କଥଯନ୍ତୀଵ ଶଶିନା ସଂଗମିଷ୍ଯସି ରୋହିଣୀ। ମତ୍ପୃଷ୍ଠମଧିରୋହ ତ୍ଵଂ ତରାକାଶଂ ମହାର୍ଣଵମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆଲାପ କରୁଥିବା ପରି ରୋହିଣୀ ଯେମିତି ଏକତ୍ର ହେବେ, ତୁମେ ମୋ ପିଠି ଉପରେ ଚଡ଼, ତାରାମଣ୍ଡଳର ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟକାଇ ପାରି ଯିବା।
ନହି ମେ ସମ୍ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ତ୍ଵାମିତୋ ନଯତୋଽଙ୍ଗନେ। ଅନୁଗନ୍ତୁଂ ଗତିଂ ଶକ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ଲଙ୍କାନିଵାସିନଃ
ମୁଁ ଏଠାରୁ ତୁମକୁ ନେଇ ଯିବାବେଳେ, ଲଙ୍କାର ସମସ୍ତ ନିବାସୀମାନେ ମୋ ଗତିକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ମହିଳା।
ଯଥୈଵାହମିହ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଥୈଵାହମସଂଶଯମ୍। ଯାସ୍ଯାମି ପଶ୍ଯ ଵୈଦେହି ତ୍ଵାମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵିହାଯସମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲି, ସେଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁଣି ଯିବି; ଦେଖ, ହେ ବୈଦେହୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଠାଇ ନେଉଛି।
ମୈଥିଲୀ ତୁ ହରିଶ୍ରେଷ୍ଠାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନମଦ୍ଭୁତମ୍। ହର୍ଷଵିସ୍ମିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ହନୂମନ୍ତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ମୈଥିଳୀ ମାନବସ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସମଗ୍ର ଦେହରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରି, ତାପରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନୂମନ୍ ଦୂରମଧ୍ଵାନଂ କଥଂ ମାଂ ନେତୁମିଚ୍ଛସି। ତଦେଵ ଖଲୁ ତେ ମନ୍ଯେ କପିତ୍ଵଂ ହରିଯୂଥପ
ହେ ହନୁମାନ, ଏତେ ଦୂର ଦେଶକୁ ମୋତେ କିପରି ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହି ତୁମର ବାନର ସ୍ୱଭାବ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି, ହେ ବାନରମୁଖ୍ୟ।
କଥଂ ଚାଲ୍ପଶରୀରସ୍ତ୍ଵଂ ମାମିତୋ ନେତୁମିଚ୍ଛସି। ସକାଶଂ ମାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭର୍ତୁର୍ମେ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭ
ତୁମେ ଏତେ ଛୋଟ ଦେହ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ମୋତେ କିପରି ଏଠାରୁ ମୋ ପତି ମାନବରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ହେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ?
ସୀତାଯାସ୍ତୁ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ନଵଂ ପରିଭଵଂ କୃତମ୍
ସୀତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଭାବିଲେ, ନୂତନ ଅପମାନ ହେଲା।
ନ ମେ ଜାନାତି ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵା ପ୍ରଭାଵଂ ଵାସିତେକ୍ଷଣା। ତସ୍ମାତ୍ ପଶ୍ଯତୁ ଵୈଦେହୀ ଯଦ୍ ରୂପଂ ମମ କାମତଃ
ସୀତା ମୋର ସତ୍ତ୍ୱ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ବୈଦେହୀ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ରୂପ ଦେଖୁନ୍ତୁ।
ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ହନୁମାଂସ୍ତଦା ପ୍ଲଵଗସତ୍ତମଃ। ଦର୍ଶଯାମାସ ସୀତାଯାଃ ସ୍ଵରୂପମରିମର୍ଦନଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇଲେ।
ସ ତସ୍ମାତ୍ ପାଦପାଦ୍ ଧୀମାନାପ୍ଲୁତ୍ଯ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭଃ। ତତୋ ଵର୍ଧିତୁମାରେଭେ ସୀତାପ୍ରତ୍ଯଯକାରଣାତ୍
ସେ ଗଛରୁ ଲାଫି, ଜ୍ଞାନୀ ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ ସୀତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ନିଜ ଦେହକୁ ବଡ଼ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ହରିଃ ପର୍ଵତସଂକାଶସ୍ତାମ୍ରଵକ୍ତ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରନଖୋ ଭୀମୋ ଵୈଦେହୀମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତାମ୍ରମୁଖ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଦନ୍ତ ଓ ବଜ୍ରନଖ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ବାନର ହନୁମାନ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସପର୍ଵତଵନୋଦ୍ଦେଶାଂ ସାଟ୍ଟପ୍ରାକାରତୋରଣାମ୍। ଲଙ୍କାମିମାଂ ସନାଥାଂ ଵା ନଯିତୁଂ ଶକ୍ତିରସ୍ତି ମେ
ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଦୁର୍ଗପ୍ରାକାର ଓ ଦ୍ୱାର ଥିବା ଏହି ଲଙ୍କାକୁ, ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ, ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଚାହେଁ ସେଠାକୁ ନେଇଯିବାର ଶକ୍ତି ମୋର ଅଛି।
ତଦଵସ୍ଥାପ୍ଯତାଂ ବୁଦ୍ଧିରଲଂ ଦେଵି ଵିକାଙ୍କ୍ଷଯା। ଵିଶୋକଂ କୁରୁ ଵୈଦେହି ରାଘଵଂ ସହଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍
ତେଣୁ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ମନ ଦୃଢ଼ ରଖ, ଅତିରିକ୍ତ ଆଶା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ବୈଦେହୀ, ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ କର।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଚଲସଂକାଶମୁଵାଚ ଜନକାତ୍ମଜା। ପଦ୍ମପତ୍ରଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ମାରୁତସ୍ଯୌରସଂ ସୁତମ୍
ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖିବାକୁ ଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଚଉଡ଼ା ଆଖି ଥିବା ଜନକନନ୍ଦିନୀ ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଵ ସତ୍ତ୍ଵଂ ବଲଂ ଚୈଵ ଵିଜାନାମି ମହାକପେ। ଵାଯୋରିଵ ଗତିଶ୍ଚାପି ତେଜଶ୍ଚାଗ୍ନେରିଵାଦ୍ଭୁତମ୍
ତୁମର ସାହସ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ଜାଣେ, ହେ ମହାବାନର; ତୁମର ଗତି ବାୟୁ ପରି, ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ଅଦ୍ଭୁତ।
ପ୍ରାକୃତୋଽନ୍ଯଃ କଥଂ ଚେମାଂ ଭୂମିମାଗନ୍ତୁମର୍ହତି। ଉଦଧେରପ୍ରମେଯସ୍ଯ ପାରଂ ଵାନରଯୂଥପ
ସାଧାରଣ ଜଣେ ଏହି ଭୂମିକୁ କିପରି ପହଞ୍ଚିପାରିବ, କିମ୍ବା ଏହି ଅପାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟକାଇପାରିବ, ହେ ବାନରମୁଖ୍ୟ?
ଜାନାମି ଗମନେ ଶକ୍ତିଂ ନଯନେ ଚାପି ତେ ମମ। ଅଵଶ୍ଯଂ ସମ୍ପ୍ରଧାର୍ଯାଶୁ କାର୍ଯସିଦ୍ଧିରିଵାତ୍ମନଃ
ତୁମର ଯାତ୍ରା କ୍ଷମତା ଓ ମୋତେ ନେବାର ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ଜାଣେ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତୁମେ ଏହି କାମକୁ ଶୀଘ୍ର ସଫଳ କରିପାରିବ।
ଅଯୁକ୍ତଂ ତୁ କପିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଯା ଗନ୍ତୁଂ ତ୍ଵଯା ସହ। ଵାଯୁଵେଗସଵେଗସ୍ଯ ଵେଗୋ ମାଂ ମୋହଯେତ୍ ତଵ
କିନ୍ତୁ, ହେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ସହ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବାୟୁ ସମାନ ତୁମ ତୀବ୍ର ଗତି ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବ।
ଅହମାକାଶମାସକ୍ତା ଉପର୍ଯୁପରି ସାଗରମ୍। ପ୍ରପତେଯଂ ହି ତେ ପୃଷ୍ଠାଦ୍ ଭୂଯୋ ଵେଗେନ ଗଚ୍ଛତଃ
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଉପରେ ଉପରେ ସାଗର ଉପରେ ଟଙ୍ଗି ରହିଲେ, ତୁମେ ତେଜରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ପିଠୁଠାରୁ ଖସିପଡ଼ିବି।
ପତିତା ସାଗରେ ଚାହଂ ତିମିନକ୍ରଝଷାକୁଲେ। ଭଵେଯମାଶୁ ଵିଵଶା ଯାଦସାମନ୍ନମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ସାଗରରେ ଖସିପଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମାଛ ଓ ମଗର ଘେରି ରହିଛି, ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଅସହାୟ ହେଇ ପଡ଼ିବି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ହେଇଯିବି।
ନ ଚ ଶକ୍ଷ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ସାର୍ଧଂ ଗନ୍ତୁଂ ଶତ୍ରୁଵିନାଶନ। କଲତ୍ରଵତି ସଂଦେହସ୍ତ୍ଵଯି ସ୍ଯାଦପ୍ଯସଂଶଯମ୍
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ତୁମେ ସହିତ ମୁଁ ଯିବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଗୃହସ୍ଥ ଥିବାରୁ ନିଶ୍ଚୟ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ହେବ।
ହ୍ରିଯମାଣାଂ ତୁ ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାକ୍ଷସା ଭୀମଵିକ୍ରମାଃ। ଅନୁଗଚ୍ଛେଯୁରାଦିଷ୍ଟା ରାଵଣେନ ଦୁରାତ୍ମନା
ମୋତେ ଧରି ନେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଆମ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିବେ।
ତୈସ୍ତ୍ଵଂ ପରିଵୃତଃ ଶୂରୈଃ ଶୂଲମୁଦ୍ଗରପାଣିଭିଃ। ଭଵେସ୍ତ୍ଵଂ ସଂଶଯଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମଯା ଵୀର କଲତ୍ରଵାନ୍
ସେମାନେ ହସ୍ତରେ ଶୂଳ ଓ ଗଦା ନେଇଥିବା ବୀରମାନେ ତୁମକୁ ଘେରି ରଖିବେ; ମୋତେ ସହିତ ନେଇ ଯିବାରୁ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ବଡ଼ ସଙ୍କଟରେ ପଡ଼ିପାରିବ।
ସାଯୁଧା ବହଵୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରାକ୍ଷସାସ୍ତ୍ଵଂ ନିରାଯୁଧଃ। କଥଂ ଶକ୍ଷ୍ଯସି ସଂଯାତୁଂ ମାଂ ଚୈଵ ପରିରକ୍ଷିତୁମ୍
ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଆକାଶରେ ରହିବେ, ତୁମେ ତ ନିରସ୍ତ୍ର; ଏଭଳି ସମୟରେ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ ଏବଂ ଏକାସାଥିରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ?
ଯୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ରକ୍ଷୋଭିସ୍ତତସ୍ତୈଃ କ୍ରୂରକର୍ମଭିଃ। ପ୍ରପତେଯଂ ହି ତେ ପୃଷ୍ଠାଦ୍ ଭଯାର୍ତା କପିସତ୍ତମ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତୁମର ପିଠୁଠାରୁ ଖସିପଡ଼ିବି, ହେ ବନରାଜ।
ଅଥ ରକ୍ଷାଂସି ଭୀମାନି ମହାନ୍ତି ବଲଵନ୍ତି ଚ। କଥଂଚିତ୍ ସାମ୍ପରାଯେ ତ୍ଵାଂ ଜଯେଯୁଃ କପିସତ୍ତମ
କିମ୍ବା, ହେ ବନରାଜ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ କିପରି ତୁମକୁ ହରାଇପାରନ୍ତି।
ଅଥଵା ଯୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ପତେଯଂ ଵିମୁଖସ୍ଯ ତେ। ପତିତାଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ମାଂ ନଯେଯୁଃ ପାପରାକ୍ଷସାଃ
କିମ୍ବା, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ ମୁଁ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦୂରେ ଖସିପଡ଼ିପାରିବି; ତେବେ ସେ ପାପୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଧରି ନେଇଯିବେ।
ମାଂ ଵା ହରେଯୁସ୍ତ୍ଵଦ୍ଧସ୍ତାଦ୍ ଵିଶସେଯୁରଥାପି ଵା। ଅନଵସ୍ଥୌ ହି ଦୃଶ୍ଯେତେ ଯୁଦ୍ଧେ ଜଯପରାଜଯୌ
ସେମାନେ ମୋତେ ତୁମର ହାତରୁ ଛିଣି ନେଇପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ମୋତେ ମାରିଦେଇପାରନ୍ତି; କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଓ ପରାଜୟ ଦୁହିଁଟି ଅନିଶ୍ଚିତ।
ଅହଂ ଵାପି ଵିପଦ୍ଯେଯଂ ରକ୍ଷୋଭିରଭିତର୍ଜିତା। ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଯତ୍ନୋ ହରିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଵେନ୍ନିଷ୍ଫଲ ଏଵ ତୁ
କିମ୍ବା, ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିପାରିବି; ଏହାରେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ, ହେ ବନରାଜ।
କାମଂ ତ୍ଵମପି ପର୍ଯାପ୍ତୋ ନିହନ୍ତୁଂ ସର୍ଵରାକ୍ଷସାନ୍। ରାଘଵସ୍ଯ ଯଶୋ ହୀଯେତ୍ ତ୍ଵଯା ଶସ୍ତୈସ୍ତୁ ରାକ୍ଷସୈଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯଦି ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ମାରିଦେଉଛ, ତେବେ ରାଘବଙ୍କର ଖ୍ୟାତି କମିଯିବ।