ନ ସ ଶକ୍ଯସ୍ତୁଲଯିତୁଂ ଵ୍ଯସନୈଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ। ଅହଂ ତସ୍ଯାନୁଭାଵଜ୍ଞା ଶକ୍ରସ୍ଯେଵ ପୁଲୋମଜା
ସେ ମହାନ ପୁରୁଷ କେବେ ଦୁଃଖରେ ତୁଳନୀୟ ନୁହଁନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ମହିମା ଜାଣେ, ଯେପରି ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଜାଣନ୍ତି।
ଶରଜାଲାଂଶୁମାନ୍ ଶୂରଃ କପେ ରାମଦିଵାକରଃ। ଶତ୍ରୁରକ୍ଷୋମଯଂ ତୋଯମୁପଶୋଷଂ ନଯିଷ୍ଯତି
ହେ ବନରାଜ, ରାମ ଦିନକର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବୀର; ସେ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ରାକ୍ଷସ ଶତ୍ରୁମାନେ ଥିବା ସାଗରକୁ ଶୁଖାଇଦେବେ।
ଇତି ସଂଜଲ୍ପମାନାଂ ତାଂ ରାମାର୍ଥେ ଶୋକକର୍ଶିତାମ୍। ଅଶ୍ରୁସମ୍ପୂର୍ଣଵଦନାମୁଵାଚ ହନୁମାନ୍ କପିଃ
ଏପରି ଭାବେ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋକରେ କ୍ଷୀଣ ଓ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ ନେଇ ସିତା କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ବନରାଜ ହନୁମାନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ଚ ଵଚୋ ମହ୍ଯଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଷ୍ଯତି ରାଘଵଃ। ଚମୂଂ ପ୍ରକର୍ଷନ୍ ମହତୀଂ ହର୍ଯୃକ୍ଷଗଣସଂକୁଲାମ୍
ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ସାଥିକେ ରାଘବ ତୁରନ୍ତ ଆସିବେ, ବନରାଜ ଓ ଭାଲୁମାନେ ଭରିଥିବା ବଡ଼ ସେନା ନେଇ।
ଅଥଵା ମୋଚଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାମଦ୍ଯୈଵ ସରାକ୍ଷସାତ୍। ଅସ୍ମାଦ୍ ଦୁଃଖାଦୁପାରୋହ ମମ ପୃଷ୍ଠମନିନ୍ଦିତେ
ନହେଲେ, ଆଜି ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ହାତରୁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି; ମୋ ପিঠିରେ ଚଢ଼, ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଅ, ହେ ନିର୍ଦୋଷା।
ତ୍ଵାଂ ତୁ ପୃଷ୍ଠଗତାଂ କୃତ୍ଵା ସଂତରିଷ୍ଯାମି ସାଗରମ୍। ଶକ୍ତିରସ୍ତି ହି ମେ ଵୋଢୁଂ ଲଙ୍କାମପି ସରାଵଣାମ୍
ତୁମକୁ ମୋ ପিঠିରେ ବସାଇ ସାଗର ଉପରେ ଚାଲିଯିବି; ମୋର ଏତେ ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ ରାବଣ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇପାରିବି।
ଅହଂ ପ୍ରସ୍ରଵଣସ୍ଥାଯ ରାଘଵାଯାଦ୍ଯ ମୈଥିଲି। ପ୍ରାପଯିଷ୍ଯାମି ଶକ୍ରାଯ ହଵ୍ଯଂ ହୁତମିଵାନଲଃ
ମୈଥିଲୀ, ଆଜି ମୁଁ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପାହାଡ଼ରେ ଥିବା ରାଘବଙ୍କୁ ତୁମକୁ ପହଞ୍ଚାଇଦେବି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ହବିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯଦ୍ଯୈଵ ଵୈଦେହି ରାଘଵଂ ସହଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍। ଵ୍ଯଵସାଯସମାଯୁକ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦୈତ୍ଯଵଧେ ଯଥା
ବୈଦେହୀ, ଆଜି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦାଇତ୍ୟ ବଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନକୃତୋତ୍ସାହମାଶ୍ରମସ୍ଥଂ ମହାବଲମ୍। ପୁରଂଦରମିଵାସୀନଂ ନଗରାଜସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି
ତୁମକୁ ଦେଖି ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯିଏ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ପୃଷ୍ଠମାରୋହ ମେ ଦେଵି ମା ଵିକାଙ୍କ୍ଷସ୍ଵ ଶୋଭନେ। ଯୋଗମନ୍ଵିଚ୍ଛ ରାମେଣ ଶଶାଙ୍କେନେଵ ରୋହିଣୀ
ମୋ ପিঠିରେ ଚଢ଼, ହେ ଦେବୀ, ଭୟ କରନି, ହେ ଶୋଭାମୟୀ; ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଯେପରି ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ।
କଥଯନ୍ତୀଵ ଶଶିନା ସଂଗମିଷ୍ଯସି ରୋହିଣୀ। ମତ୍ପୃଷ୍ଠମଧିରୋହ ତ୍ଵଂ ତରାକାଶଂ ମହାର୍ଣଵମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆଲାପ କରୁଥିବା ପରି ରୋହିଣୀ ଯେମିତି ଏକତ୍ର ହେବେ, ତୁମେ ମୋ ପିଠି ଉପରେ ଚଡ଼, ତାରାମଣ୍ଡଳର ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟକାଇ ପାରି ଯିବା।
ନହି ମେ ସମ୍ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ତ୍ଵାମିତୋ ନଯତୋଽଙ୍ଗନେ। ଅନୁଗନ୍ତୁଂ ଗତିଂ ଶକ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ଲଙ୍କାନିଵାସିନଃ
ମୁଁ ଏଠାରୁ ତୁମକୁ ନେଇ ଯିବାବେଳେ, ଲଙ୍କାର ସମସ୍ତ ନିବାସୀମାନେ ମୋ ଗତିକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ମହିଳା।
ଯଥୈଵାହମିହ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଥୈଵାହମସଂଶଯମ୍। ଯାସ୍ଯାମି ପଶ୍ଯ ଵୈଦେହି ତ୍ଵାମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵିହାଯସମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲି, ସେଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁଣି ଯିବି; ଦେଖ, ହେ ବୈଦେହୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଠାଇ ନେଉଛି।
ମୈଥିଲୀ ତୁ ହରିଶ୍ରେଷ୍ଠାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନମଦ୍ଭୁତମ୍। ହର୍ଷଵିସ୍ମିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ହନୂମନ୍ତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ମୈଥିଳୀ ମାନବସ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସମଗ୍ର ଦେହରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରି, ତାପରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନୂମନ୍ ଦୂରମଧ୍ଵାନଂ କଥଂ ମାଂ ନେତୁମିଚ୍ଛସି। ତଦେଵ ଖଲୁ ତେ ମନ୍ଯେ କପିତ୍ଵଂ ହରିଯୂଥପ
ହେ ହନୁମାନ, ଏତେ ଦୂର ଦେଶକୁ ମୋତେ କିପରି ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହି ତୁମର ବାନର ସ୍ୱଭାବ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି, ହେ ବାନରମୁଖ୍ୟ।
କଥଂ ଚାଲ୍ପଶରୀରସ୍ତ୍ଵଂ ମାମିତୋ ନେତୁମିଚ୍ଛସି। ସକାଶଂ ମାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭର୍ତୁର୍ମେ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭ
ତୁମେ ଏତେ ଛୋଟ ଦେହ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ମୋତେ କିପରି ଏଠାରୁ ମୋ ପତି ମାନବରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ହେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ?
ସୀତାଯାସ୍ତୁ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ନଵଂ ପରିଭଵଂ କୃତମ୍
ସୀତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଭାବିଲେ, ନୂତନ ଅପମାନ ହେଲା।
ନ ମେ ଜାନାତି ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵା ପ୍ରଭାଵଂ ଵାସିତେକ୍ଷଣା। ତସ୍ମାତ୍ ପଶ୍ଯତୁ ଵୈଦେହୀ ଯଦ୍ ରୂପଂ ମମ କାମତଃ
ସୀତା ମୋର ସତ୍ତ୍ୱ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ବୈଦେହୀ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ରୂପ ଦେଖୁନ୍ତୁ।
ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ହନୁମାଂସ୍ତଦା ପ୍ଲଵଗସତ୍ତମଃ। ଦର୍ଶଯାମାସ ସୀତାଯାଃ ସ୍ଵରୂପମରିମର୍ଦନଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇଲେ।
ସ ତସ୍ମାତ୍ ପାଦପାଦ୍ ଧୀମାନାପ୍ଲୁତ୍ଯ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭଃ। ତତୋ ଵର୍ଧିତୁମାରେଭେ ସୀତାପ୍ରତ୍ଯଯକାରଣାତ୍
ସେ ଗଛରୁ ଲାଫି, ଜ୍ଞାନୀ ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ ସୀତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ନିଜ ଦେହକୁ ବଡ଼ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ହରିଃ ପର୍ଵତସଂକାଶସ୍ତାମ୍ରଵକ୍ତ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରନଖୋ ଭୀମୋ ଵୈଦେହୀମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତାମ୍ରମୁଖ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଦନ୍ତ ଓ ବଜ୍ରନଖ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ବାନର ହନୁମାନ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସପର୍ଵତଵନୋଦ୍ଦେଶାଂ ସାଟ୍ଟପ୍ରାକାରତୋରଣାମ୍। ଲଙ୍କାମିମାଂ ସନାଥାଂ ଵା ନଯିତୁଂ ଶକ୍ତିରସ୍ତି ମେ
ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଦୁର୍ଗପ୍ରାକାର ଓ ଦ୍ୱାର ଥିବା ଏହି ଲଙ୍କାକୁ, ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ, ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଚାହେଁ ସେଠାକୁ ନେଇଯିବାର ଶକ୍ତି ମୋର ଅଛି।
ତଦଵସ୍ଥାପ୍ଯତାଂ ବୁଦ୍ଧିରଲଂ ଦେଵି ଵିକାଙ୍କ୍ଷଯା। ଵିଶୋକଂ କୁରୁ ଵୈଦେହି ରାଘଵଂ ସହଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍
ତେଣୁ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ମନ ଦୃଢ଼ ରଖ, ଅତିରିକ୍ତ ଆଶା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ବୈଦେହୀ, ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ କର।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଚଲସଂକାଶମୁଵାଚ ଜନକାତ୍ମଜା। ପଦ୍ମପତ୍ରଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ମାରୁତସ୍ଯୌରସଂ ସୁତମ୍
ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖିବାକୁ ଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଚଉଡ଼ା ଆଖି ଥିବା ଜନକନନ୍ଦିନୀ ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଵ ସତ୍ତ୍ଵଂ ବଲଂ ଚୈଵ ଵିଜାନାମି ମହାକପେ। ଵାଯୋରିଵ ଗତିଶ୍ଚାପି ତେଜଶ୍ଚାଗ୍ନେରିଵାଦ୍ଭୁତମ୍
ତୁମର ସାହସ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ଜାଣେ, ହେ ମହାବାନର; ତୁମର ଗତି ବାୟୁ ପରି, ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ଅଦ୍ଭୁତ।
ପ୍ରାକୃତୋଽନ୍ଯଃ କଥଂ ଚେମାଂ ଭୂମିମାଗନ୍ତୁମର୍ହତି। ଉଦଧେରପ୍ରମେଯସ୍ଯ ପାରଂ ଵାନରଯୂଥପ
ସାଧାରଣ ଜଣେ ଏହି ଭୂମିକୁ କିପରି ପହଞ୍ଚିପାରିବ, କିମ୍ବା ଏହି ଅପାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟକାଇପାରିବ, ହେ ବାନରମୁଖ୍ୟ?
ଜାନାମି ଗମନେ ଶକ୍ତିଂ ନଯନେ ଚାପି ତେ ମମ। ଅଵଶ୍ଯଂ ସମ୍ପ୍ରଧାର୍ଯାଶୁ କାର୍ଯସିଦ୍ଧିରିଵାତ୍ମନଃ
ତୁମର ଯାତ୍ରା କ୍ଷମତା ଓ ମୋତେ ନେବାର ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ଜାଣେ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତୁମେ ଏହି କାମକୁ ଶୀଘ୍ର ସଫଳ କରିପାରିବ।
ଅଯୁକ୍ତଂ ତୁ କପିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଯା ଗନ୍ତୁଂ ତ୍ଵଯା ସହ। ଵାଯୁଵେଗସଵେଗସ୍ଯ ଵେଗୋ ମାଂ ମୋହଯେତ୍ ତଵ
କିନ୍ତୁ, ହେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ସହ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବାୟୁ ସମାନ ତୁମ ତୀବ୍ର ଗତି ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବ।
ଅହମାକାଶମାସକ୍ତା ଉପର୍ଯୁପରି ସାଗରମ୍। ପ୍ରପତେଯଂ ହି ତେ ପୃଷ୍ଠାଦ୍ ଭୂଯୋ ଵେଗେନ ଗଚ୍ଛତଃ
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଉପରେ ଉପରେ ସାଗର ଉପରେ ଟଙ୍ଗି ରହିଲେ, ତୁମେ ତେଜରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ପିଠୁଠାରୁ ଖସିପଡ଼ିବି।
ପତିତା ସାଗରେ ଚାହଂ ତିମିନକ୍ରଝଷାକୁଲେ। ଭଵେଯମାଶୁ ଵିଵଶା ଯାଦସାମନ୍ନମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ସାଗରରେ ଖସିପଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମାଛ ଓ ମଗର ଘେରି ରହିଛି, ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଅସହାୟ ହେଇ ପଡ଼ିବି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ହେଇଯିବି।