ସ ଵାଚ୍ଯଃ ସଂତ୍ଵରସ୍ଵେତି ଯାଵଦେଵ ନ ପୂର୍ଯତେ। ଅଯଂ ସଂଵତ୍ସରଃ କାଲସ୍ତାଵଦ୍ଧି ମମ ଜୀଵିତମ୍
ସେଠାରେ, 'ଶୀଘ୍ର କର' ବୋଲି ତାଙ୍କୁ କହିବା ଦରକାର, କାରଣ ଏହି ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୋ ଜୀବନ ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି।
ଵର୍ତତେ ଦଶମୋ ମାସୋ ଦ୍ଵୌ ତୁ ଶେଷୌ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମ। ରାଵଣେନ ନୃଶଂସେନ ସମଯୋ ଯଃ କୃତୋ ମମ
ଦଶମ ମାସ ଚାଲିଛି, ଦୁଇଟି ମାସ ବାକି ଅଛି, ହେ ବାନର; ଏହି ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କୠରୁର ରାବଣ ମୋ ପାଇଁ ଦେଇଛି।
ଵିଭୀଷଣେନ ଚ ଭ୍ରାତ୍ରା ମମ ନିର୍ଯାତନଂ ପ୍ରତି। ଅନୁନୀତଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନ ଚ ତତ୍ କୁରୁତେ ମତିମ୍
ମୋ ଭଉଣୀପତି ବିଭୀଷଣ ମୋ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରି ରାବଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣୁନାହାନ୍ତି।
ମମ ପ୍ରତିପ୍ରଦାନଂ ହି ରାଵଣସ୍ଯ ନ ରୋଚତେ। ରାଵଣଂ ମାର୍ଗତେ ସଂଖ୍ଯେ ମୃତ୍ଯୁଃ କାଲଵଶଂଗତମ୍
ରାବଣ ମୋତେ ଫେରାଇବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛି, ସେ କାଳର ଆଧୀନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠା କନ୍ଯା କଲା ନାମ ଵିଭୀଷଣସୁତା କପେ। ତଯା ମମୈତଦାଖ୍ଯାତଂ ମାତ୍ରା ପ୍ରହିତଯା ସ୍ଵଯମ୍
ହେ ବନରାଜ, ବିଭୀଷଣଙ୍କର ବଡ଼ ଝିଅ କଳା ନାମକ, ତାଙ୍କର ମାଆ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇ, ଏହି କଥା ମୋତେ ନିଜେ କହିଥିଲେ।
ଅଵିନ୍ଧ୍ଯୋ ନାମ ମେଧାଵୀ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ରାକ୍ଷସପୁଙ୍ଗଵଃ। ଧୃତିମାଞ୍ଛୀଲଵାନ୍ ଵୃଦ୍ଧୋ ରାଵଣସ୍ଯ ସୁସମ୍ମତଃ
ଅବିନ୍ଧ୍ୟ ନାମକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଶିଳବାନ୍, ବୟସ୍କ ଓ ରାବଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରାକ୍ଷସ ଅଛନ୍ତି।
ରାମାତ୍ କ୍ଷଯମନୁପ୍ରାପ୍ତଂ ରକ୍ଷସାଂ ପ୍ରତ୍ଯଚୋଦଯତ୍। ନ ଚ ତସ୍ଯ ସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଶୃଣୋତି ଵଚନଂ ହିତମ୍
ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ହେବେ ବୋଲି ସଚେତନ କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତି ଲୋକ ତାଙ୍କର ଭଲ କଥା ଶୁଣୁନାହାନ୍ତି।
ଆଶଂସେଯଂ ହରିଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷିପ୍ରଂ ମାଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତେ ପତିଃ। ଅନ୍ତରାତ୍ମା ହି ମେ ଶୁଦ୍ଧସ୍ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ବହଵୋ ଗୁଣାଃ
ହେ ବନରାଜ, ମୁଁ ଆଶା କରେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ; କାରଣ, ମୋ ମନ ପବିତ୍ର ଓ ସେଠି ବହୁତ ଗୁଣ ଅଛି।
ଉତ୍ସାହଃ ପୌରୁଷଂ ସତ୍ତ୍ଵମାନୃଶଂସ୍ଯଂ କୃତଜ୍ଞତା। ଵିକ୍ରମଶ୍ଚ ପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ସନ୍ତି ଵାନର ରାଘଵେ
ଉତ୍ସାହ, ପୌରୁଷ, ଶକ୍ତି, ଦୟା, କୃତଜ୍ଞତା, ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ପ୍ରଭାବ — ଏସବୁ ଗୁଣ ରାଘବଙ୍କରେ ଅଛି, ହେ ବନରାଜ।
ଚତୁର୍ଦଶ ସହସ୍ରାଣି ରାକ୍ଷସାନାଂ ଜଘାନ ଯଃ। ଜନସ୍ଥାନେ ଵିନା ଭ୍ରାତ୍ରା ଶତ୍ରୁଃ କସ୍ତସ୍ଯ ନୋଦ୍ଵିଜେତ୍
ଯିଏ ଜନସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ବିନା ଚାରିଦଶ ହଜାର ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ କେଉଁ ଶତ୍ରୁ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ?
ନ ସ ଶକ୍ଯସ୍ତୁଲଯିତୁଂ ଵ୍ଯସନୈଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ। ଅହଂ ତସ୍ଯାନୁଭାଵଜ୍ଞା ଶକ୍ରସ୍ଯେଵ ପୁଲୋମଜା
ସେ ମହାନ ପୁରୁଷ କେବେ ଦୁଃଖରେ ତୁଳନୀୟ ନୁହଁନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ମହିମା ଜାଣେ, ଯେପରି ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଜାଣନ୍ତି।
ଶରଜାଲାଂଶୁମାନ୍ ଶୂରଃ କପେ ରାମଦିଵାକରଃ। ଶତ୍ରୁରକ୍ଷୋମଯଂ ତୋଯମୁପଶୋଷଂ ନଯିଷ୍ଯତି
ହେ ବନରାଜ, ରାମ ଦିନକର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବୀର; ସେ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ରାକ୍ଷସ ଶତ୍ରୁମାନେ ଥିବା ସାଗରକୁ ଶୁଖାଇଦେବେ।
ଇତି ସଂଜଲ୍ପମାନାଂ ତାଂ ରାମାର୍ଥେ ଶୋକକର୍ଶିତାମ୍। ଅଶ୍ରୁସମ୍ପୂର୍ଣଵଦନାମୁଵାଚ ହନୁମାନ୍ କପିଃ
ଏପରି ଭାବେ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋକରେ କ୍ଷୀଣ ଓ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ ନେଇ ସିତା କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ବନରାଜ ହନୁମାନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ଚ ଵଚୋ ମହ୍ଯଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଷ୍ଯତି ରାଘଵଃ। ଚମୂଂ ପ୍ରକର୍ଷନ୍ ମହତୀଂ ହର୍ଯୃକ୍ଷଗଣସଂକୁଲାମ୍
ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ସାଥିକେ ରାଘବ ତୁରନ୍ତ ଆସିବେ, ବନରାଜ ଓ ଭାଲୁମାନେ ଭରିଥିବା ବଡ଼ ସେନା ନେଇ।
ଅଥଵା ମୋଚଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାମଦ୍ଯୈଵ ସରାକ୍ଷସାତ୍। ଅସ୍ମାଦ୍ ଦୁଃଖାଦୁପାରୋହ ମମ ପୃଷ୍ଠମନିନ୍ଦିତେ
ନହେଲେ, ଆଜି ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ହାତରୁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି; ମୋ ପিঠିରେ ଚଢ଼, ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଅ, ହେ ନିର୍ଦୋଷା।
ତ୍ଵାଂ ତୁ ପୃଷ୍ଠଗତାଂ କୃତ୍ଵା ସଂତରିଷ୍ଯାମି ସାଗରମ୍। ଶକ୍ତିରସ୍ତି ହି ମେ ଵୋଢୁଂ ଲଙ୍କାମପି ସରାଵଣାମ୍
ତୁମକୁ ମୋ ପিঠିରେ ବସାଇ ସାଗର ଉପରେ ଚାଲିଯିବି; ମୋର ଏତେ ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ ରାବଣ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇପାରିବି।
ଅହଂ ପ୍ରସ୍ରଵଣସ୍ଥାଯ ରାଘଵାଯାଦ୍ଯ ମୈଥିଲି। ପ୍ରାପଯିଷ୍ଯାମି ଶକ୍ରାଯ ହଵ୍ଯଂ ହୁତମିଵାନଲଃ
ମୈଥିଲୀ, ଆଜି ମୁଁ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପାହାଡ଼ରେ ଥିବା ରାଘବଙ୍କୁ ତୁମକୁ ପହଞ୍ଚାଇଦେବି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ହବିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯଦ୍ଯୈଵ ଵୈଦେହି ରାଘଵଂ ସହଲକ୍ଷ୍ମଣମ୍। ଵ୍ଯଵସାଯସମାଯୁକ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦୈତ୍ଯଵଧେ ଯଥା
ବୈଦେହୀ, ଆଜି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦାଇତ୍ୟ ବଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନକୃତୋତ୍ସାହମାଶ୍ରମସ୍ଥଂ ମହାବଲମ୍। ପୁରଂଦରମିଵାସୀନଂ ନଗରାଜସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି
ତୁମକୁ ଦେଖି ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯିଏ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ପୃଷ୍ଠମାରୋହ ମେ ଦେଵି ମା ଵିକାଙ୍କ୍ଷସ୍ଵ ଶୋଭନେ। ଯୋଗମନ୍ଵିଚ୍ଛ ରାମେଣ ଶଶାଙ୍କେନେଵ ରୋହିଣୀ
ମୋ ପিঠିରେ ଚଢ଼, ହେ ଦେବୀ, ଭୟ କରନି, ହେ ଶୋଭାମୟୀ; ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଯେପରି ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ।
କଥଯନ୍ତୀଵ ଶଶିନା ସଂଗମିଷ୍ଯସି ରୋହିଣୀ। ମତ୍ପୃଷ୍ଠମଧିରୋହ ତ୍ଵଂ ତରାକାଶଂ ମହାର୍ଣଵମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆଲାପ କରୁଥିବା ପରି ରୋହିଣୀ ଯେମିତି ଏକତ୍ର ହେବେ, ତୁମେ ମୋ ପିଠି ଉପରେ ଚଡ଼, ତାରାମଣ୍ଡଳର ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅଟକାଇ ପାରି ଯିବା।
ନହି ମେ ସମ୍ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ତ୍ଵାମିତୋ ନଯତୋଽଙ୍ଗନେ। ଅନୁଗନ୍ତୁଂ ଗତିଂ ଶକ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ଲଙ୍କାନିଵାସିନଃ
ମୁଁ ଏଠାରୁ ତୁମକୁ ନେଇ ଯିବାବେଳେ, ଲଙ୍କାର ସମସ୍ତ ନିବାସୀମାନେ ମୋ ଗତିକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ମହିଳା।
ଯଥୈଵାହମିହ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଥୈଵାହମସଂଶଯମ୍। ଯାସ୍ଯାମି ପଶ୍ଯ ଵୈଦେହି ତ୍ଵାମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵିହାଯସମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲି, ସେଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁଣି ଯିବି; ଦେଖ, ହେ ବୈଦେହୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଠାଇ ନେଉଛି।
ମୈଥିଲୀ ତୁ ହରିଶ୍ରେଷ୍ଠାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନମଦ୍ଭୁତମ୍। ହର୍ଷଵିସ୍ମିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ହନୂମନ୍ତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ମୈଥିଳୀ ମାନବସ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ସମଗ୍ର ଦେହରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରି, ତାପରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନୂମନ୍ ଦୂରମଧ୍ଵାନଂ କଥଂ ମାଂ ନେତୁମିଚ୍ଛସି। ତଦେଵ ଖଲୁ ତେ ମନ୍ଯେ କପିତ୍ଵଂ ହରିଯୂଥପ
ହେ ହନୁମାନ, ଏତେ ଦୂର ଦେଶକୁ ମୋତେ କିପରି ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହି ତୁମର ବାନର ସ୍ୱଭାବ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି, ହେ ବାନରମୁଖ୍ୟ।
କଥଂ ଚାଲ୍ପଶରୀରସ୍ତ୍ଵଂ ମାମିତୋ ନେତୁମିଚ୍ଛସି। ସକାଶଂ ମାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭର୍ତୁର୍ମେ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭ
ତୁମେ ଏତେ ଛୋଟ ଦେହ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ମୋତେ କିପରି ଏଠାରୁ ମୋ ପତି ମାନବରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ହେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ?
ସୀତାଯାସ୍ତୁ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ନଵଂ ପରିଭଵଂ କୃତମ୍
ସୀତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଭାବିଲେ, ନୂତନ ଅପମାନ ହେଲା।
ନ ମେ ଜାନାତି ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵା ପ୍ରଭାଵଂ ଵାସିତେକ୍ଷଣା। ତସ୍ମାତ୍ ପଶ୍ଯତୁ ଵୈଦେହୀ ଯଦ୍ ରୂପଂ ମମ କାମତଃ
ସୀତା ମୋର ସତ୍ତ୍ୱ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ବୈଦେହୀ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ରୂପ ଦେଖୁନ୍ତୁ।
ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ହନୁମାଂସ୍ତଦା ପ୍ଲଵଗସତ୍ତମଃ। ଦର୍ଶଯାମାସ ସୀତାଯାଃ ସ୍ଵରୂପମରିମର୍ଦନଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇଲେ।
ସ ତସ୍ମାତ୍ ପାଦପାଦ୍ ଧୀମାନାପ୍ଲୁତ୍ଯ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭଃ। ତତୋ ଵର୍ଧିତୁମାରେଭେ ସୀତାପ୍ରତ୍ଯଯକାରଣାତ୍
ସେ ଗଛରୁ ଲାଫି, ଜ୍ଞାନୀ ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ ସୀତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ନିଜ ଦେହକୁ ବଡ଼ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।