ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜୃମ୍ଭମାଣଂ ତେ କ୍ରମିତୁଂ ଶତଯୋଜନମ୍। ଵେଗେନାପୂର୍ଯମାଣଂ ଚ ସହସା ଵାନରୋତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶତ ଯୋଜନା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ତ୍ୱରାରେ ଆକାଶ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ସହସା ଶୋକମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ପ୍ରହର୍ଷେଣ ସମନ୍ଵିତାଃ। ଵିନେଦୁସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚାପି ହନୂମନ୍ତଂ ମହାବଲମ୍
ହଠାତ୍ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଵିସ୍ମିତାଶ୍ଚାପି ତେ ଵୀକ୍ଷନ୍ତେ ସମନ୍ତତଃ। ତ୍ରିଵିକ୍ରମଂ କୃତୋତ୍ସାହଂ ନାରାଯଣମିଵ ପ୍ରଜାଃ
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ତିନି ପଦ ଦେଇ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଥିବା ତାହାକୁ ଦେଖିବାରେ ଲୋକେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ହନୁମାନ୍ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ ମହାବଲଃ। ସମାଵିଦ୍ଧ୍ଯ ଚ ଲାଙ୍ଗୂଲଂ ହର୍ଷାଦ୍ ବଲମୁପେଯିଵାନ୍
ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ଆପଣାକୁ ବଡ଼ କରିଲେ; ତାଙ୍କ ଲାଙ୍ଗୁଳକୁ ଚକ୍ରାକାର କରି, ଆନନ୍ଦରୁ ଶକ୍ତି ଅଧିକ ପାଇଲେ।
ତସ୍ଯ ସଂସ୍ତୂଯମାନସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧୈର୍ଵାନରପୁଙ୍ଗଵୈଃ। ତେଜସାଽଽପୂର୍ଯମାଣସ୍ଯ ରୂପମାସୀଦନୁତ୍ତମମ୍
ବୃଦ୍ଧ ବାନରମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅପୂର୍ବ ହେଲା।
ଯଥା ଵିଜୃମ୍ଭତେ ସିଂହୋ ଵିଵୃତେ ଗିରିଗହ୍ଵରେ। ମାରୁତସ୍ଯୌରସଃ ପୁତ୍ରସ୍ତଥା ସମ୍ପ୍ରତି ଜୃମ୍ଭତେ
ଖୋଲା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ସିଂହ ଯେପରି ଆପଣାକୁ ଫିଳାଇବା, ସେହିପରି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଏବେ ଆପଣାକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛନ୍ତି।
ଅଶୋଭତ ମୁଖଂ ତସ୍ଯ ଜୃମ୍ଭମାଣସ୍ଯ ଧୀମତଃ। ଅମ୍ବରୀଷୋପମଂ ଦୀପ୍ତଂ ଵିଧୂମ ଇଵ ପାଵକଃ
ଧୀର ହନୁମାନ ଆପଣାକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅମ୍ବରୀଷ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଲା।
ହରୀଣାମୁତ୍ଥିତୋ ମଧ୍ଯାତ୍ ସମ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ। ଅଭିଵାଦ୍ଯ ହରୀନ୍ ଵୃଦ୍ଧାନ୍ ହନୂମାନିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ, ହନୁମାନ ବୃଦ୍ଧ ବାନରମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ।
ଆରୁଜନ୍ ପର୍ଵତାଗ୍ରାଣି ହୁତାଶନସଖୋଽନିଲଃ। ବଲଵାନପ୍ରମେଯଶ୍ଚ ଵାଯୁରାକାଶଗୋଚରଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହ ମିତ୍ର ବାୟୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅପରିମାପ୍ୟ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଆକାଶ ମାନେ ଚଳାପାଇ।
ତସ୍ଯାହଂ ଶୀଘ୍ରଵେଗସ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଗସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ମାରୁତସ୍ଯୌରସଃ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ଲଵନେନାସ୍ମି ତତ୍ସମଃ
ମୁଁ ବାୟୁଙ୍କ ଜନ୍ମଜାତ ପୁତ୍ର, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ତ୍ୱରିତ; ଲାଫିବାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସମାନ।
ଉତ୍ସହେଯଂ ହି ଵିସ୍ତୀର୍ଣମାଲିଖନ୍ତମିଵାମ୍ବରମ୍। ମେରୁଂ ଗିରିମସଙ୍ଗେନ ପରିଗନ୍ତୁଂ ସହସ୍ରଶଃ
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏତେ ସମର୍ଥ, ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଅସ୍ପର୍ଶ କରି ହଜାର ଥର ଘେରିପାରିବି, ଆକାଶକୁ ଚିତ୍ରାଇବା ପରି।
ବାହୁଵେଗପ୍ରଣୁନ୍ନେନ ସାଗରେଣାହମୁତ୍ସହେ। ସମାପ୍ଲାଵଯିତୁଂ ଲୋକଂ ସପର୍ଵତନଦୀହ୍ରଦମ୍
ମୋର ବାହୁର ଗତିରେ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ରକୁ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରବାହ କରିପାରିବି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦ ସହିତ।
ମମୋରୁଜଙ୍ଘାଵେଗେନ ଭଵିଷ୍ଯତି ସମୁତ୍ଥିତଃ। ସମୁତ୍ଥିତମହାଗ୍ରାହଃ ସମୁଦ୍ରୋ ଵରୁଣାଲଯଃ
ମୋର ଜଂଘାର ତ୍ୱରାରେ, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଉଠିବ, ଯେପରି ବଡ଼ ଘରା ଉପରେ ଆସିଥାଏ।
ପନ୍ନଗାଶନମାକାଶେ ପତନ୍ତଂ ପକ୍ଷିସେଵିତମ୍। ଵୈନତେଯମହଂ ଶକ୍ତଃ ପରିଗନ୍ତୁଂ ସହସ୍ରଶଃ
ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଘିରିଥିବା ନାଗ ଭକ୍ଷକ ଗରୁଡ଼କୁ, ମୁଁ ହଜାର ଥର ଘେରିପାରିବି।
ଉଦଯାତ୍ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଵାପି ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ରଶ୍ମିମାଲିନମ୍। ଅନସ୍ତମିତମାଦିତ୍ଯମହଂ ଗନ୍ତୁଂ ସମୁତ୍ସହେ
ଉଦୟ ହୋଇଥିବା କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହୋଇନଥିବା, ରଶ୍ମିରେ ଆବୃତ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ମୁଁ ପହଁଚିବାରେ ସମର୍ଥ।
ତତୋ ଭୂମିମସଂସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନରାଗନ୍ତୁମୁତ୍ସହେ। ପ୍ରଵେଗେନୈଵ ମହତା ଭୀମେନ ପ୍ଲଵଗର୍ଷଭାଃ
ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇନାହିଁ, ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିପାରିବି, ବଡ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ, ବାନରମାନେ।
ଉତ୍ସହେଯମତିକ୍ରାନ୍ତୁଂ ସର୍ଵାନାକାଶଗୋଚରାନ୍। ସାଗରାନ୍ ଶୋଷଯିଷ୍ଯାମି ଦାରଯିଷ୍ଯାମି ମେଦିନୀମ୍
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚଳାପାଇଥିବା ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି; ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବି, ଭୂମିକୁ ଫାଟିଦେଇବି।
ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚୂର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ପ୍ଲଵମାନଃ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମଃ। ହରିଷ୍ଯାମ୍ଯୁରୁଵେଗେନ ପ୍ଲଵମାନୋ ମହାର୍ଣଵମ୍
ଲାଫିବାବେଳେ, ମୁଁ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇପାରିବି, ବାନର; ଲାଫିବାରେ, ମୋର ତ୍ୱରାରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଠାଇ ନେଇପାରିବି।
ଲତାନାଂ ଵିଵିଧଂ ପୁଷ୍ପଂ ପାଦପାନାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ। ଅନୁଯାସ୍ଯତି ମାମଦ୍ଯ ପ୍ଲଵମାନଂ ଵିହାଯସା
ଆଜି, ମୁଁ ଆକାଶରେ ଲାଫିବାବେଳେ, ଲତା ଓ ଗଛର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ମୋ ପଛରେ ଚାଲିବ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ହି ମେ ପନ୍ଥାଃ ସ୍ଵାତେଃ ପନ୍ଥା ଇଵାମ୍ବରେ। ଚରନ୍ତଂ ଘୋରମାକାଶମୁତ୍ପତିଷ୍ଯନ୍ତମେଵ ଚ
ନିଶ୍ଚୟ, ମୋର ପଥ ଆକାଶରେ ବାୟୁର ପଥ ପରି ହେବ; ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଆକାଶରେ ଚଳାପାଇବା ଓ ଉଡିବାବେଳେ।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ନିପତନ୍ତଂ ଚ ସର୍ଵଭୂତାନି ଵାନରାଃ। ମହାମେରୁପ୍ରତୀକାଶଂ ମାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମାଃ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପଡ଼ିବି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହା ଦେଖିବେ, ଏବଂ ତମେ ମୋତେ ଦେଖିବେ — ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ।
ଦିଵମାଵୃତ୍ଯ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଗ୍ରସମାନମିଵାମ୍ବରମ୍। ଵିଧମିଷ୍ଯାମି ଜୀମୂତାନ୍ କମ୍ପଯିଷ୍ଯାମି ପର୍ଵତାନ୍। ସାଗରଂ ଶୋଷଯିଷ୍ଯାମି ପ୍ଲଵମାନଃ ସମାହିତଃ
ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଆକାଶକୁ ଗଳି ନେଇବା ପରି, ମୁଁ ମେଘକୁ ଚାଲି ଦେବି, ପର୍ବତକୁ କମ୍ପିତ କରିବି, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଉଡ଼ି ଯାଇ ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବି।
ଵୈନତେଯସ୍ଯ ଵା ଶକ୍ତିର୍ମମ ଵା ମାରୁତସ୍ଯ ଵା। ଋତେ ସୁପର୍ଣରାଜାନଂ ମାରୁତଂ ଵା ମହାବଲମ୍। ନ ତଦ୍ ଭୂତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ଯନ୍ମାଂ ପ୍ଲୁତମନୁଵ୍ରଜେତ୍
ସୁପର୍ଣ୍ଣରାଜ ଗରୁଡ଼ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ଛଡ଼ି, ମୋ ଉଡ଼ାକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବା କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ନିରାଲମ୍ବନମମ୍ବରମ୍। ସହସା ନିପତିଷ୍ଯାମି ଘନାଦ୍ ଵିଦ୍ଯୁଦିଵୋତ୍ଥିତା
ନିମିଷ ମାତ୍ରରେ, ଆକାଶରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭରସା ନଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ମେଘରୁ ଉପଉଠିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତଡ଼ିତ ପରି ହଠାତ୍ ପଡ଼ିଯିବି।
ଭଵିଷ୍ଯତି ହି ମେ ରୂପଂ ପ୍ଲଵମାନସ୍ଯ ସାଗରମ୍। ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରକ୍ରମମାଣସ୍ଯ ତଦା ତ୍ରୀନ୍ ଵିକ୍ରମାନିଵ
ମୁଁ ସାଗର ଉପରେ ଉଡ଼ିବାବେଳେ, ମୋର ଆକୃତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପ ପରି ହେବ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚାହଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ମନଶ୍ଚେଷ୍ଟା ଚ ମେ ତଥା। ଅହଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୈଦେହୀଂ ପ୍ରମୋଦଧ୍ଵଂ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମାଃ
ମୋ ବୁଦ୍ଧି ଏହା ଦେଖୁଛି, ମୋ ମନ ଏହିପାଇଁ ଏକାଗ୍ର; ମୁଁ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିବି — ବାନରମାନେ, ଖୁସି ହେଉ।
ମାରୁତସ୍ଯ ସମୋ ଵେଗେ ଗରୁଡସ୍ଯ ସମୋ ଜଵେ। ଅଯୁତଂ ଯୋଜନାନାଂ ତୁ ଗମିଷ୍ଯାମୀତି ମେ ମତିଃ
ମୁଁ ବାୟୁ ପରି ତେଜ, ଗରୁଡ଼ ପରି ଶୀଘ୍ର; ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛି ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଅତିକ୍ରମ କରିବି।
ଵାସଵସ୍ଯ ସଵଜ୍ରସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵା ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ। ଵିକ୍ରମ୍ଯ ସହସା ହସ୍ତାଦମୃତଂ ତଦିହାନଯେ
ଯଦି ଏହା ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଅମୃତ ହେଉଥିବା, ମୁଁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାହା ଛିନି ନେଇପାରିବି।
ଲଙ୍କାଂ ଵାପି ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଗଚ୍ଛେଯମିତି ମେ ମତିଃ। ତମେଵଂ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଗର୍ଜନ୍ତମମିତପ୍ରଭମ୍
ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛି, ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବି; ଏଭଳି ଅପାର ଦୀପ୍ତିର ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ହରଯସ୍ତତ୍ର ସମୁଦୈକ୍ଷନ୍ତ ଵିସ୍ମିତାଃ। ତଚ୍ଚାସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜ୍ଞାତୀନାଂ ଶୋକନାଶନମ୍
ସେଠାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ବାନରମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାତିମାନେ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ।