ତତସ୍ତଂ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ସୀତା ଵୀକ୍ଷମାଣା ପୁନଃ ପୁନଃ। ଭର୍ତୃସ୍ନେହାନ୍ଵିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ସୌହାର୍ଦାଦନୁମାନଯତ୍
ତାପରେ, ହନୁମାନ୍ ଯିବାକୁ ତୟାରି ହେଉଥିବାବେଳେ, ସୀତା ପୁଣିପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥାରୁ ସେ ତାଙ୍କର ଭର୍ତ୍ତା ପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହ ବୁଝିପାରିଲେ।
ଯଦି ଵା ମନ୍ଯସେ ଵୀର ଵସୈକାହମରିଂଦମ। କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ ସଂଵୃତେ ଦେଶେ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଃ ଶ୍ଵୋ ଗମିଷ୍ଯସି
ଯଦି ତୁମେ ଭଲ ଭାବୁଛ, ହେ ବୀର, ତେବେ ଏଠାରେ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଦିନ ରୁହ, ଆରାମ କର, ଏବଂ କାଲି ଯିବ।
ମମ ଚୈଵାଲ୍ପଭାଗ୍ଯାଯାଃ ସାଂନିଧ୍ଯାତ୍ ତଵ ଵାନର। ଅସ୍ଯ ଶୋକସ୍ଯ ମହତୋ ମୁହୂର୍ତଂ ମୋକ୍ଷଣଂ ଭଵେତ୍
ମୋ ପରି ଅଭାଗିନୀ ପାଇଁ, ହେ ବାନର, ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହିଲେ ଏହି ବଡ଼ ଦୁଃଖରୁ ମୁଁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।
ତତୋ ହି ହରିଶାର୍ଦୂଲ ପୁନରାଗମନାଯ ତୁ। ପ୍ରାଣାନାମପି ସଂଦେହୋ ମମ ସ୍ଯାନ୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
କିନ୍ତୁ, ହେ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଯଦି ତୁମେ ଫେରିବାରେ ବିଳମ୍ବ କର, ତେବେ ମୋ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଦ ଆସିପାରେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଵାଦର୍ଶନଜଃ ଶୋକୋ ଭୂଯୋ ମାଂ ପରିତାପଯେତ୍। ଦୁଃଖାଦୁଃଖପରାମୃଷ୍ଟାଂ ଦୀପଯନ୍ନିଵ ଵାନର
ତୁମେ ଦେଖାନଥିବାରୁ ଯେ ଦୁଃଖ ହେଉଛି, ସେଠାରେ ମୋତେ ପୁଣି ତାପ ଦେବ, ହେ ବାନର, ଦୁଃଖ ଉପରେ ଆଉ ଦୁଃଖ ଦେଇ ଜଳାଇଦେବ।
ଅଯଂ ଚ ଵୀର ସଂଦେହସ୍ତିଷ୍ଠତୀଵ ମମାଗ୍ରତଃ। ସୁମହାଂସ୍ତ୍ଵତ୍ସହାଯେଷୁ ହର୍ଯୃକ୍ଷେଷୁ ହରୀଶ୍ଵର
ଏବଂ, ହେ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ସହଯୋଗୀ ବାନର ଓ ଭାଲୁମାନେ ନେଇ ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଦେଖାଯାଉଛି।
କଥଂ ନୁ ଖଲୁ ଦୁଷ୍ପାରଂ ତରିଷ୍ଯନ୍ତି ମହୋଦଧିମ୍। ତାନି ହର୍ଯୃକ୍ଷସୈନ୍ଯାନି ତୌ ଵା ନରଵରାତ୍ମଜୌ
କିପରି ଏହି ବଡ଼ ଏବଂ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ସାଗରକୁ ସେହି ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସେନା, କିମ୍ବା ସେ ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଅଟିକିପାରିବେ?
ତ୍ରଯାଣାମେଵ ଭୂତାନାଂ ସାଗରସ୍ଯେହ ଲଙ୍ଘନେ। ଶକ୍ତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଵୈନତେଯସ୍ଯ ତଵ ଵା ମାରୁତସ୍ଯ ଵା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ସାଗର ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାକୁ କେବଳ ତିନିଜଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଛି—ଗରୁଡ଼, ତୁମେ, କିମ୍ବା ବାୟୁଦେବ।
ତଦସ୍ମିନ୍ କାର୍ଯନିର୍ଯୋଗେ ଵୀରୈଵଂ ଦୁରତିକ୍ରମେ। କିଂ ପଶ୍ଯସେ ସମାଧାନଂ ତ୍ଵଂ ହି କାର୍ଯଵିଦାଂ ଵରଃ
ଏହି ଅତି କଠିନ କାମରେ, ହେ ବୀର, ତୁମେ କଣ ଉପାୟ ଦେଖୁଛ? କାରଣ, କାମ ସାଧନାରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କାମମସ୍ଯ ତ୍ଵମେଵୈକଃ କାର୍ଯସ୍ଯ ପରିସାଧନେ। ପର୍ଯାପ୍ତଃ ପରଵୀରଘ୍ନ ଯଶସ୍ଯସ୍ତେ ଫଲୋଦଯଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି କାମ ସାଧନା ପାଇଁ ତୁମେ ଏକା ଯଥେଷ୍ଟ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ; ତୁମର ଯଶସ୍ବୀ ସଫଳତା ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ।
ବଲୈଃ ସମଗ୍ରୈର୍ଯୁଧି ମାଂ ରାଵଣଂ ଜିତ୍ଯ ସଂଯୁଗେ। ଵିଜଯୀ ସ୍ଵପୁରଂ ଯାଯାତ୍ ତତ୍ତସ୍ଯ ସଦୃଶଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି ସେ ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ହରାଇ ଜିତି ନିଜ ସହରକୁ ଫେରେ, ତେବେ ଏହି କାମ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ହେବ।
ବଲୈସ୍ତୁ ସଂକୁଲାଂ କୃତ୍ଵା ଲଙ୍କାଂ ପରବଲାର୍ଦନଃ। ମାଂ ନଯେଦ୍ ଯଦି କାକୁତ୍ସ୍ଥସ୍ତତ୍ ତସ୍ଯ ସଦୃଶଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି କକୁତ୍ସ୍ଥ ତାଙ୍କ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କାକୁ ଭରି ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ନାଶ କରି, ମୋତେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଏହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ।
ତଦ୍ଯଥା ତସ୍ଯ ଵିକ୍ରାନ୍ତମନୁରୂପଂ ମହାତ୍ମନଃ। ଭଵେଦାହଵଶୂରସ୍ଯ ତଥା ତ୍ଵମୁପପାଦଯ
ସେଠିପାଇଁ, ତୁମେ ଏପରି କାମ କର, ଯାହା ତାହା ମହାତ୍ମା ଓ ଯୁଦ୍ଧଶୂର ରାମଙ୍କର ପ୍ରଭାବକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ହୁଏ।
ତଦର୍ଥୋପହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରଶ୍ରିତଂ ହେତୁସଂହିତମ୍। ନିଶମ୍ଯ ହନୁମାନ୍ ଶେଷଂ ଵାକ୍ଯମୁତ୍ତରମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହିପରି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ କହାଯାଇଥିବା ଭଦ୍ର ଓ ଯୁକ୍ତିସହିତ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ହନୁମାନ୍ ପୁଣି ଉତ୍ତର କହିଲେ।
ଦେଵି ହର୍ଯୃକ୍ଷସୈନ୍ଯାନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ଲଵତାଂ ଵରଃ। ସୁଗ୍ରୀଵଃ ସତ୍ଯସମ୍ପନ୍ନସ୍ତଵାର୍ଥେ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ହେ ଦେବୀ, ବନରାଜ ଓ ଭାଲୁ ସେନାଙ୍କର ମାଲିକ, ଲମ୍ପଟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରିଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମ ସହାୟତା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ ଅଛନ୍ତି।
ସ ଵାନରସହସ୍ରାଣାଂ କୋଟୀଭିରଭିସଂଵୃତଃ। କ୍ଷିପ୍ରମେଷ୍ଯତି ଵୈଦେହି ରାକ୍ଷସାନାଂ ନିବର୍ହଣଃ
ସେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ବାନର ସହିତ ଚାରିପଟେ ଘିରି ରହି, ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କର ସଂହାରକ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ହେ ବୈଦେହୀ।
ତସ୍ଯ ଵିକ୍ରମସମ୍ପନ୍ନାଃ ସତ୍ତ୍ଵଵନ୍ତୋ ମହାବଲାଃ। ମନଃସଂକଲ୍ପସମ୍ପାତା ନିଦେଶେ ହରଯଃ ସ୍ଥିତାଃ
ତାଙ୍କର ସହଯୋଗୀମାନେ ସାହସ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିପୁଳ ଶକ୍ତିରେ ଭରପୂର; ସେମାନେ ଚିନ୍ତାର ତାରେ ଦୃତ ଏବଂ ମାଲିକଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଯେଷାଂ ନୋପରି ନାଧସ୍ତାନ୍ନ ତିର୍ଯକ୍ ସଜ୍ଜତେ ଗତିଃ। ନ ଚ କର୍ମସୁ ସୀଦନ୍ତି ମହତ୍ସ୍ଵମିତତେଜସଃ
ଏହି ଶୂରମାନେ ଉପରେ, ତଳେ କିମ୍ବା ଆଡ଼େ କୌଣସି ଅବରୋଧକୁ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ; ବଡ଼ କାମରେ କେବେ ଅଳସ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପାର।
ଅସକୃତ୍ ତୈର୍ମହୋତ୍ସାହୈଃ ସସାଗରଧରାଧରା। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତା ଭୂମିର୍ଵାଯୁମାର୍ଗାନୁସାରିଭିଃ
ଏହି ଉତ୍ସାହୀମାନେ ବାୟୁର ପଥ ଅନୁସରି, ପୃଥିବୀ ସହିତ ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ବାରମ୍ବାର ପରିକ୍ରମା କରିଛନ୍ତି।
ମଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତୁଲ୍ଯାଶ୍ଚ ସନ୍ତି ତତ୍ର ଵନୌକସଃ। ମତ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯଵରଃ କଶ୍ଚିନ୍ନାସ୍ତି ସୁଗ୍ରୀଵସଂନିଧୌ
ସେଠାରେ ମୋତେ ଚାଏଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିମ୍ବା ସମାନ ଅନେକ ବନବାସୀ ଅଛନ୍ତି; ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୋଠାରୁ କମ୍ କିଏଁ ନାହିଁ।
ତଦଲଂ ପରିତାପେନ ଦେଵି ଶୋକୋ ଵ୍ଯପୈତୁ ତେ। ଏକୋତ୍ପାତେନ ତେ ଲଙ୍କାମେଷ୍ଯନ୍ତି ହରିଯୂଥପାଃ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ଦୁଃଖ ଏଠି ଶେଷ ହେଉ; ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଉ। ବାନର ମୁଖ୍ୟମାନେ ଏକ ଲାଫରେ ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚିଯିବେ।
ମମ ପୃଷ୍ଠଗତୌ ତୌ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାଵିଵୋଦିତୌ। ତ୍ଵତ୍ସକାଶଂ ମହାସଙ୍ଘୌ ନୃସିଂହାଵାଗମିଷ୍ଯତଃ
ମୋ ପଛରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେ ଦୁଇଜଣ, ବଡ଼ ଦଳ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।
ତୌ ହି ଵୀରୌ ନରଵରୌ ସହିତୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ। ଆଗମ୍ଯ ନଗରୀଂ ଲଙ୍କାଂ ସାଯକୈର୍ଵିଧମିଷ୍ଯତଃ
ସେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏକାସାଥିରେ ଲଙ୍କାକୁ ଆସି, ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବେ।
ସଗଣଂ ରାଵଣଂ ହତ୍ଵା ରାଘଵୋ ରଘୁନନ୍ଦନଃ। ତ୍ଵାମାଦାଯ ଵରାରୋହେ ସ୍ଵପୁରୀଂ ପ୍ରତି ଯାସ୍ଯତି
ରାଘବ, ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମକୁ ନେଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଯିବେ।
ତଦାଶ୍ଵସିହି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଭଵ ତ୍ଵଂ କାଲକାଙ୍କ୍ଷିଣୀ। ନଚିରାଦ୍ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ରାମଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ତମିଵାନଲମ୍
ତେଣୁ ଆଶା ରଖ, ଭଲ ହେଉ; କିଛି ସମୟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର। ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବ।
ନିହତେ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରେ ଚ ସପୁତ୍ରାମାତ୍ଯବାନ୍ଧଵେ। ତ୍ଵଂ ସମେଷ୍ଯସି ରାମେଣ ଶଶାଙ୍କେନେଵ ରୋହିଣୀ
ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ରୋହିଣୀ ପରି ମିଳିଯିବ।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଦେଵି ଶୋକସ୍ଯ ପାରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ମୈଥିଲି। ରାଵଣଂ ଚୈଵ ରାମେଣ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ନିହତଂ ବଲାତ୍
ଶୀଘ୍ର, ହେ ଦେବୀ ମୈଥିଳୀ, ତୁମେ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବ; ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରାବଣଙ୍କୁ ପଡ଼ି ଯିବା ଦୃଶ୍ୟ ତୁମେ ଦେଖିବ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵୈଦେହୀଂ ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଗମନାଯ ମତିଂ କୃତ୍ଵା ଵୈଦେହୀଂ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଚାଲିବାକୁ ମନେ କଲେ ଏବଂ ପୁନି ବୈଦେହୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତମରିଘ୍ନଂ କୃତାତ୍ମାନଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ରାଘଵମ୍। ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଚ ଧନୁଷ୍ପାଣିଂ ଲଙ୍କାଦ୍ଵାରମୁପାଗତମ୍
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖିବ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ରାଘବ ଓ ଧନୁଷ ଧରିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଲଙ୍କା ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚୁଛନ୍ତି।
ନଖଦଂଷ୍ଟ୍ରାଯୁଧାନ୍ ଵୀରାନ୍ ସିଂହଶାର୍ଦୂଲଵିକ୍ରମାନ୍। ଵାନରାନ୍ ଵାରଣେନ୍ଦ୍ରାଭାନ୍ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ସଂଗତାନ୍
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖିବ, ନଖ ଓ ଦାଢ଼ିକୁ ଅସ୍ତ୍ର କରିଥିବା, ସିଂହ ଓ ବାଘ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହାତୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି।