ତତଃ ସମାସାଦ୍ଯ ରଣେ ଦଶାନନଂ ସମନ୍ତ୍ରିଵର୍ଗଂ ସବଲଂ ସଯାଯିନମ୍। ହୃଦି ସ୍ଥିତଂ ତସ୍ଯ ମତଂ ବଲଂ ଚ ସୁଖେନ ମତ୍ଵାହମିତଃ ପୁନର୍ଵ୍ରଜେ
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ, ସେଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ସେନା ଓ ରଥ ସହିତ ସାମ୍ନା କରି, ତାଙ୍କର ମନ ଓ ଶକ୍ତି ବୁଝି, ମୁଁ ଏଠାରୁ ସୁଖରେ ଫେରିବି।
ଇଦମସ୍ଯ ନୃଶଂସସ୍ଯ ନନ୍ଦନୋପମମୁତ୍ତମମ୍। ଵନଂ ନେତ୍ରମନଃକାନ୍ତଂ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାଯୁତମ୍
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ୟାନ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗ ଉଦ୍ୟାନ ପରି, ସେ ନିର୍ଦୟର ଅଧିନରେ ଅନେକ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଭରିଛି।
ଇଦଂ ଵିଧ୍ଵଂସଯିଷ୍ଯାମି ଶୁଷ୍କଂ ଵନମିଵାନଲଃ। ଅସ୍ମିନ୍ ଭଗ୍ନେ ତତଃ କୋପଂ କରିଷ୍ଯତି ସ ରାଵଣଃ
ମୁଁ ଏହି ଉଦ୍ୟାନକୁ ଶୁଖିଲା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି; ଏହା ଭଙ୍ଗ ହେଲେ, ରାବଣ ତେଜରେ ରୁଷ୍ଟ ହେବ।
ତତୋ ମହତ୍ସାଶ୍ଵମହାରଥଦ୍ଵିପଂ ବଲଂ ସମାନେଷ୍ଯତି ରାକ୍ଷସାଧିପଃ। ତ୍ରିଶୂଲକାଲାଯସପଟ୍ଟିଶାଯୁଧଂ ତତୋ ମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧମିଦଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା ଅଶ୍ୱ, ମହାରଥ, ହାତୀ ଓ ବଡ଼ ସେନାକୁ ଏକଠା କରିବେ; ତ୍ରିଶୂଳ, ଲୋହା ଗଦା ଓ ବଡ଼ ବଣ୍ଡୁକ ନେଇ, ଏଠାରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବ।
ଅହଂ ଚ ତୈଃ ସଂଯତି ଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମୈଃ ସମେତ୍ଯ ରକ୍ଷୋଭିରଭଙ୍ଗଵିକ୍ରମଃ। ନିହତ୍ଯ ତଦ୍ ରାଵଣଚୋଦିତଂ ବଲଂ ସୁଖଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ହରୀଶ୍ଵରାଲଯମ୍
ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶୂରବୀର ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ରାବଣ ପଠାଇଥିବା ସେନାକୁ ମାରି, ଅଭୟ ଭାବେ ବାନରରାଜଙ୍କ ଗୃହକୁ ସୁଖରେ ଫେରିବି।
ତତୋ ମାରୁତଵତ୍ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମାରୁତିର୍ଭୀମଵିକ୍ରମଃ। ଊରୁଵେଗେନ ମହତା ଦ୍ରୁମାନ୍ କ୍ଷେପ୍ତୁମଥାରଭତ୍
ତାପରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ, ବାୟୁ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ଜଂଘାର ଜୋରରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଧନୁମାନ୍ ଵୀରୋ ବଭଞ୍ଜ ପ୍ରମଦାଵନମ୍। ମତ୍ତଦ୍ଵିଜସମାଘୁଷ୍ଟଂ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାଯୁତମ୍
ତାପରେ ସେ ଶୂର ବାନର ହନୁମାନ, ମଦମସ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ରବ କରୁଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଭରିଥିବା ମହିଳା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ତଦ୍ଵନଂ ମଥିତୈର୍ଵୃକ୍ଷୈର୍ଭିନ୍ନୈଶ୍ଚ ସଲିଲାଶଯୈଃ। ଚୂର୍ଣିତୈଃ ପର୍ଵତାଗ୍ରୈଶ୍ଚ ବଭୂଵାପ୍ରିଯଦର୍ଶନମ୍
ସେ ଉଦ୍ୟାନ, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଗଛ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଜଳାଶୟ ଓ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ସହିତ, ଦେଖିବାକୁ ଅପ୍ରିୟ ହେଇଗଲା।
ନାନାଶକୁନ୍ତଵିରୁତୈଃ ପ୍ରଭିନ୍ନସଲିଲାଶଯୈଃ। ତାମ୍ରୈଃ କିସଲଯୈଃ କ୍ଲାନ୍ତୈଃ କ୍ଲାନ୍ତଦ୍ରୁମଲତାଯୁତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାର, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଜଳାଶୟ, ତାମ୍ର ରଙ୍ଗର କ୍ଳାନ୍ତ ପତ୍ର ଓ ଦୁଃଖିତ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଭରିଥିଲା।
ନ ବଭୌ ତଦ୍ ଵନଂ ତତ୍ର ଦାଵାନଲହତଂ ଯଥା। ଵ୍ଯାକୁଲାଵରଣା ରେଜୁର୍ଵିହ୍ଵଲା ଇଵ ତା ଲତାଃ
ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଦାବାନଳରେ ପୋଡ଼ିଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା; ଲତାମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ର ଓ ଶାଖା ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଭୟଭିତ ଭଳି କମ୍ପିଉଥିଲେ।
ଲତାଗୃହୈଶ୍ଚିତ୍ରଗୃହୈଶ୍ଚ ସାଦିତୈ- ର୍ଵ୍ଯାଲୈର୍ମୃଗୈରାର୍ତରଵୈଶ୍ଚ ପକ୍ଷିଭିଃ। ଶିଲାଗୃହୈରୁନ୍ମଥିତୈସ୍ତଥା ଗୃହୈଃ ପ୍ରଣଷ୍ଟରୂପଂ ତଦଭୂନ୍ମହଦ୍ ଵନମ୍
ଲତା ଘର, ଶୋଭା ଘର ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା; ବନ୍ୟପଶୁ ଓ ମୃଗମାନେ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ; ପକ୍ଷୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଘର ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା; ସେ ବଡ଼ ଉଦ୍ୟାନର ଆକୃତି ଚିହ୍ନିବା ଯାଉନଥିଲା।
ସା ଵିହ୍ଵଲାଶୋକଲତାପ୍ରତାନା ଵନସ୍ଥଲୀ ଶୋକଲତାପ୍ରତାନା। ଜାତା ଦଶାସ୍ଯପ୍ରମଦାଵନସ୍ଯ କପେର୍ବଲାଦ୍ଧି ପ୍ରମଦାଵନସ୍ଯ
ସେ ଉଦ୍ୟାନ, ଦୁଃଖରେ ଲତାମାନେ ଝୁଲିଥିବା, ଦଶମୁଖୀଙ୍କ ମହିଳା ଉଦ୍ୟାନ ପରି ହୋଇଗଲା, ସବୁ କିଛି ବାନରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ।
ତତଃ ସ କୃତ୍ଵା ଜଗତୀପତେର୍ମହାନ୍ ମହଦ୍ ଵ୍ଯଲୀକଂ ମନସୋ ମହାତ୍ମନଃ। ଯୁଯୁତ୍ସୁରେକୋ ବହୁଭିର୍ମହାବଲୈଃ ଶ୍ରିଯା ଜ୍ଵଲଂସ୍ତୋରଣମାଶ୍ରିତଃ କପିଃ
ତାପରେ ସେ ବାନର, ପୃଥିବୀର ମହାରାଜଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅପରାଧ କରି, ମନରେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି, ଏକାଏକି ବହୁ ବଳଶାଳୀ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ।
thumb|ଦ୍ଵିଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡେ ଦ୍ଵିଚତ୍ଵାରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୫-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଚଉଵାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ।
ତତଃ ପକ୍ଷିନିନାଦେନ ଵୃକ୍ଷଭଙ୍ଗସ୍ଵନେନ ଚ। ବଭୂଵୁସ୍ତ୍ରାସସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ଲଙ୍କାନିଵାସିନଃ
ତାପରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଓ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିବାର ଶବ୍ଦରେ, ସମସ୍ତ ଲଙ୍କାବାସୀ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତତୋ ଗତାଯାଂ ନିଦ୍ରାଯାଂ ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ଵିକୃତାନନାଃ। ତଦ୍ ଵନଂ ଦଦୃଶୁର୍ଭଗ୍ନଂ ତଂ ଚ ଵୀରଂ ମହାକପିମ୍
ପରେ, ଘୁମ ଖୋଲିଯିବା ପରେ, ବିକୃତ ମୁହଁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସେ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଭଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ସେ ଶୂର ବଡ଼ ବାନରକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାବାହୁର୍ମହାସତ୍ତ୍ଵୋ ମହାବଲଃ। ଚକାର ସୁମହଦ୍ରୂପଂ ରାକ୍ଷସୀନାଂ ଭଯାଵହମ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିରାଟ୍ ବାହୁବଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଗିରିସଂକାଶମତିକାଯଂ ମହାବଲମ୍। ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ଵାନରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ଜନକାତ୍ମଜାମ୍
ତାପରେ, ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତି ଥିବା ବନରାଜଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
କୋଽଯଂ କସ୍ଯ କୁତୋ ଵାଯଂ କିଂନିମିତ୍ତମିହାଗତଃ। କଥଂ ତ୍ଵଯା ସହାନେନ ସଂଵାଦଃ କୃତ ଇତ୍ଯୁତ
ଏହିଏ କିଏ? କାହାର? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛି? କାହିଁକି ଏଠାରେ ଆସିଛି? ଏବଂ ତୁମେ କିପରି ଏହା ସହିତ କଥା ହେଲେ?
ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ନୋ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ମା ଭୂତ୍ତେ ସୁଭଗେ ଭଯମ୍। ସଂଵାଦମସିତାପାଙ୍ଗି ତ୍ଵଯା କିଂ କୃତଵାନଯମ୍
ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଆମକୁ ସଠିକ୍ କହ, ଭୟ କରନି। କଳା ଆଖି ଥିବା ସୀତେ, ଏହା ସହିତ କଣ କଥା ହେଲା?
ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍ ତଦା ସାଧ୍ଵୀ ସୀତା ସର୍ଵାଙ୍ଗଶୋଭନା। ରକ୍ଷସାଂ କାମରୂପାଣାଂ ଵିଜ୍ଞାନେ କା ଗତିର୍ମମ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଶୋଭାମୟ ଓ ସତୀ ସୀତା କହିଲେ: ଏମିତି ରୂପ ବଦଳାଇ ପାରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ କିଏ, ମୁଁ କିପରି ଚିହ୍ନିପାରିବି? ମୋର କଣ ଉପାୟ ଅଛି?
ଯୂଯମେଵାସ୍ଯ ଜାନୀତ ଯୋଽଯଂ ଯଦ୍ ଵା କରିଷ୍ଯତି। ଅହିରେଵ ହ୍ଯହେଃ ପାଦାନ୍ ଵିଜାନାତି ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେମାନେ ଏହିଏ କିଏ ଓ କଣ କରିବେ, ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ଜାଣ। ଯେପରି ସାପ ଅନ୍ୟ ସାପଙ୍କର ପାଦ ଚିହ୍ନିପାରେ, ସେପରି ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେମାନେ ଜାଣ।
ଅହମପ୍ଯତିଭୀତାସ୍ମି ନୈଵ ଜାନାମି କୋ ହ୍ଯଯମ୍। ଵେଦ୍ମି ରାକ୍ଷସମେଵୈନଂ କାମରୂପିଣମାଗତମ୍
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଭୟଭୀତ, ଏହିଏ କିଏ ମୁଁ ଜାଣେନି। ମୁଁ ଭାବେ ଏହା ରାକ୍ଷସ, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏଠାରେ ଆସିଛି।
ଵୈଦେହ୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ଵିଦ୍ରୁତା ଦ୍ରୁତମ୍। ସ୍ଥିତାଃ କାଶ୍ଚିଦ୍ଗତାଃ କାଶ୍ଚିଦ୍ ରାଵଣାଯ ନିଵେଦିତୁମ୍
ବୈଦେହୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଚାଲିଗଲେ; କିଛି ରହିଗଲେ, କିଛି ରାବଣଙ୍କୁ ଖବର ଦେବାକୁ ଚଲିଗଲେ।
ରାଵଣସ୍ଯ ସମୀପେ ତୁ ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ଵିକୃତାନନାଃ। ଵିରୂପଂ ଵାନରଂ ଭୀମଂ ରାଵଣାଯ ନ୍ଯଵେଦିଷୁଃ
ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିକୃତ ମୁହଁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହ ଥିବା ବନରାଜ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ।
ଅଶୋକଵନିକାମଧ୍ଯେ ରାଜନ୍ ଭୀମଵପୁଃ କପିଃ। ସୀତଯା କୃତସଂଵାଦସ୍ତିଷ୍ଠତ୍ଯମିତଵିକ୍ରମଃ
ହେ ରାଜା, ଅଶୋକବନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଥିବା ବନରାଜ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ସୀତା ସହ କଥା ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ଅପାର ପ୍ରଭାବ ଥିବା।
ନ ଚ ତଂ ଜାନକୀ ସୀତା ହରିଂ ହରିଣଲୋଚନା। ଅସ୍ମାଭିର୍ବହୁଧା ପୃଷ୍ଟା ନିଵେଦଯିତୁମିଚ୍ଛତି
କିନ୍ତୁ ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ମୃଗନୟନୀ ସୀତା, ଆମେ ବହୁ ଭାବରେ ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବନରାଜ ବିଷୟରେ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି।
ଵାସଵସ୍ଯ ଭଵେଦ୍ ଦୂତୋ ଦୂତୋ ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ଵା। ପ୍ରେଷିତୋ ଵାପି ରାମେଣ ସୀତାନ୍ଵେଷଣକାଙ୍କ୍ଷଯା
ସେ ବନରାଜ ବାହାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂତ, କିମ୍ବା କୁବେରଙ୍କ ଦୂତ, କିମ୍ବା ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ପଠାଯାଇଥିବା ଦୂତ ହେବେ।
ତେନୈଵାଦ୍ଭୁତରୂପେଣ ଯତ୍ତତ୍ତଵ ମନୋହରମ୍। ନାନାମୃଗଗଣାକୀର୍ଣଂ ପ୍ରମୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରମଦାଵନମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ମନମୋହକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମୃଗରେ ଭରିଥିବା ମହଳବାଗ ଉଲଟିଦେଇଛନ୍ତି।
ନ ତତ୍ର କଶ୍ଚିଦୁଦ୍ଦେଶୋ ଯସ୍ତେନ ନ ଵିନାଶିତଃ। ଯତ୍ର ସା ଜାନକୀ ଦେଵୀ ସ ତେନ ନ ଵିନାଶିତଃ
ସେଠାରେ ଏମିତି କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ଯାହା ସେ ଧ୍ୱଂସ କରିନାହାନ୍ତି, କେବଳ ଯେଉଁଠି ଦେବୀ ଜାନକୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଛାଡ଼ି।