ମୋଘୋ ହି ଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ମମାଯଂ ତଥୈକପତ୍ନୀତ୍ଵମିଦଂ ନିରର୍ଥକମ୍। ଯା ତ୍ଵାଂ ନ ପଶ୍ଯାମି କୃଶା ଵିଵର୍ଣା ହୀନା ତ୍ଵଯା ସଂଗମନେ ନିରାଶା
ମୋର ଧର୍ମାଚରଣ ନିଶ୍ଚୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା, ଏହି ଏକପତ୍ନୀତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଥହୀନ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖୁନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ଓ ରଙ୍ଗହୀନ, ତୁମ ସଙ୍ଗ ପାଇଁ ଆଶା ହରାଇଛି।
ପିତୁର୍ନିଦେଶଂ ନିଯମେନ କୃତ୍ଵା ଵନାନ୍ନିଵୃତ୍ତଶ୍ଚରିତଵ୍ରତଶ୍ଚ। ସ୍ତ୍ରୀଭିସ୍ତୁ ମନ୍ଯେ ଵିପୁଲେକ୍ଷଣାଭିଃ ସଂରଂସ୍ଯସେ ଵୀତଭଯଃ କୃତାର୍ଥଃ
ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ନିୟମରେ ପାଳନ କରି, ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିବା ପରେ ଓ ବ୍ରତ ପୂରଣ କରି, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଭୟହୀନ ଓ ସଫଳ ହୋଇ, ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବ।
ଅହଂ ତୁ ରାମ ତ୍ଵଯି ଜାତକାମା ଚିରଂ ଵିନାଶାଯ ନିବଦ୍ଧଭାଵା। ମୋଘଂ ଚରିତ୍ଵାଥ ତପୋ ଵ୍ରତଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି ଧିଗ୍ଜୀଵିତମଲ୍ପଭାଗ୍ଯାମ୍
କିନ୍ତୁ ରାମ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ମନ ଦେଇଛି, ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ନଶ୍ୱରତାରେ ବନ୍ଧିତ। ବ୍ୟର୍ଥରେ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରତ କରି, ଏହି ଅଭାଗ୍ୟ ଜୀବନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।
ସଂଜୀଵିତଂ କ୍ଷିପ୍ରମହଂ ତ୍ଯଜେଯଂ ଵିଷେଣ ଶସ୍ତ୍ରେଣ ଶିତେନ ଵାପି। ଵିଷସ୍ଯ ଦାତା ନ ତୁ ମେଽସ୍ତି କଶ୍ଚି- ଚ୍ଛସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଵା ଵେଶ୍ମନି ରାକ୍ଷସସ୍ଯ
ମୁଁ ଏହି ପୁନଃଜୀବିତ ଜୀବନକୁ ଶୀଘ୍ର ବିଷ କିମ୍ବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ିପାରିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏଠି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଘରେ ମୋତେ ବିଷ କିମ୍ବା ଅସ୍ତ୍ର ଦେବାକୁ କେହି ନାହିଁ।
ଶୋକାଭିତପ୍ତା ବହୁଧା ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ସୀତାଥ ଵେଣୀଗ୍ରଥନଂ ଗୃହୀତ୍ଵା। ଉଦ୍ବଦ୍ଧ୍ଯ ଵେଣ୍ଯୁଦ୍ଗ୍ରଥନେନ ଶୀଘ୍ର- ମହଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଯମସ୍ଯ ମୂଲମ୍
ବହୁପ୍ରକାର ଚିନ୍ତାରେ ଦୁଃଖରେ ତପ୍ତ ସୀତା, ପରେ ତାଙ୍କ ବେଣୀକୁ ହାତରେ ଧରି, ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—'ଏହି ବେଣୀ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଯମର ଘରକୁ ଯିବି।'
ଉପସ୍ଥିତା ସା ମୃଦୁସର୍ଵଗାତ୍ରୀ ଶାଖାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ନଗସ୍ଯ ତସ୍ଯ। ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ରାମଂ ପରିଚିନ୍ତଯନ୍ତ୍ଯା ରାମାନୁଜଂ ସ୍ଵଂ ଚ କୁଲଂ ଶୁଭାଂଗ୍ଯାଃ
ମୃଦୁ ଦେହ ଥିବା ସେ, ସେଇ ଗଛର ଏକ ଶାଖାକୁ ଧରିଲେ। ଶୁଭ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ସୀତା, ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଓ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯା ଵିଶୋକାନି ତଦା ବହୂନି ଧୈର୍ଯାର୍ଜିତାନି ପ୍ରଵରାଣି ଲୋକେ। ପ୍ରାଦୁର୍ନିମିତ୍ତାନି ତଦା ବଭୂଵୁଃ ପୁରାପି ସିଦ୍ଧାନ୍ଯୁପଲକ୍ଷିତାନି
ସେତିବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଧୈର୍ୟରେ ଅର୍ଜିତ, ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶୁଭ ନିମିତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଦେଲା; ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧମନେଷ୍ଵର ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
thumb|ଏକୋନତ୍ରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡେ ଏକୋନତ୍ରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୫-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଉଣତିସତମ ସର୍ଗ ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତଥାଗତାଂ ତାଂ ଵ୍ଯଥିତାମନିନ୍ଦିତାଂ ଵ୍ଯତୀତହର୍ଷାଂ ପରିଦୀନମାନସାମ୍। ଶୁଭାଂ ନିମିତ୍ତାନି ଶୁଭାନି ଭେଜିରେ ନରଂ ଶ୍ରିଯା ଜୁଷ୍ଟମିଵୋପସେଵିନଃ
ଏଭଳି ଆସିଥିବା, ଦୁଃଖିତ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଆନନ୍ଦହୀନ ଏବଂ ମନେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ସେ ମହିଳାଙ୍କ ପାଖରେ ଶୁଭ ନିମିତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଦେଲା; ଯେପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଲୋକେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଃ ଶୁଭଂ ଵାମମରାଲପକ୍ଷ୍ମ- ରାଜ୍ଯାଵୃତଂ କୃଷ୍ଣଵିଶାଲଶୁକ୍ଲମ୍। ପ୍ରାସ୍ପନ୍ଦତୈକଂ ନଯନଂ ସୁକେଶ୍ଯା ମୀନାହତଂ ପଦ୍ମମିଵାଭିତାମ୍ରମ୍
ସେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କର ବାମ ଆଖି, ଦୀର୍ଘ ପାପୁଡ଼ି, ଗାଢ଼ କଳା ଏବଂ ବଡ଼ ଧଳା ଆଖିରେ ଘେରାଯାଇଥିବା, ମାଛ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଲାଲ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ କମ୍ପିଲା।
ଭୁଜଶ୍ଚ ଚାର୍ଵଞ୍ଚିତଵୃତ୍ତପୀନଃ ପରାର୍ଘ୍ଯକାଲାଗୁରୁଚନ୍ଦନାର୍ହଃ। ଅନୁତ୍ତମେନାଘ୍ଯୁଷିତଃ ପ୍ରିଯେଣ ଚିରେଣ ଵାମଃ ସମଵେପତାଶୁ
ସେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କର ବାମ ହାତ, ମନୋହର, ଗୋଲା ଏବଂ ମୋଟା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗୁରୁ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲାଗିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇନଥିଲା, ହଠାତ୍ କମ୍ପିଲା।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରହସ୍ତପ୍ରତିମଶ୍ଚ ପୀନ- ସ୍ତଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋଃ ସଂହତଯୋସ୍ତୁ ଜାତଃ। ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦମାନଃ ପୁନରୂରୁରସ୍ଯା ରାମଂ ପୁରସ୍ତାତ୍ ସ୍ଥିତମାଚଚକ୍ଷେ
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଉରୁ, ମୋଟା ଏବଂ ଏକାଠି ହୋଇଥିବା, ଗଜରାଜଙ୍କ ଶୁଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଠାରେ ହଠାତ୍ କମ୍ପନ ଆସିଲା, ଯେପରି ରାମଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଉଛି।
ଶୁଭଂ ପୁନର୍ହେମସମାନଵର୍ଣ- ମୀଷଦ୍ରଜୋଧ୍ଵସ୍ତମିଵାତୁଲାକ୍ଷ୍ଯାଃ। ଵାସଃ ସ୍ଥିତାଯାଃ ଶିଖରାଗ୍ରଦନ୍ତ୍ଯାଃ କିଂଚିତ୍ ପରିସ୍ରଂସତ ଚାରୁଗାତ୍ର୍ଯାଃ
ପୁଣି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କର ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଅଳ୍ପ ଧୂଳି ଲାଗିଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଁଡ଼ାଇଥିବା ସେ ମହିଳାଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଖସିଗଲା।
ଏତୈର୍ନିମିତ୍ତୈରପରୈଶ୍ଚ ସୁଭ୍ରୂଃ ସଂଚୋଦିତା ପ୍ରାଗପି ସାଧୁସିଦ୍ଧୈଃ। ଵାତାତପକ୍ଲାନ୍ତମିଵ ପ୍ରଣଷ୍ଟଂ ଵର୍ଷେଣ ବୀଜଂ ପ୍ରତିସଂଜହର୍ଷ
ଏହି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଧର୍ମିକମାନେ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିବା ନିମିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା ମହିଳା, ବାୟୁ ଓ ଧୂପରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ବୀଜକୁ ବର୍ଷା ଯେପରି ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ପୁନି ଆଶା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ପୁନର୍ବିମ୍ବଫଲୋପମୋଷ୍ଠଂ ସ୍ଵକ୍ଷିଭ୍ରୁକେଶାନ୍ତମରାଲପକ୍ଷ୍ମ। ଵକ୍ତ୍ରଂ ବଭାସେ ସିତଶୁକ୍ଲଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ରାହୋର୍ମୁଖାଚ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଇଵ ପ୍ରମୁକ୍ତଃ
ତାଙ୍କର ବିମ୍ବ ଫଳ ସଦୃଶ ଠୋଠ, ଆଖି, ଭୃକୁଟି ଓ କେଶରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ମୁହଁ, ଦୀର୍ଘ ପାପୁଡ଼ି ଓ ଧଳା ଦାନ୍ତ ସହିତ ଚମକୁଥିଲା; ଯେପରି ରାହୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା।
ସା ଵୀତଶୋକା ଵ୍ଯପନୀତତନ୍ଦ୍ରା ଶାନ୍ତଜ୍ଵରା ହର୍ଷଵିବୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵା। ଅଶୋଭତାର୍ଯା ଵଦନେନ ଶୁକ୍ଲେ ଶୀତାଂଶୁନା ରାତ୍ରିରିଵୋଦିତେନ
ସେ ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ, କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର, ଜ୍ୱର ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଚେତନା ପାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଧଳା ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ରାତି ଆଲୋକିତ ହୁଏ।
thumb|ତ୍ରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡେ ତ୍ରିଂଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୫-
ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ତିରିଶତମ ସର୍ଗ ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ହନୁମାନପି ଵିକ୍ରାନ୍ତଃ ସର୍ଵଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ। ସୀତାଯାସ୍ତ୍ରିଜଟାଯାଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସୀନାଂ ଚ ତର୍ଜିତମ୍
ବୀର ହନୁମାନ୍ ସମସ୍ତ କଥା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣିଲେ—ତ୍ରିଜଟା, ସୀତା ଓ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଯେଉଁ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ।
ଅଵେକ୍ଷମାଣସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ ଦେଵତାମିଵ ନନ୍ଦନେ। ତତୋ ବହୁଵିଧାଂ ଚିନ୍ତାଂ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଵାନରଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଚମକୁଥିବେ, ସେପରି ଦେଖି, ବାନରଟି ବହୁ ପ୍ରକାର ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଯାଂ କପୀନାଂ ସହସ୍ରାଣି ସୁବହୂନ୍ଯଯୁତାନି ଚ। ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ମାର୍ଗନ୍ତେ ସେଯମାସାଦିତା ମଯା
ଯାହାକୁ ହଜାର ହଜାର ବାନର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେଇ ସୀତାକୁ ମୁଁ ଏବେ ଦେଖିପାରିଛି।
ଚାରେଣ ତୁ ସୁଯୁକ୍ତେନ ଶତ୍ରୋଃ ଶକ୍ତିମଵେକ୍ଷତା। ଗୂଢେନ ଚରତା ତାଵଦଵେକ୍ଷିତମିଦଂ ମଯା
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଚଳିବା ସହିତ, ଚତୁର ଚର ଭାବରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଛି।
ରାକ୍ଷସାନାଂ ଵିଶେଷଶ୍ଚ ପୁରୀ ଚେଯଂ ନିରୀକ୍ଷିତା। ରାକ୍ଷସାଧିପତେରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵୋ ରାଵଣସ୍ଯ ଚ
ମୁଁ ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସମାନେ କେଉଁଠି ଭିନ୍ନ, ଏହି ନଗର କେମିତି, ଏବଂ ରାକ୍ଷସାଧିପତି ରାବଣଙ୍କ ଶକ୍ତି କେତେ ଅଛି, ସବୁ ଦେଖିଛି।
ଯଥା ତସ୍ଯାପ୍ରମେଯସ୍ଯ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵଦଯାଵତଃ। ସମାଶ୍ଵାସଯିତୁଂ ଭାର୍ଯାଂ ପତିଦର୍ଶନକାଂକ୍ଷିଣୀମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାଳୁ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର, ସେଉଁଠିକୁ କିପରି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଉଛି?
ଅହମାଶ୍ଵାସଯାମ୍ଯେନାଂ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନାମ୍। ଅଦୃଷ୍ଟଦୁଃଖାଂ ଦୁଃଖସ୍ଯ ନ ହ୍ଯନ୍ତମଧିଗଚ୍ଛତୀମ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବି, ଯାହାଙ୍କର ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ଯିଏ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଦୁଃଖର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ଜାଣିପାରୁନାହାନ୍ତି।
ଯଦି ହ୍ଯହଂ ସତୀମେନାଂ ଶୋକୋପହତଚେତନାମ୍। ଅନାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଗମିଷ୍ଯାମି ଦୋଷଵଦ୍ ଗମନଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି ମୁଁ ଏହି ସତୀ ନାରୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ଭାବବିହ୍ୱଳ, ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇନାହିଁ ଚାଲିଯିବି, ତେବେ ମୋର ଏହି ପ୍ରସ୍ଥାନ ଦୋଷ ହେବ।
ଗତେ ହି ମଯି ତତ୍ରେଯଂ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ପରିତ୍ରାଣମପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଜାନକୀ ଜୀଵିତଂ ତ୍ଯଜେତ୍
ମୁଁ ଯଦି ଚାଲିଯିବି, ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜକୁମାରୀ ଜାନକୀ ଯଦି କୌଣସି ରକ୍ଷା ନାହିଁ ବୋଲି ଭାବିବେ, ସେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି।
ଯଥା ଚ ସ ମହାବାହୁଃ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନଃ। ସମାଶ୍ଵାସଯିତୁଂ ନ୍ଯାଯ୍ଯଃ ସୀତାଦର୍ଶନଲାଲସଃ
ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁଥିବା ସେ ନର, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେବାକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ଚାହାଁନ୍ତି।
ନିଶାଚରୀଣାଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମକ୍ଷମଂ ଚାଭିଭାଷିତମ୍। କଥଂ ନୁ ଖଲୁ କର୍ତଵ୍ଯମିଦଂ କୃଚ୍ଛ୍ରଗତୋ ହ୍ଯହମ୍
ଏଠାରେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଯାହା କହୁଛନ୍ତି, ତାହା ସହିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ। ଏମିତି କଠିନ ସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ କିପରି କାମ କରିବି?
ଅନେନ ରାତ୍ରିଶେଷେଣ ଯଦି ନାଶ୍ଵାସ୍ଯତେ ମଯା। ସର୍ଵଥା ନାସ୍ତି ସଂଦେହଃ ପରିତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯତି ଜୀଵିତମ୍
ଏହି ରାତିର ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟରେ ମୁଁ ଯଦି ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇପାରିବିନାହିଁ, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜୀବନ ଛାଡିଦେବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ରାମସ୍ତୁ ଯଦି ପୃଚ୍ଛେନ୍ମାଂ କିଂ ମାଂ ସୀତାବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ। କିମହଂ ତଂ ପ୍ରତିବ୍ରୂଯାମସମ୍ଭାଷ୍ଯ ସୁମଧ୍ଯମାମ୍
ଯଦି ରାମ ମୋତେ ପଚାରନ୍ତି, 'ସୀତା କଣ କହିଲେ?'—ମୁଁ କିପରି ଉତ୍ତର ଦେବି, ଯଦି ମୁଁ ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ସହ କଥା ହେବାକୁ ନପାରିଲି?