ଉତ୍ସହେଯଂ ହି ଵିସ୍ତୀର୍ଣମାଲିଖନ୍ତମିଵାମ୍ବରମ୍। ମେରୁଂ ଗିରିମସଙ୍ଗେନ ପରିଗନ୍ତୁଂ ସହସ୍ରଶଃ
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏତେ ସମର୍ଥ, ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଅସ୍ପର୍ଶ କରି ହଜାର ଥର ଘେରିପାରିବି, ଆକାଶକୁ ଚିତ୍ରାଇବା ପରି।
ବାହୁଵେଗପ୍ରଣୁନ୍ନେନ ସାଗରେଣାହମୁତ୍ସହେ। ସମାପ୍ଲାଵଯିତୁଂ ଲୋକଂ ସପର୍ଵତନଦୀହ୍ରଦମ୍
ମୋର ବାହୁର ଗତିରେ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ରକୁ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରବାହ କରିପାରିବି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦ ସହିତ।
ମମୋରୁଜଙ୍ଘାଵେଗେନ ଭଵିଷ୍ଯତି ସମୁତ୍ଥିତଃ। ସମୁତ୍ଥିତମହାଗ୍ରାହଃ ସମୁଦ୍ରୋ ଵରୁଣାଲଯଃ
ମୋର ଜଂଘାର ତ୍ୱରାରେ, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଉଠିବ, ଯେପରି ବଡ଼ ଘରା ଉପରେ ଆସିଥାଏ।
ପନ୍ନଗାଶନମାକାଶେ ପତନ୍ତଂ ପକ୍ଷିସେଵିତମ୍। ଵୈନତେଯମହଂ ଶକ୍ତଃ ପରିଗନ୍ତୁଂ ସହସ୍ରଶଃ
ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଘିରିଥିବା ନାଗ ଭକ୍ଷକ ଗରୁଡ଼କୁ, ମୁଁ ହଜାର ଥର ଘେରିପାରିବି।
ଉଦଯାତ୍ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଵାପି ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ରଶ୍ମିମାଲିନମ୍। ଅନସ୍ତମିତମାଦିତ୍ଯମହଂ ଗନ୍ତୁଂ ସମୁତ୍ସହେ
ଉଦୟ ହୋଇଥିବା କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହୋଇନଥିବା, ରଶ୍ମିରେ ଆବୃତ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ମୁଁ ପହଁଚିବାରେ ସମର୍ଥ।
ତତୋ ଭୂମିମସଂସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନରାଗନ୍ତୁମୁତ୍ସହେ। ପ୍ରଵେଗେନୈଵ ମହତା ଭୀମେନ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭାଃ
ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇନାହିଁ, ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିପାରିବି, ବଡ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ, ବାନରମାନେ।
ଉତ୍ସହେଯମତିକ୍ରାନ୍ତୁଂ ସର୍ଵାନାକାଶଗୋଚରାନ୍। ସାଗରାନ୍ ଶୋଷଯିଷ୍ଯାମି ଦାରଯିଷ୍ଯାମି ମେଦିନୀମ୍
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚଳାପାଇଥିବା ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି; ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବି, ଭୂମିକୁ ଫାଟିଦେଇବି।
ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚୂର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ପ୍ଲଵମାନଃ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମଃ। ହରିଷ୍ଯାମ୍ଯୁରୁଵେଗେନ ପ୍ଲଵମାନୋ ମହାର୍ଣଵମ୍
ଲାଫିବାବେଳେ, ମୁଁ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇପାରିବି, ବାନର; ଲାଫିବାରେ, ମୋର ତ୍ୱରାରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଠାଇ ନେଇପାରିବି।
ଲତାନାଂ ଵିଵିଧଂ ପୁଷ୍ପଂ ପାଦପାନାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ। ଅନୁଯାସ୍ଯତି ମାମଦ୍ଯ ପ୍ଲଵମାନଂ ଵିହାଯସା
ଆଜି, ମୁଁ ଆକାଶରେ ଲାଫିବାବେଳେ, ଲତା ଓ ଗଛର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ମୋ ପଛରେ ଚାଲିବ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ହି ମେ ପନ୍ଥାଃ ସ୍ଵାତେଃ ପନ୍ଥା ଇଵାମ୍ବରେ। ଚରନ୍ତଂ ଘୋରମାକାଶମୁତ୍ପତିଷ୍ଯନ୍ତମେଵ ଚ
ନିଶ୍ଚୟ, ମୋର ପଥ ଆକାଶରେ ବାୟୁର ପଥ ପରି ହେବ; ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଆକାଶରେ ଚଳାପାଇବା ଓ ଉଡିବାବେଳେ।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ନିପତନ୍ତଂ ଚ ସର୍ଵଭୂତାନି ଵାନରାଃ। ମହାମେରୁପ୍ରତୀକାଶଂ ମାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମାଃ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପଡ଼ିବି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହା ଦେଖିବେ, ଏବଂ ତମେ ମୋତେ ଦେଖିବେ — ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ।
ଦିଵମାଵୃତ୍ଯ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଗ୍ରସମାନମିଵାମ୍ବରମ୍। ଵିଧମିଷ୍ଯାମି ଜୀମୂତାନ୍ କମ୍ପଯିଷ୍ଯାମି ପର୍ଵତାନ୍। ସାଗରଂ ଶୋଷଯିଷ୍ଯାମି ପ୍ଲଵମାନଃ ସମାହିତଃ
ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଆକାଶକୁ ଗଳି ନେଇବା ପରି, ମୁଁ ମେଘକୁ ଚାଲି ଦେବି, ପର୍ବତକୁ କମ୍ପିତ କରିବି, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଉଡ଼ି ଯାଇ ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବି।
ଵୈନତେଯସ୍ଯ ଵା ଶକ୍ତିର୍ମମ ଵା ମାରୁତସ୍ଯ ଵା। ଋତେ ସୁପର୍ଣରାଜାନଂ ମାରୁତଂ ଵା ମହାବଲମ୍। ନ ତଦ୍ ଭୂତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ଯନ୍ମାଂ ପ୍ଲୁତମନୁଵ୍ରଜେତ୍
ସୁପର୍ଣ୍ଣରାଜ ଗରୁଡ଼ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ଛଡ଼ି, ମୋ ଉଡ଼ାକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବା କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ନିରାଲମ୍ବନମମ୍ବରମ୍। ସହସା ନିପତିଷ୍ଯାମି ଘନାଦ୍ ଵିଦ୍ଯୁଦିଵୋତ୍ଥିତା
ନିମିଷ ମାତ୍ରରେ, ଆକାଶରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭରସା ନଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ମେଘରୁ ଉପଉଠିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତଡ଼ିତ ପରି ହଠାତ୍ ପଡ଼ିଯିବି।
ଭଵିଷ୍ଯତି ହି ମେ ରୂପଂ ପ୍ଲଵମାନସ୍ଯ ସାଗରମ୍। ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରକ୍ରମମାଣସ୍ଯ ତଦା ତ୍ରୀନ୍ ଵିକ୍ରମାନିଵ
ମୁଁ ସାଗର ଉପରେ ଉଡ଼ିବାବେଳେ, ମୋର ଆକୃତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପ ପରି ହେବ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚାହଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ମନଶ୍ଚେଷ୍ଟା ଚ ମେ ତଥା। ଅହଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୈଦେହୀଂ ପ୍ରମୋଦଧ୍ଵଂ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମାଃ
ମୋ ବୁଦ୍ଧି ଏହା ଦେଖୁଛି, ମୋ ମନ ଏହିପାଇଁ ଏକାଗ୍ର; ମୁଁ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିବି — ବାନରମାନେ, ଖୁସି ହେଉ।
ମାରୁତସ୍ଯ ସମୋ ଵେଗେ ଗରୁଡସ୍ଯ ସମୋ ଜଵେ। ଅଯୁତଂ ଯୋଜନାନାଂ ତୁ ଗମିଷ୍ଯାମୀତି ମେ ମତିଃ
ମୁଁ ବାୟୁ ପରି ତେଜ, ଗରୁଡ଼ ପରି ଶୀଘ୍ର; ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛି ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଅତିକ୍ରମ କରିବି।
ଵାସଵସ୍ଯ ସଵଜ୍ରସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵା ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ। ଵିକ୍ରମ୍ଯ ସହସା ହସ୍ତାଦମୃତଂ ତଦିହାନଯେ
ଯଦି ଏହା ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଅମୃତ ହେଉଥିବା, ମୁଁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାହା ଛିନି ନେଇପାରିବି।
ଲଙ୍କାଂ ଵାପି ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଗଚ୍ଛେଯମିତି ମେ ମତିଃ। ତମେଵଂ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଗର୍ଜନ୍ତମମିତପ୍ରଭମ୍
ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛି, ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବି; ଏଭଳି ଅପାର ଦୀପ୍ତିର ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ହରଯସ୍ତତ୍ର ସମୁଦୈକ୍ଷନ୍ତ ଵିସ୍ମିତାଃ। ତଚ୍ଚାସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜ୍ଞାତୀନାଂ ଶୋକନାଶନମ୍
ସେଠାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ବାନରମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାତିମାନେ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ।
ଉଵାଚ ପରିସଂହୃଷ୍ଟୋ ଜାମ୍ବଵାନ୍ ପ୍ଲଵଗେଶ୍ଵରଃ। ଵୀର କେସରିଣଃ ପୁତ୍ର ଵେଗଵନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜ
ପ୍ଲବଗେଶ୍ୱର ଜାମ୍ବବାନ୍ ଅତି ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: 'ବୀର କେସରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବେଗବାନ୍ ବାୟୁପୁତ୍ର!'
ଜ୍ଞାତୀନାଂ ଵିପୁଲଃ ଶୋକସ୍ତ୍ଵଯା ତାତ ପ୍ରଣାଶିତଃ। ତଵ କଲ୍ଯାଣରୁଚଯଃ କପିମୁଖ୍ଯାଃ ସମାଗତାଃ
ତୁମେ ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଛ; ତୁମର ଶୁଭ ଚାହାଣିରେ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ମଙ୍ଗଲାନ୍ଯର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ସମାହିତାଃ। ଋଷୀଣାଂ ଚ ପ୍ରସାଦେନ କପିଵୃଦ୍ଧମତେନ ଚ
ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ଋଷିମାନଙ୍କର କୃପା ଓ ବାନରବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କର ଉପଦେଶରେ।
ଗୁରୂଣାଂ ଚ ପ୍ରସାଦେନ ସମ୍ପ୍ଲଵ ତ୍ଵଂ ମହାର୍ଣଵମ୍। ସ୍ଥାସ୍ଯାମଶ୍ଚୈକପାଦେନ ଯାଵଦାଗମନଂ ତଵ
ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମେ ବଡ଼ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କର; ଆମେ ତୁମର ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପା ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିବା।
ତ୍ଵଦ୍ଗତାନି ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜୀଵନାନି ଵନୌକସାମ୍। ତତଶ୍ଚ ହରିଶାର୍ଦୂଲସ୍ତାନୁଵାଚ ଵନୌକସଃ
ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲବାସୀଙ୍କର ଜୀବନ ତୁମର ଆଗମନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ତାପରେ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିଲେ।
କୋଽପି ଲୋକେ ନ ମେ ଵେଗଂ ପ୍ଲଵନେ ଧାରଯିଷ୍ଯତି। ଏତାନୀହ ନଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଶିଲାସଂକଟଶାଲିନଃ
ପ୍ଲବନରେ ମୋର ବେଗକୁ ବିଶ୍ୱରେ କୌଣସି ଜଣେ ରୋକିପାରିବେନି; ଏଠାରେ ଏହି ପର୍ବତର ଶିଳା ଓ ଖଡ଼ା ଭରିଥିବା ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ
ଶିଖରାଣି ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସ୍ଥିରାଣି ଚ ମହାନ୍ତି ଚ। ଯେଷୁ ଵେଗଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ମହେନ୍ଦ୍ରଶିଖରେଷ୍ଵହମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଏହି ଦୃଢ଼ ଓ ବଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ମୋ ବେଗ ଦେଖାଇବି।
ନାନାଦ୍ରୁମଵିକୀର୍ଣେଷୁ ଧାତୁନିଷ୍ପନ୍ଦଶୋଭିଷୁ। ଏତାନି ମମ ଵେଗଂ ହି ଶିଖରାଣି ମହାନ୍ତି ଚ
ବିଭିନ୍ନ ଗଛରେ ଭରିଥିବା, ଧାତୁର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ବଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ବେଗକୁ ଧାରଣ କରିବ।
ପ୍ଲଵତୋ ଧାରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଯୋଜନାନାମିତଃ ଶତମ୍। ତତସ୍ତୁ ମାରୁତପ୍ରଖ୍ଯଃ ସ ହରିର୍ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଆରୁରୋହ ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମହେନ୍ଦ୍ରମରିମର୍ଦନଃ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଲାଘିବି, ଏହି ପାହାଡ଼ର ଶିଖରମାନେ ଏଠାରୁ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ଗତିକୁ ଧାରଣ କରିବେ। ତାପରେ ବାୟୁ ସମାନ ବେଗବାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର ବନରାଜ ଶତ୍ରୁନାଶକ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଵୃତଂ ନାନାଵିଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ମୃଗସେଵିତଶାଦ୍ଵଲମ୍। ଲତାକୁସୁମସମ୍ବାଧଂ ନିତ୍ଯପୁଷ୍ପଫଲଦ୍ରୁମମ୍
ସେ ପାହାଡ଼ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପରେ ଢାକା ଥିଲା, ହରିଣମାନେ ଖେଳୁଥିବା ଘାସମାଟି, ଲତା ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା, ଏବଂ ସଦା ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳ ଧରୁଥିବା ଗଛମାନେ ରହିଥିଲେ।