ଦୁଧୁଵେ ଚ ସ ରୋମାଣି ଚକମ୍ପେ ଚାନଲୋପମଃ। ନନାଦ ଚ ମହାନାଦଂ ସୁମହାନିଵ ତୋଯଦଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଲୋମ ଉଠିଯିବାରେ, ଅଗ୍ନି ପରି କମ୍ପିଥିବାରେ ଏବଂ ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ମହାମେଘ ଗର୍ଜନ କରେ।
ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯା ଚ ଵୃତ୍ତଂ ତଲ୍ଲାଙ୍ଗୂଲଂ ରୋମଭିଶ୍ଚିତମ୍। ଉତ୍ପତିଷ୍ଯନ୍ ଵିଚିକ୍ଷେପ ପକ୍ଷିରାଜ ଇଵୋରଗମ୍
ତାଙ୍କର ଲାଙ୍ଗୁଳ ଅନୁକ୍ରମରେ ବେଙ୍କି ଲୋମରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଉଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା ସର୍ପକୁ ଯେପରି ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତସ୍ଯ ଲାଙ୍ଗୂଲମାଵିଦ୍ଧମତିଵେଗସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ। ଦଦୃଶେ ଗରୁଡେନେଵ ହ୍ରିଯମାଣୋ ମହୋରଗଃ
ତାଙ୍କର ଲାଙ୍ଗୁଳ ବଡ଼ ତେଜରେ ପଛେ ବେନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ଉଠାଇ ନେଯାଉଛି, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ବାହୂ ସଂସ୍ତମ୍ଭଯାମାସ ମହାପରିଘସଂନିଭୌ। ଆସସାଦ କପିଃ କଟ୍ଯାଂ ଚରଣୌ ସଂଚୁକୋଚ ଚ
ବାନରଟିଏ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତକୁ ବଡ଼ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି ଦଢ଼ି କରିଲେ, କମର ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ ଏବଂ ପାଦକୁ ଚିପିଲେ।
ସଂହୃତ୍ଯ ଚ ଭୁଜୌ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ତଥୈଵ ଚ ଶିରୋଧରାମ୍। ତେଜଃ ସତ୍ତ୍ଵଂ ତଥା ଵୀର୍ଯମାଵିଵେଶ ସ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସେ ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ଗଳାକୁ ଗଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାବକୁ ଅନ୍ତରେ ନେଇଲେ।
ମାର୍ଗମାଲୋକଯନ୍ ଦୂରାଦୂର୍ଧ୍ଵପ୍ରଣିହିତେକ୍ଷଣଃ। ରୁରୋଧ ହୃଦଯେ ପ୍ରାଣାନାକାଶମଵଲୋକଯନ୍
ସେ ଦୂରରୁ ପଥ ଦେଖି, ଦୃଷ୍ଟି ଉପରକୁ ଲଗାଇ, ହୃଦୟରେ ଶ୍ୱାସକୁ ରୋକି ଆକାଶକୁ ତକୁଥିଲେ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଦୃଢମଵସ୍ଥାନଂ କୃତ୍ଵା ସ କପିକୁଞ୍ଜରଃ। ନିକୁଚ୍ଯ କର୍ଣୌ ହନୁମାନୁତ୍ପତିଷ୍ଯନ୍ ମହାବଲଃ
ସେ ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ ଦୁଇ ପାଦ ଦଢ଼ି କରି, କାନକୁ ଚିପି, ଉଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଵାନରାନ୍ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଯଥା ରାଘଵନିର୍ମୁକ୍ତଃ ଶରଃ ଶ୍ଵସନଵିକ୍ରମଃ
ବାନରମାନେଂକୁ ସେ ବାନରମୁଖ୍ୟ ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଗଚ୍ଛେତ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଗମିଷ୍ଯାମି ଲଂକାଂ ରାଵଣପାଲିତାମ୍। ନହି ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦି ତାଂ ଲଂକାଯାଂ ଜନକାତ୍ମଜାମ୍
ଯେପରି ରାଘବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣ ବାୟୁ ପରି ଦୂରକୁ ଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ରାବଣ ଶାସିତ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି। ଯଦି ମୁଁ ଲଙ୍କାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବିନାହିଁ—
ଅନେନୈଵ ହି ଵେଗେନ ଗମିଷ୍ଯାମି ସୁରାଲଯମ୍। ଯଦି ଵା ତ୍ରିଦିଵେ ସୀତାଂ ନ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି କୃତଶ୍ରମଃ
ଏହି ତେଜ ଗତିରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗର ନିବାସକୁ ଯିବି, ଯଦି ତିନି ଦିବରେ ମୁଁ ଶୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବିନାହିଁ, ଯଦିଓ ମୋର ଶ୍ରମ ଶେଷ ହୋଇଯିବ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ରାକ୍ଷସରାଜାନମାନଯିଷ୍ଯାମି ରାଵଣମ୍। ସର୍ଵଥା କୃତକାର୍ଯୋଽହମେଷ୍ଯାମି ସହ ସୀତଯା
କିମ୍ବା ମୁଁ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଆଣିଦେବି, ଯେପରି ହେଉ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଶୀତା ସହିତ କାମ ସଫଳ କରି ଫେରିବି।
ଆନଯିଷ୍ଯାମି ଵା ଲଂକାଂ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ସରାଵଣାମ୍। ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ହନୁମାନ୍ ଵାନରୋ ଵାନରୋତ୍ତମଃ
କିମ୍ବା ମୁଁ ରାବଣ ସହିତ ସମଗ୍ର ଲଙ୍କାକୁ ଉଖଳି ଆଣିଦେବି। ଏଭଳି କହି ହନୁମାନ, ବାନରମାନେଂକ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ...
ଉତ୍ପପାତାଥ ଵେଗେନ ଵେଗଵାନଵିଚାରଯନ୍। ସୁପର୍ଣମିଵ ଚାତ୍ମାନଂ ମେନେ ସ କପିକୁଞ୍ଜରଃ
ତାପରେ ସେ ବନରାଜ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଲାଫ ଦେଲେ, ମନରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ନେଇ, ନିଜକୁ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଭାବିଲେ।
ସମୁତ୍ପତତି ଵେଗାତ୍ ତୁ ଵେଗାତ୍ ତେ ନଗରୋହିଣଃ। ସଂହୃତ୍ଯ ଵିଟପାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସମୁତ୍ପେତୁଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ଜଣେ ବନରାଜ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଉଡ଼ିବା ସମୟରେ, ପାହାଡ଼ ଉପର ଥିବା ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ଡାଳପାତା ଗୁଡ଼ିକୁ ଟାଣି ନେଇ, ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲେ।
ସ ମତ୍ତକୋଯଷ୍ଟିଭକାନ୍ ପାଦପାନ୍ ପୁଷ୍ପଶାଲିନଃ। ଉଦ୍ଵହନ୍ନୁରୁଵେଗେନ ଜଗାମ ଵିମଲେଽମ୍ବରେ
ମଧୁରେ ମତ ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷୀ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେ ସହିତ ସେ ବନରାଜ ବିପୁଳ ବେଗରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଉଥିଲେ।
ଊରୁଵେଗୋତ୍ଥିତା ଵୃକ୍ଷା ମୁହୂର୍ତଂ କପିମନ୍ଵଯୁଃ। ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଦୀର୍ଘମଧ୍ଵାନଂ ସ୍ଵବନ୍ଧୁମିଵ ବାନ୍ଧଵାଃ
ତାଙ୍କର ଉରୁର ବେଗରେ ଉଠିଥିବା ଗଛମାନେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ବନରାଜଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଯେପରି ବନ୍ଧୁମାନେ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ବହୁଦୂର ଯିବା ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ତମୂରୁଵେଗୋନ୍ମଥିତାଃ ସାଲାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ନଗୋତ୍ତମାଃ। ଅନୁଜଗ୍ମୁର୍ହନୂମନ୍ତଂ ସୈନ୍ଯା ଇଵ ମହୀପତିମ୍
ତାଙ୍କର ଉରୁର ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଉଖଳିଯାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଛମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅନୁସରଣ କଲେ, ଯେପରି ସେନା ନିଜ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ସୁପୁଷ୍ପିତାଗ୍ରୈର୍ବହୁଭିଃ ପାଦପୈରନ୍ଵିତଃ କପିଃ। ହନୂମାନ୍ ପର୍ଵତାକାରୋ ବଭୂଵାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନଃ
ଅନେକ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେ ସହିତ, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ହନୁମାନ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଲାଗୁଥିଲେ।
ସାରଵନ୍ତୋଽଥ ଯେ ଵୃକ୍ଷା ନ୍ଯମଜ୍ଜଁଲ୍ଲଵଣାମ୍ଭସି। ଭଯାଦିଵ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପର୍ଵତା ଵରୁଣାଲଯେ
ଯେଉଁ ଗଛମାନେ ଦୃଢ଼ ମୂଳ ସହିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଲୁଣ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ପାହାଡ଼ମାନେ ଭୟରେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ବୁଡ଼ିଯାଆନ୍ତି।
ସ ନାନାକୁସୁମୈଃ କୀର୍ଣଃ କପିଃ ସାଙ୍କୁରକୋରକୈଃ। ଶୁଶୁଭେ ମେଘସଂକାଶଃ ଖଦ୍ଯୋତୈରିଵ ପର୍ଵତଃ
ନାନା ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ କଳିରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ସେ ବନରାଜ ଆକାଶରେ ଏଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲେ, ଯେପରି ଜୁଗନ୍ତି ମେଘ ଉପରେ ଜୁହାରି ଲାଗିଥିବା ପାହାଡ଼।
ଵିମୁକ୍ତାସ୍ତସ୍ଯ ଵେଗେନ ମୁକ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପାଣି ତେ ଦ୍ରୁମାଃ। ଵ୍ଯଵଶୀର୍ଯନ୍ତ ସଲିଲେ ନିଵୃତ୍ତାଃ ସୁହୃଦୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର ବେଗରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କ ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେଉଁଫୁଲଗୁଡ଼ିକ ଜଳରେ ଛିଟିଯାଇଲା, ଯେପରି ବନ୍ଧୁମାନେ ଦେଖା ସରି ଯିବା ପରେ ଏକାଏକି ଫେରିଯାଆନ୍ତି।
ଲଘୁତ୍ଵେନୋପପନ୍ନଂ ତଦ୍ ଵିଚିତ୍ରଂ ସାଗରେଽପତତ୍। ଦ୍ରୁମାଣାଂ ଵିଵିଧଂ ପୁଷ୍ପଂ କପିଵାଯୁସମୀରିତମ୍। ତାରାଚିତମିଵାକାଶଂ ପ୍ରବଭୌ ସ ମହାର୍ଣଵଃ
ବନରାଜଙ୍କ ବେଗରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଗଛମାନେର ନାନା ପ୍ରକାର ଫୁଲ ହଳକା ଭାବରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯାହାରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଆକାଶରେ ତାରା ଛିଟିଯାଇଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପୁଷ୍ପୌଘେଣ ସୁଗନ୍ଧେନ ନାନାଵର୍ଣେନ ଵାନରଃ। ବଭୌ ମେଘ ଇଵୋଦ୍ଯନ୍ ଵୈ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଗଣଵିଭୂଷିତଃ
ସୁଗନ୍ଧ ଓ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ଫୁଲର ବନ୍ଧରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ବନରାଜ ଉଦୟମାନ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝୁଲିଯାଇଛି।
ତସ୍ଯ ଵେଗସମୁଦ୍ଭୂତୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ତୋଯମଦୃଶ୍ଯତ। ତାରାଭିରିଵ ରାମାଭିରୁଦିତାଭିରିଵାମ୍ବରମ୍
ତାଙ୍କର ବେଗରେ ଛିଟିଯାଇଥିବା ଫୁଲରେ ଜଳ ଆଛାଦିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶରେ ତାରା କିମ୍ବା ଦୀପ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଛି।
ତସ୍ଯାମ୍ବରଗତୌ ବାହୂ ଦଦୃଶାତେ ପ୍ରସାରିତୌ। ପର୍ଵତାଗ୍ରାଦ୍ ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତୌ ପଞ୍ଚାସ୍ଯାଵିଵ ପନ୍ନଗୌ
ତାଙ୍କର ବାହୁ ଦୁଇଟି ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ ଥିଲା, ଯାହା ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ବାହାରିଥିବା ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପିବନ୍ନିଵ ବଭୌ ଚାପି ସୋର୍ମିଜାଲଂ ମହାର୍ଣଵମ୍। ପିପାସୁରିଵ ଚାକାଶଂ ଦଦୃଶେ ସ ମହାକପିଃ
ସେ ବଡ଼ ବନରାଜ ଏଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲେ, ଯେପରି ସେ ତରଙ୍ଗ ଭରା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଶ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭାକାରେ ଵାଯୁମାର୍ଗାନୁସାରିଣଃ। ନଯନେ ଵିପ୍ରକାଶେତେ ପର୍ଵତସ୍ଥାଵିଵାନଲୌ
ବାୟୁ ମାର୍ଗରେ ଚାଲୁଥିବା ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ପିଙ୍ଗେ ପିଙ୍ଗାକ୍ଷମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ବୃହତୀ ପରିମଣ୍ଡଲେ। ଚକ୍ଷୁଷୀ ସମ୍ପ୍ରକାଶେତେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାଵିଵ ସ୍ଥିତୌ
ପିଙ୍ଗଳ ଆଖି ଥିବା ସେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ବନରାଜଙ୍କର ବଡ଼ ଓ ଗୋଲାକାର ଆଖି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ମୁଖଂ ନାସିକଯା ତସ୍ଯ ତାମ୍ରଯା ତାମ୍ରମାବଭୌ। ସଂଧ୍ଯଯା ସମଭିସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ଯଥା ସ୍ଯାତ୍ ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଲାଲ ନାକ ସହିତ ଏଭଳି ଲାଲ ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟାର ଛୁଆଁ ଲାଗିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ।
ଲାଙ୍ଗୂଲଂ ଚ ସମାଵିଦ୍ଧଂ ପ୍ଲଵମାନସ୍ଯ ଶୋଭତେ। ଅମ୍ବରେ ଵାଯୁପୁତ୍ରସ୍ଯ ଶକ୍ରଧ୍ଵଜ ଇଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ଉଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଉଁଜା ଆକାଶରେ ଏଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚ ହୋଇଥାଏ।