ଅଵଲୀନଃ ସ ନିର୍ଵାକ୍ଯୋ ହନୁମାନ୍ ଶିଂଶପାଦ୍ରୁମେ। ସୀତାଂ ସଂତର୍ଜଯନ୍ତୀସ୍ତା ରାକ୍ଷସୀରଶୃଣୋତ୍ କପିଃ
ହନୁମାନ୍ ଶିଂଶପା ଗଛରେ ଲୁଚି ଏବଂ ନିରବ ରହି, ସେଇ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଉଥିବା କଥା ଶୁଣିଲେ।
ତାମଭିକ୍ରମ୍ଯ ସଂରବ୍ଧା ଵେପମାନାଂ ସମନ୍ତତଃ। ଭୃଶଂ ସଂଲିଲିହୁର୍ଦୀପ୍ତାନ୍ ପ୍ରଲମ୍ବାନ୍ ଦଶନଚ୍ଛଦାନ୍
ସେମାନେ ଚାରିପଟେଠାରୁ ରାଗରେ ଦୌଡ଼ିଆସି, ଭୟଭୀତ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତୀବ୍ର ଭାବରେ ନିଜ ଲମ୍ବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦାନ୍ତକୁ ଚାଟିଲେ।
ଊଚୁଶ୍ଚ ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଶୁ ପରଶ୍ଵଧାନ୍। ନେଯମର୍ହତି ଭର୍ତାରଂ ରାଵଣଂ ରାକ୍ଷସାଧିପମ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାଡ଼ି ଧରି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ: 'ଏଠି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇବାକୁ ଏହିଝିଅ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ସା ଭର୍ତ୍ସ୍ଯମାନା ଭୀମାଭୀ ରାକ୍ଷସୀଭିର୍ଵରାଂଗନା। ସା ବାଷ୍ପମପମାର୍ଜନ୍ତୀ ଶିଂଶପାଂ ତାମୁପାଗମତ୍
ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଧମକ ଦେଉଥିବା ସେଇ ମହିଳା, ନିଜ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଚି, ଶିଂଶପା ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ଶିଂଶପାଂ ସୀତା ରାକ୍ଷସୀଭିଃ ସମାଵୃତା। ଅଭିଗମ୍ଯ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ତସ୍ଥୌ ଶୋକପରିପ୍ଲୁତା
ତାପରେ, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଘେରି ରଖିଥିବା ସୀତା, ଶିଂଶପା ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲେ; ଏହି ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁଅଳି ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଭିଜି ଉଭା ରହିଲେ।
ତାଂ କୃଶାଂ ଦୀନଵଦନାଂ ମଲିନାମ୍ବରଵାସିନୀମ୍। ଭର୍ତ୍ସଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ଭୀମା ରାକ୍ଷସ୍ଯସ୍ତାଃ ସମନ୍ତତଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ଚାରିପଟେଠାରୁ, ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ଏବଂ ମେଳା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିଥିବା ଶୋକାକୁଳ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଵିନତା ନାମ ରାକ୍ଷସୀ ଭୀମଦର୍ଶନା। ଅବ୍ରଵୀତ୍ କୁପିତାକାରା କରାଲା ନିର୍ଣତୋଦରୀ
ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, କୁପିତ ମୁହଁ ଏବଂ ଅପଚାରିତ ପେଟ ଥିବା ଭିନତା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ।
ସୀତେ ପର୍ଯାପ୍ତମେତାଵଦ୍ ଭର୍ତୁଃ ସ୍ନେହଃ ପ୍ରଦର୍ଶିତଃ। ସର୍ଵତ୍ରାତିକୃତଂ ଭଦ୍ରେ ଵ୍ଯସନାଯୋପକଲ୍ପତେ
ସୀତେ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଦେଖାଯାଇଛି; ଏଠିଏଠି ଅତିରିକ୍ତ କିଛି କଲେ ଦୁଃଖ ଆଣେ।
ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ମାନୁଷସ୍ତେ କୃତୋ ଵିଧିଃ। ମମାପି ତୁ ଵଚଃ ପଥ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯାଃ କୁରୁ ମୈଥିଲି
ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତୁମ ଭଲ ହେଉ। ମାନବୀୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଛି। ଏବେ ମୋ କଥା ଶୁଣି, ମୈଥିଳୀ, ଯାହା ଭଲ, ତାହା କର।
ରାଵଣଂ ଭଜ ଭର୍ତାରଂ ଭର୍ତାରଂ ସର୍ଵରକ୍ଷସାମ୍। ଵିକ୍ରାନ୍ତମାପତନ୍ତଂ ଚ ସୁରେଶମିଵ ଵାସଵମ୍
ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା, ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଦିଵ୍ଯାଂଗରାଗା ଵୈଦେହି ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତା। ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଲୋକାନାଂ ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରୀ ଭଵ
ହେ ବୈଦେହୀ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗହନା ପିନ୍ଧି, ଆଜିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଣୀ ହେଉ।
ଅଗ୍ନେଃ ସ୍ଵାହା ଯଥା ଦେଵୀ ଶଚୀ ଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶୋଭନେ। କିଂ ତେ ରାମେଣ ଵୈଦେହି କୃପଣେନ ଗତାଯୁଷା
ଯେପରି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶଚୀ ଶୋଭା ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏ ଶୋଭାବତୀ, ତୁମେ ଏହି ଦୁଃଖୀ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯିବା ରାମଙ୍କୁ କାହିଁକି ଚାହୁଁଛ?
ଏତଦୁକ୍ତଂ ଚ ମେ ଵାକ୍ଯଂ ଯଦି ତ୍ଵଂ ନ କରିଷ୍ଯସି। ଅସ୍ମିନ୍ ମୁହୂର୍ତେ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତୁମେ ଯଦି ଏହା କରିବାକୁ ମନା କର, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଖାଇଦେବୁ।
ଅନ୍ଯା ତୁ ଵିକଟା ନାମ ଲମ୍ବମାନପଯୋଧରା। ଅବ୍ରଵୀତ୍ କୁପିତା ସୀତାଂ ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ତର୍ଜତୀ
ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଯାହାର ନାମ ବିକଟା, ଲମ୍ବା ଛାତି ଥିଲା, ସେ କ୍ରୋଧରେ ମୁଠି ଉଠାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଲେ।
ବହୂନ୍ଯପ୍ରତିରୂପାଣି ଵଚନାନି ସୁଦୁର୍ମତେ। ଅନୁକ୍ରୋଶାନ୍ମୃଦୁତ୍ଵାଚ୍ଚ ସୋଢାନି ତଵ ମୈଥିଲି
ହେ ମୈଥିଳୀ, ତୁମେ ଖରାପ ମନର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୟା ଓ କମଳତା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଅନେକ ଅଉଚିତ୍ୟହୀନ କଥାକୁ ଆମେ ସହିଛୁ।
ନ ଚ ନଃ କୁରୁଷେ ଵାକ୍ଯଂ ହିତଂ କାଲପୁରସ୍କୃତମ୍। ଆନୀତାସି ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ପାରମନ୍ଯୈର୍ଦୁରାସଦମ୍
ସମୟଯୋଗ୍ୟ ଓ ଉପକାରୀ କଥା ଆମେ କହିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶୁଣୁନାହାଁ; ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ପାର ଯାହାଁ ଅନ୍ୟମାନେ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଆଣାଯାଇଛ।
ରାଵଣାନ୍ତଃପୁରେ ଘୋରେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଚାସି ମୈଥିଲି। ରାଵଣସ୍ଯ ଗୃହେ ରୁଦ୍ଧା ଅସ୍ମାଭିସ୍ତ୍ଵଭିରକ୍ଷିତା
ହେ ମୈଥିଳୀ, ତୁମେ ରାବଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ; ରାବଣଙ୍କ ଘରେ ଆମେ ତୁମକୁ ରଖିଛୁ ଓ ରକ୍ଷା କରୁଛୁ।
ନ ତ୍ଵାଂ ଶକ୍ତଃ ପରିତ୍ରାତୁମପି ସାକ୍ଷାତ୍ ପୁରଂଦରଃ। କୁରୁଷ୍ଵ ହିତଵାଦିନ୍ଯା ଵଚନଂ ମମ ମୈଥିଲି
ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେନି; ଏହି କଥା ଶୁଣ, ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ତୁମ ଭଲ ପାଇଁ କହୁଛି।
ଅଲମଶ୍ରୁନିପାତେନ ତ୍ଯଜ ଶୋକମନର୍ଥକମ୍। ଭଜ ପ୍ରୀତିଂ ପ୍ରହର୍ଷଂ ଚ ତ୍ଯଜନ୍ତୀ ନିତ୍ଯଦୈନ୍ଯତାମ୍
ଏତେ ଅଶ୍ରୁ ପକାଇବା ଚାଲିଲା; ଏହି ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼। ଆନନ୍ଦ ଓ ଖୁସି ଧର, ସବୁବେଳେ ଦୁଃଖରେ ରହିବାକୁ ଛାଡ଼।
ସୀତେ ରାକ୍ଷସରାଜେନ ପରିକ୍ରୀଡ ଯଥାସୁଖମ୍। ଜାନୀମହେ ଯଥା ଭୀରୁ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଯୌଵନମଧ୍ରୁଵମ୍
ହେ ସୀତା, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ସହ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଖେଳ; ଆମେ ଜାଣିଛୁ, ଭୟଭୀତ ହେଉଥିବା ତୁମେ ଜାଣ, ଜୀବନର ଯୌବନ ନାସ୍ଥାୟୀ।
ଯାଵନ୍ନ ତେ ଵ୍ଯତିକ୍ରାମେତ୍ ତାଵତ୍ ସୁଖମଵାପ୍ନୁହି। ଉଦ୍ଯାନାନି ଚ ରମ୍ଯାଣି ପର୍ଵତୋପଵନାନି ଚ
ତୁମର ସମୟ ଯାଏଁ ଅଛି, ସେଯାଏଁ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର; ରମଣୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପାହାଡ଼ ଉପବନ ତୁମ ପାଇଁ ଅଛି।
ସହ ରାକ୍ଷସରାଜେନ ଚର ତ୍ଵଂ ମଦିରେକ୍ଷଣେ। ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରାଣି ତେ ଦେଵି ଵଶେ ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ସୁନ୍ଦରି
ମଦଭରା ନୟନ ଥିବା ତୁମେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ସହ ଘୁର, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ; ହଜାର ହଜାର ଜଣ ଜନାନୀ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବେ।
ରାଵଣଂ ଭଜ ଭର୍ତାରଂ ଭର୍ତାରଂ ସର୍ଵରକ୍ଷସାମ୍। ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଵା ତେ ହୃଦଯଂ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ମୈଥିଲି
ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଭର୍ତ୍ତା ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମେ ଭର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର; ନହେଲେ, ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ତୁମର ହୃଦୟ ଫାଡ଼ି ଖାଇଦେବି।
ଯଦି ମେ ଵ୍ଯାହୃତଂ ଵାକ୍ଯଂ ନ ଯଥାଵତ୍ କରିଷ୍ଯସି। ତତଶ୍ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ନାମ ରାକ୍ଷସୀ କ୍ରୂରଦର୍ଶନା
ମୁଁ ଯେପରି କହିଛି, ସେପରି କରିନଥିଲେ, ତେବେ ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ—
ଭ୍ରାମଯନ୍ତୀ ମହଚ୍ଛୂଲମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଇମାଂ ହରିଣଶାଵାକ୍ଷୀଂ ତ୍ରାସୋତ୍କମ୍ପପଯୋଧରାମ୍
ବଡ଼ ଶୂଳ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଏହି କଥା କହିଲା: 'ଏହି ହରିଣ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ଛାତି ଥିବା ଏହିଁ—'
ରାଵଣେନ ହୃତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୌର୍ହୃଦୋ ମେ ମହାନଯମ୍। ଯକୃତ୍ପ୍ଲୀହଂ ମହତ୍ କ୍ରୋଡଂ ହୃଦଯଂ ଚ ସବନ୍ଧନମ୍
ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଯିବା ସୀତାକୁ ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ରୋଷ ଜନ୍ମିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଯକୃତ, ପ୍ଲୀହା, ବଡ଼ ହୃଦୟ ଓ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତ୍ର ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ।
ଗାତ୍ରାଣ୍ଯପି ତଥା ଶୀର୍ଷଂ ଖାଦେଯମିତି ମେ ମତିଃ। ତତସ୍ତୁ ପ୍ରଘସା ନାମ ରାକ୍ଷସୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କର ଅଂଗ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଖାଇବି, ଏହି ମୋ ମନରେ ଆଛି; ତାପରେ ପ୍ରଘସା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା—
କଣ୍ଠମସ୍ଯା ନୃଶଂସାଯାଃ ପୀଡଯାମଃ କିମାସ୍ଯତେ। ନିଵେଦ୍ଯତାଂ ତତୋ ରାଜ୍ଞେ ମାନୁଷୀ ସା ମୃତେତି ହ
ଏହି ନିଷ୍ଠୁର ଜନାନୀର ଗଳା ଚେପି ଦେବା; ଏତେ ଦେର କାହିଁକି? ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିବା, ଏହି ମାନବୀ ମରିଗଲା।
ନାତ୍ର କଶ୍ଚନ ସଂଦେହଃ ଖାଦତେତି ସ ଵକ୍ଷ୍ଯତି। ତତସ୍ତ୍ଵଜାମୁଖୀ ନାମ ରାକ୍ଷସୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ସେ କହିବେ, 'ଏହାକୁ ଖାଅ।' ତାପରେ ଅଜାମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା—
ଵିଶସ୍ଯେମାଂ ତତଃ ସର୍ଵାନ୍ ସମାନ୍ କୁରୁତ ପିଣ୍ଡକାନ୍। ଵିଭଜାମ ତତଃ ସର୍ଵା ଵିଵାଦୋ ମେ ନ ରୋଚତେ
ଏହାକୁ କାଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାଗ କରିଦିଅ; ଏହାକୁ ବାଣ୍ଟିଦେବା, କାରଣ ମୋତେ ବିବାଦ ଭଲ ଲାଗେନି।