯତଃ ସମାହିତଶ୍ଚାତିସହଶ୍ଚ ସଂଯୁଗେ। ଅସଂଶଯଂ କର୍ମଗୁଣୋଦଯାଦଯଂ ସନାଗଯକ୍ଷୈର୍ମୁନିଭିଶ୍ଚ ପୂଜିତଃ
ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଶକ୍ତିରେ ବିଶାଳ, ମନ ଏକାଗ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ; ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣରେ, ସେ ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।
ପରାକ୍ରମୋତ୍ସାହଵିଵୃଦ୍ଧମାନସଃ- ସମୀକ୍ଷତେ ମାଂ ପ୍ରମୁଖୋଽଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ। ପରାକ୍ରମୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ମନାଂସି କମ୍ପଯେତ୍ ସୁରାସୁରାଣାମପି ଶୀଘ୍ରକାରିଣଃ
ପ୍ରତାପ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ମନ ନେଇ, ସେ ଆଗରେ ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଏପରି, ଯେ ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଇଯିବେ।
ନ ଖଲ୍ଵଯଂ ନାଭିଭଵେଦୁପେକ୍ଷିତଃ ପରାକ୍ରମୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ରଣେ ଵିଵର୍ଧତେ। ପ୍ରମାପଣଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ମମାଦ୍ଯ ରୋଚତେ ନ ଵର୍ଧମାନୋଽଗ୍ନିରୁପେକ୍ଷିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ନିଶ୍ଚିତ, ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ବଢ଼ିଯାଉଛି; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛି, କାରଣ ବଢ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିହେବ ନାହିଁ।
ଇତି ପ୍ରଵେଗଂ ତୁ ପରସ୍ଯ ତର୍କଯନ୍ ସ୍ଵକର୍ମଯୋଗଂ ଚ ଵିଧାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଚକାର ଵେଗଂ ତୁ ମହାବଲସ୍ତଦା ମତିଂ ଚ ଚକ୍ରେଽସ୍ଯ ଵଧେ ତଦାନୀମ୍
ଏଭଳି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ତୀବ୍ରତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ କୌଶଳ ଲାଗୁ କରି, ସେ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ର କଲେ ଓ ସେଇ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନସ୍କାମ କଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ତାନଷ୍ଟ ଵରାନ୍ ମହାହଯାନ୍ ସମାହିତାନ୍ ଭାରସହାନ୍ ଵିଵର୍ତନେ। ଜଘାନ ଵୀରଃ ପଥି ଵାଯୁସେଵିତେ ତଲପ୍ରହାରୈଃ ପଵନାତ୍ମଜଃ କପିଃ
ସେ ଶୂର ବାୟୁପୁତ୍ର ବନର, ବାୟୁ ଚଳିଥିବା ପଥରେ, ସେଇ ଉତ୍ତମ ଓ ଶିକ୍ଷିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭାର ବହିପାରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତଳ ଘାତରେ ମାରିଦେଲେ।
ତତସ୍ତଲେନାଭିହତୋ ମହାରଥଃ ସ ତସ୍ଯ ପିଙ୍ଗାଧିପମନ୍ତ୍ରିନିର୍ଜିତଃ। ସ ଭଗ୍ନନୀଡଃ ପରିଵୃତ୍ତକୂବରଃ ପପାତ ଭୂମୌ ହତଵାଜିରମ୍ବରାତ୍
ତାପରେ ତାଳିର ଘାତରେ ସେ ମହାବୀର ରଥୀ, ଯାହାଙ୍କର ସାରଥି ପିଙ୍ଗାପ୍ରଧାନ ବାନରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଧୀନ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରଥ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଯୋକ ଉଲଟିଗଲା, ଘୋଡ଼ାମାନେ ମରିଗଲେ, ସେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମହାରଥୋ ରଥଂ ସକାର୍ମୁକଃ ଖଡ୍ଗଧରଃ ଖମୁତ୍ପତନ୍। ତତୋଽଭିଯୋଗାଦୃଷିରୁଗ୍ରଵୀର୍ଯଵାନ୍ ଵିହାଯ ଦେହଂ ମରୁତାମିଵାଲଯମ୍
ସେ ମହାବୀର ରଥୀ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଛାଡ଼ି, ଧନୁଷ ଓ ଖଡ଼ଗ ଧରି, ଆକାଶକୁ ଲାଫିଲେ; ପରେ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଧତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯେପରି ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କପିସ୍ତତସ୍ତଂ ଵିଚରନ୍ତମମ୍ବରେ ପତତ୍ତ୍ରିରାଜାନିଲସିଦ୍ଧସେଵିତେ। ସମେତ୍ଯ ତଂ ମାରୁତଵେଗଵିକ୍ରମଃ କ୍ରମେଣ ଜଗ୍ରାହ ଚ ପାଦଯୋର୍ଦୃଢମ୍
ତାପରେ ବାନର ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ସେଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀରାଜ ଓ ବାୟୁସନ୍ତାନ ସିଦ୍ଧମାନେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ବାୟୁବେଗ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ହୋଇ, ସେଠାକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଦୁଇଟିକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରିଲେ।
ସ ତଂ ସମାଵିଧ୍ଯ ସହସ୍ରଶଃ କପି- ର୍ମହୋରଗଂ ଗୃହ୍ଯ ଇଵାଣ୍ଡଜେଶ୍ଵରଃ। ମୁମୋଚ ଵେଗାତ୍ ପିତୃତୁଲ୍ଯଵିକ୍ରମୋ ମହୀତଲେ ସଂଯତି ଵାନରୋତ୍ତମଃ
ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ମହାସର୍ପକୁ ଧରି ଘୁମାଇଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ପିତା ସମାନ ପରାକ୍ରମ ଥିବା ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହଜାର ଥର ଘୁମାଇ, ଜୋରରେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।