ତଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଯୂପାକ୍ଷୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିପତିତଂ ଭୁଵି। ତୌ ଜାତରୋଷୌ ଦୁର୍ଧର୍ଷାଵୁତ୍ପେତତୁରରିଂଦମୌ
ଦୁର୍ଧରଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ବିରୂପାକ୍ଷ ଓ ୟୂପାକ୍ଷ ଦୁଇଜଣ ରାକ୍ଷସ, ରୋଷରେ ଭରି, ଅପରାଜେୟ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଭାବେ ଲାଫିଲେ।
ସ ତାଭ୍ଯାଂ ସହସୋତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵିଷ୍ଠିତୋ ଵିମଲେଽମ୍ବରେ। ମୁଦ୍ଗରାଭ୍ଯାଂ ମହାବାହୁର୍ଵକ୍ଷସ୍ଯଭିହତଃ କପିଃ
ତାପରେ ସେ ବଡ଼ ବାହୁଶାଳୀ ବାନର, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶକୁ ହଠାତ୍ ଲାଫି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇଯୋଗୁ ମୁଦ୍ଗର ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ।
ତଯୋର୍ଵେଗଵତୋର୍ଵେଗଂ ନିହତ୍ଯ ସ ମହାବଲଃ। ନିପପାତ ପୁନର୍ଭୂମୌ ସୁପର୍ଣ ଇଵ ଵେଗିତଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର, ସେମାନଙ୍କ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିକୁ ଦମନ କରି, ଗରୁଡ଼ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପୁଣି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ।
ସ ସାଲଵୃକ୍ଷମାସାଦ୍ଯ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଚ ଵାନରଃ। ତାଵୁଭୌ ରାକ୍ଷସୌ ଵୀରୌ ଜଘାନ ପଵନାତ୍ମଜଃ
ସେ ବାନର ଏକ ସାଳ ଗଛକୁ ଉପଡ଼ି, ବାୟୁପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ ବୀର ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତସ୍ତାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ ହତାନ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵାନରେଣ ତରସ୍ଵିନା। ଅଭିପେଦେ ମହାଵେଗଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ପ୍ରଘସୋ ବଲୀ
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ତିନିଜଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ବଡ଼ ତୀବ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଘସ ହସି ହସି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଭାସକର୍ଣଶ୍ଚ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶୂଲମାଦାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଏକତଃ କପିଶାର୍ଦୂଲଂ ଯଶସ୍ଵିନମଵସ୍ଥିତୌ
ଭାସକର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତି ନେଇ, ଦୁଇଜଣ ଏକପଟେ ଉଭୟେ ମିଶି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବାନରସିଂହଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଲେ।
ପଟ୍ଟିଶେନ ଶିତାଗ୍ରେଣ ପ୍ରଘସଃ ପ୍ରତ୍ଯପୋଥଯତ୍। ଭାସକର୍ଣଶ୍ଚ ଶୂଲେନ ରାକ୍ଷସଃ କପିକୁଞ୍ଜରମ୍
ପ୍ରଘସ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଟିଶ ଦ୍ୱାରା ବାନରକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଭାସକର୍ଣ୍ଣ ରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ବାନରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ତାଭ୍ଯାଂ ଵିକ୍ଷତୈର୍ଗାତ୍ରୈରସୃଗ୍ଦିଗ୍ଧତନୂରୁହଃ। ଅଭଵଦ୍ ଵାନରଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବାଲସୂର୍ଯସମପ୍ରଭଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଆଘାତ ପାଇ, ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବାନର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଗିରେଃ ଶୃଙ୍ଗଂ ସମୃଗଵ୍ଯାଲପାଦପମ୍। ଜଘାନ ହନୁମାନ୍ ଵୀରୋ ରାକ୍ଷସୌ କପିକୁଞ୍ଜରଃ। ଗିରିଶୃଙ୍ଗସୁନିଷ୍ପିଷ୍ଟୌ ତିଲଶସ୍ତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ହନୁମାନ ବୀର ବାନରସିଂହ, ପାହାଡ଼ର ଏକ ଶିଖର, ମୃଗ, ସର୍ପ ଓ ଗଛ ସହିତ ଉପଡ଼ି, ଦୁଇଜଣ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲେ। ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ତିଳ ପରି ହୋଇଗଲେ।
ତତସ୍ତେଷ୍ଵଵସନ୍ନେଷୁ ସେନାପତିଷୁ ପଞ୍ଚସୁ। ବଲଂ ତଦଵଶେଷଂ ତୁ ନାଶଯାମାସ ଵାନରଃ
ପାଞ୍ଚଜଣ ସେନାପତି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଶେଷ ଥିବା ସେନାକୁ ସେ ଵାନର ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ଅଶ୍ଵୈରଶ୍ଵାନ୍ ଗଜୈର୍ନାଗାନ୍ ଯୋଧୈର୍ଯୋଧାନ୍ ରଥୈ ରଥାନ୍। ସ କପିର୍ନାଶଯାମାସ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇଵାସୁରାନ୍
ଘୋଡ଼ା ସହ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ସହ ହାତୀ, ଯୋଦ୍ଧା ସହ ଯୋଦ୍ଧା, ରଥ ସହ ରଥ — ଏଭଳି ହନୁମାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନବମାନେଠାରେ କରନ୍ତି।
ହଯୈର୍ନାଗୈସ୍ତୁରଂଗୈଶ୍ଚ ଭଗ୍ନାକ୍ଷୈଶ୍ଚ ମହାରଥୈଃ। ହତୈଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସୈର୍ଭୂମୀ ରୁଦ୍ଧମାର୍ଗା ସମନ୍ତତଃ
ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଦୃତ ଘୋଡ଼ା, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରଥ ଓ ମୃତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଟକିଯାଇଥିଲା।
ତତଃ କପିସ୍ତାନ୍ ଧ୍ଵଜିନୀପତୀନ୍ ରଣେ ନିହତ୍ଯ ଵୀରାନ୍ ସବଲାନ୍ ସଵାହନାନ୍। ତଥୈଵ ଵୀରଃ ପରିଗୃହ୍ଯ ତୋରଣଂ କୃତକ୍ଷଣଃ କାଲ ଇଵ ପ୍ରଜାକ୍ଷଯେ
ତାପରେ, ହନୁମାନ ସେହି ସେନାପତିମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଯାନବାହନକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି, ଦ୍ୱାରକୁ ଦଖଲ କଲେ, ସମୟର ଅନ୍ତିମ କ୍ଷଣରେ ପ୍ରଜାନାଶକାଳର କାଳ ଭଳି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
thumb|ସପ୍ତଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡେ ସପ୍ତଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୫-
ଏବେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ସତଚାଳିଶିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସେନାପତୀନ୍ ପଞ୍ଚ ସ ତୁ ପ୍ରମାପିତାନ୍ ହନୂମତା ସାନୁଚରାନ୍ ସଵାହନାନ୍। ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ସମରୋଦ୍ଧତୋନ୍ମୁଖଂ କୁମାରମକ୍ଷଂ ପ୍ରସମୈକ୍ଷତାକ୍ଷମ୍
ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚଜଣ ସେନାପତି ସେମାନଙ୍କର ସହଚର ଓ ବାହନ ସହିତ ବଶୀଭୂତ ହେବାର କଥା ଶୁଣି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ରାଜା ଅକ୍ଷୟକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ପଣସମ୍ପ୍ରଚୋଦିତଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ କାଞ୍ଚନଚିତ୍ରକାର୍ମୁକଃ। ସମୁତ୍ପପାତାଥ ସଦସ୍ଯୁଦୀରିତୋ ଦ୍ଵିଜାତିମୁଖ୍ଯୈର୍ହଵିଷେଵ ପାଵକଃ
ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରବଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ଧନୁଷ ଧାରୀ ଅକ୍ଷୟ, ସଭାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେବା ପରି, ଉଠିଯାଇଲେ।
ତତୋ ମହାନ୍ ବାଲଦିଵାକରପ୍ରଭଂ ପ୍ରତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦଜାଲସଂତତମ୍। ରଥଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଯଯୌ ସ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ମହାହରିଂ ତଂ ପ୍ରତି ନୈର୍ଋତର୍ଷଭଃ
ତାପରେ, ତାପିତ ସୁନାର ଜାଲି ଲଗାଇଥିବା, ନବ ଦିନକର ପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ବଡ଼ ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ସେ ପ୍ରବଳ ରାକ୍ଷସ ନାୟକ ମହାବୀର ହନୁମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇଲେ।
ତତସ୍ତପଃସଂଗ୍ରହସଂଚଯାର୍ଜିତଂ ପ୍ରତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦଜାଲଚିତ୍ରିତମ୍। ପତାକିନଂ ରତ୍ନଵିଭୂଷିତଧ୍ଵଜଂ ମନୋଜଵାଷ୍ଟାଶ୍ଵଵରୈଃ ସୁଯୋଜିତମ୍
ସେହି ରଥ ତପଃଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ, ତାପିତ ସୁନାର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ପତାକା ଓ ରତ୍ନମଣି ଲଗାଇଥିବା ଧ୍ୱଜ ସହିତ, ଅଠଟି ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲା।
ସୁରାସୁରାଧୃଷ୍ଯମସଙ୍ଗଚାରିଣଂ ତଡିତ୍ପ୍ରଭଂ ଵ୍ଯୋମଚରଂ ସମାହିତମ୍। ସତୂଣମଷ୍ଟାସିନିବଦ୍ଧବନ୍ଧୁରଂ ଯଥାକ୍ରମାଵେଶିତଶକ୍ତିତୋମରମ୍
ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା, ତୁଣୀ ଓ ଅଠଟି ତଳୱାର ସହିତ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିବା, ନିୟମିତ ଭାବରେ ଶକ୍ତି ଓ ତୋମର ଲଗାଯାଇଥିବା।
ଵିରାଜମାନଂ ପ୍ରତିପୂର୍ଣଵସ୍ତୁନା ସହେମଦାମ୍ନା ଶଶିସୂର୍ଯଵର୍ଚସା। ଦିଵାକରାଭଂ ରଥମାସ୍ଥିତସ୍ତତଃ ସ ନିର୍ଜଗାମାମରତୁଲ୍ଯଵିକ୍ରମଃ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପକରଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଲୋକିତ, ସୁନାର ରଶି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେହି ଦିନକର ସଦୃଶ ରଥକୁ ଅକ୍ଷୟ ଚଢ଼ି, ଅମରମାନେ ଭଳି ପ୍ରବଳ ହୋଇ ବାହାରିଲେ।
ସ ପୂରଯନ୍ ଖଂ ଚ ମହୀଂ ଚ ସାଚଲାଂ ତୁରଙ୍ଗମାତଙ୍ଗମହାରଥସ୍ଵନୈଃ। ବଲୈଃ ସମେତୈଃ ସହତୋରଣସ୍ଥିତଂ ସମର୍ଥମାସୀନମୁପାଗମତ୍ କପିମ୍
ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ବଡ଼ ରଥର ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ସହ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ସେ ସେନା ସହିତ ଦ୍ୱାରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସ ତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ହରିଂ ହରୀକ୍ଷଣୋ ଯୁଗାନ୍ତକାଲାଗ୍ନିମିଵ ପ୍ରଜାକ୍ଷଯେ। ଅଵସ୍ଥିତଂ ଵିସ୍ମିତଜାତସମ୍ଭ୍ରମଂ ସମୈକ୍ଷତାକ୍ଷୋ ବହୁମାନଚକ୍ଷୁଷା
ସେ, ସିଂହ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ପାଇ, ସେଠାରେ ଅବିଚଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ବସିଥିବା, ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଜାନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା, ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।
ସ ତସ୍ଯ ଵେଗଂ ଚ କପେର୍ମହାତ୍ମନଃ ପରାକ୍ରମଂ ଚାରିଷୁ ରାଵଣାତ୍ମଜଃ। ଵିଚାରଯନ୍ ସ୍ଵଂ ଚ ବଲଂ ମହାବଲୋ ଯୁଗକ୍ଷଯେ ସୂର୍ଯ ଇଵାଭିଵର୍ଧତ
ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ସେ ପ୍ରବଳ ଅକ୍ଷୟ, ମହାତ୍ମା ହନୁମାନଙ୍କର ବେଗ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ବିଚାର କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ମନେ ମନେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି, ଯୁଗାନ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ।
ସ ଜାତମନ୍ଯୁଃ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିକ୍ରମଂ ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଥିରଃ ସଂଯତି ଦୁର୍ନିଵାରଣମ୍। ସମାହିତାତ୍ମା ହନୁମନ୍ତମାହଵେ ପ୍ରଚୋଦଯାମାସ ଶିତୈଃ ଶରୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଦୃଢ଼ ହୋଇଥିବା ହନୁମାନଙ୍କର ପ୍ରବଳ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖି, ସ୍ଥିର ଓ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା, କ୍ରୋଧିତ ଅକ୍ଷୟ ତିନିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ।
ତତଃ କପିଂ ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଗର୍ଵିତଂ ଜିତଶ୍ରମଂ ଶତ୍ରୁପରାଜଯୋଚିତମ୍। ଅଵୈକ୍ଷତାକ୍ଷଃ ସମୁଦୀର୍ଣମାନସଂ ସବାଣପାଣିଃ ପ୍ରଗୃହୀତକାର୍ମୁକଃ
ତାପରେ, ଗର୍ବିତ, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଓ ଶତ୍ରୁ ଜୟକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନେ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଭରି, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ହାତରେ ଧରି, ଅକ୍ଷୟ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିରିଖିଲେ।
ସ ହେମନିଷ୍କାଙ୍ଗଦଚାରୁକୁଣ୍ଡଲଃ ସମାସସାଦାଶୁପରାକ୍ରମଃ କପିମ୍। ତଯୋର୍ବଭୂଵାପ୍ରତିମଃ ସମାଗମଃ ସୁରାସୁରାଣାମପି ସମ୍ଭ୍ରମପ୍ରଦଃ
ସୁନାର ନିଷ୍କ ଓ ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅସାଧାରଣ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିବା ଅକ୍ଷୟ, ହନୁମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ମୁଖୀନ ଯୁଦ୍ଧ ଅପୂର୍ବ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଦେଖି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ରରାସ ଭୂମିର୍ନ ତତାପ ଭାନୁମାନ୍ ଵଵୌ ନ ଵାଯୁଃ ପ୍ରଚଚାଲ ଚାଚଲଃ। କପେଃ କୁମାରସ୍ଯ ଚ ଵୀର୍ଯସଂଯୁଗଂ ନନାଦ ଚ ଦ୍ଯୌରୁଦଧିଶ୍ଚ ଚୁକ୍ଷୁଭେ
ପୃଥିବୀ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପ ଦେଲେନି, ପବନ ବହିଲେନି, ପାହାଡ଼ ହଲିଲେନି; ହନୁମାନ ଓ ଅକ୍ଷୟଙ୍କର ବଳ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବାବେଳେ ଆକାଶ ଗଜଗଜିଲା ଓ ସମୁଦ୍ର ଚଞ୍ଚଳ ହେଲା।
ସ ତସ୍ଯ ଵୀରଃ ସୁମୁଖାନ୍ ପତତ୍ରିଣଃ ସୁଵର୍ଣପୁଙ୍ଖାନ୍ ସଵିଷାନିଵୋରଗାନ୍। ସମାଧିସଂଯୋଗଵିମୋକ୍ଷତତ୍ତ୍ଵଵି- ଚ୍ଛରାନଥ ତ୍ରୀନ୍ କପିମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯତାଡଯତ୍
ସେ ଶୂରବୀର ତିନିଟି ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଟୋପ ଥିବା, ବିଷାକ୍ତ ସର ନେଇ, ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଓ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ମୁକ୍ତ କରି, ବନର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କଲେ।
ସ ତୈଃ ଶରୈର୍ମୂର୍ଧ୍ନି ସମଂ ନିପାତିତୈଃ କ୍ଷରନ୍ନସୃଗ୍ଦିଗ୍ଧଵିଵୃତ୍ତନେତ୍ରଃ। ନଵୋଦିତାଦିତ୍ଯନିଭଃ ଶରାଂଶୁମାନ୍ ଵ୍ଯରାଜତାଦିତ୍ଯ ଇଵାଂଶୁମାଲିକଃ
ସେଇ ସରଗୁଡିକ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡିବା ସହିତ, ହନୁମାନଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତ ଓ ଘୂରୁଚିଲା, ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ ନୂତନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସରମାଳାର ଆଲୋକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ଲଵଙ୍ଗାଧିପମନ୍ତ୍ରିସତ୍ତମଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତଂ ରାଜଵରାତ୍ମଜଂ ରଣେ। ଉଦଗ୍ରଚିତ୍ରାଯୁଧଚିତ୍ରକାର୍ମୁକଂ ଜହର୍ଷ ଚାପୂର୍ଯତ ଚାହଵୋନ୍ମୁଖଃ
ତାପରେ ବନରାଜଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ଦେଖି, ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ।