ଵାନରା ଯଦି ଵଃ ଖେଦଃ ପ୍ରଣଷ୍ଟଃ ଫଲଭକ୍ଷଣାତ୍। ଯଦି ଚୈତନ୍ମଯା ଶ୍ରାଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତାଂ କଥାମ୍
ବନରାମାନେ, ଫଳ ଖାଇ ତୁମର କ୍ଲାନ୍ତି ଯଦି ଦୂର ହୋଇଛି ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ଥାଏ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୂମାନ୍ ମାରୁତାତ୍ମଜଃ। ଆର୍ଜଵେନ ଯଥାତତ୍ତ୍ଵମାଖ୍ଯାତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ସତ୍ୟ ଓ ସରଳ ଭାବରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ରାଜା ସର୍ଵସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ମହେନ୍ଦ୍ରଵରୁଣୋପମଃ। ରାମୋ ଦାଶରଥିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଦଣ୍ଡକାଵନମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜା, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଶରଥପୁତ୍ର ଶ୍ରୀରାମ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ସହ ଭ୍ରାତ୍ରା ଵୈଦେହ୍ଯା ସହ ଭାର୍ଯଯା। ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଜନସ୍ଥାନାଦ୍ ରାଵଣେନ ହୃତା ବଲାତ୍
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଭାଇ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୀତା ସହିତ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ରାବଣ ଜନସ୍ଥାନରୁ ଜୋରକରି ହରଣ କରିଥିଲା।
ଵୀରସ୍ତସ୍ଯ ସଖା ରାଜ୍ଞଃ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ନାମ ଵାନରଃ। ରାଜା ଵାନରମୁଖ୍ଯାନାଂ ଯେନ ପ୍ରସ୍ଥାପିତା ଵଯମ୍
ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ବୀର ସଖା ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ବନରା, ଯିଏ ବନରମାନଙ୍କର ରାଜା। ଆମେ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଚରିତାମାଶାଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଯମରକ୍ଷିତାମ୍। ସହୈଭିର୍ଵାନରୈର୍ମୁଖ୍ଯୈରଙ୍ଗଦପ୍ରମୁଖୈର୍ଵଯମ୍
ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମୁଖ ବନରାମାନେ ସହିତ, ଆମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ, ଯାହା ଯମଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପବିତ୍ରତାରେ ଅଛି, ଆସିଛୁ।
ରାଵଣଂ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ରାକ୍ଷସଂ କାମରୂପିଣମ୍। ସୀତଯା ସହ ଵୈଦେହ୍ଯା ମାର୍ଗଧ୍ଵମିତି ଚୋଦିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଆମକୁ ଏହି ଆଦେଶ ମିଳିଥିଲା: 'ଇଚ୍ଛାମତ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ଓ ଭିଦେହନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜ।'
ଵିଚିତ୍ଯ ତୁ ଵନଂ ସର୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମ୍। ଵଯଂ ବୁଭୁକ୍ଷିତାଃ ସର୍ଵେ ଵୃକ୍ଷମୂଲମୁପାଶ୍ରିତାଃ
ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଲାଶ କରି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭୁଖା ହୋଇ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିଲୁ।
ଵିଵର୍ଣଵଦନାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵେ ଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ। ନାଧିଗଚ୍ଛାମହେ ପାରଂ ମଗ୍ନାଶ୍ଚିନ୍ତାମହାର୍ଣଵେ
ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁ ମଲିନ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିଲା। ଆମେ କେହି ମଧ୍ୟ ଉପାୟ ଦେଖିପାରୁନଥିଲୁ, ବଡ଼ ଚିନ୍ତାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲୁ।
ଚାରଯନ୍ତସ୍ତତଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ଦୃଷ୍ଟଵନ୍ତୋ ମହଦ୍ ବିଲମ୍। ଲତାପାଦପସଂଛନ୍ନଂ ତିମିରେଣ ସମାଵୃତମ୍
ତାପରେ, ଆମେ ଚାରିପାଖ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଲତା ଓ ଗଛରେ ଢାକା, ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଥିବା ବଡ଼ ଗୁହା ଦେଖିଲୁ।
ଅସ୍ମାଦ୍ଧଂସା ଜଲକ୍ଲିନ୍ନାଃ ପକ୍ଷୈଃ ସଲିଲରେଣୁଭିଃ। କୁରରାଃ ସାରସାଶ୍ଚୈଵ ନିଷ୍ପତନ୍ତି ପତତ୍ତ୍ରିଣଃ
ସେଠାରୁ ପାଣିରେ ଭିଜା ଡେଣା ନେଇ, ହଂସ, କୁରର ଓ ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ, ଡେଣାରେ ପାଣିର ଫୁଆଁ ଲାଗି, ବାହାରୁଥିଲେ।
ସାଧ୍ଵତ୍ର ପ୍ରଵିଶାମେତି ମଯା ତୂକ୍ତାଃ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମାଃ। ତେଷାମପି ହି ସର୍ଵେଷାମନୁମାନମୁପାଗତମ୍
ମୁଁ ବନରାମାନେକୁ କହିଲି: 'ଏଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ନିରାପଦ।' ସମସ୍ତଙ୍କର ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାବ ଆସିଥିଲା।
ଅସ୍ମିନ୍ ନିପତିତାଃ ସର୍ଵେଽପ୍ଯଥ କାର୍ଯତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ। ତତୋ ଗାଢଂ ନିପତିତା ଗୃହ୍ଯ ହସ୍ତୈଃ ପରସ୍ପରମ୍
ଆମେ ସମସ୍ତେ କାମରେ ଲାଗି, ଏହି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲୁ। ପରସ୍ପରଙ୍କ ହାତ ଧରି ଭଲଭାବରେ ଗଭୀରକୁ ଯାଇଲୁ।
ଇଦଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାଃ ସହସା ବିଲଂ ତିମିରସଂଵୃତମ୍। ଏତନ୍ନଃ କାର୍ଯମେତେନ କୃତ୍ଯେନ ଵଯମାଗତାଃ
ଆମେ ହଠାତ୍ ଏହି ଅନ୍ଧାର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛୁ; ଏହି କାମ ପାଇଁ ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ।
ତ୍ଵାଂ ଚୈଵୋପଗତାଃ ସର୍ଵେ ପରିଦ୍ଯୂନା ବୁଭୁକ୍ଷିତାଃ। ଆତିଥ୍ଯଧର୍ମଦତ୍ତାନି ମୂଲାନି ଚ ଫଲାନି ଚ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୁଖା ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ; ତୁମେ ଆତିଥ୍ୟ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇଛ।
ଅସ୍ମାଭିରୁପଯୁକ୍ତାନି ବୁଭୁକ୍ଷାପରିପୀଡିତୈଃ। ଯତ୍ ତ୍ଵଯା ରକ୍ଷିତାଃ ସର୍ଵେ ମ୍ରିଯମାଣା ବୁଭୁକ୍ଷଯା
ଭୁଖରେ ପୀଡିତ ଆମେ ସେଗୁଡିକୁ ଖାଇଛୁ; ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭୁଖରେ ମରୁଥିବା ବେଳେ ରକ୍ଷା ପାଇଛୁ।
ବ୍ରୂହି ପ୍ରତ୍ଯୁପକାରାର୍ଥଂ କିଂ ତେ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ଵାନରାଃ। ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସର୍ଵଜ୍ଞା ଵାନରୈସ୍ତୈଃ ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭା
ତୁମେ କହ, ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ କଣ କରିପାରିବୁ? ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ବାନରମାନେ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତଃ ସର୍ଵାନିଦଂ ଵାନରଯୂଥପାନ୍। ସର୍ଵେଷାଂ ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ଵାନରାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ବାନର ନାୟକମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।'
ଚରନ୍ତ୍ଯା ମମ ଧର୍ମେଣ ନ କାର୍ଯମିହ କେନଚିତ୍। ଏଵମୁକ୍ତଃ ଶୁଭଂ ଵାକ୍ଯଂ ତାପସ୍ଯା ଧର୍ମସଂହିତମ୍
'ମୁଁ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଚାଲିଛି, ଏଠାରେ କାହା ସହିତ ମୋର କିଛି କାମ ନାହିଁ।' ଏଭଳି ଧର୍ମମୟ ଓ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ତାପସୀ କହିଲେ—
ଉଵାଚ ହନୁମାନ୍ ଵାକ୍ଯଂ ତାମନିନ୍ଦିତଲୋଚନାମ୍। ଶରଣଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ ସ୍ମଃ ସର୍ଵେ ଵୈ ଧର୍ମଚାରିଣୀମ୍
ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ନିର୍ମଳ ଥିଲା, କହିଲେ: 'ଆମେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମପରାୟଣୀ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ।'
ଯଃ କୃତଃ ସମଯୋଽସ୍ମାସୁ ସୁଗ୍ରୀଵେଣ ମହାତ୍ମନା। ସ ତୁ କାଲୋ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତୋ ବିଲେ ଚ ପରିଵର୍ତତାମ୍
'ମହାତ୍ମା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ ଯେଉଁ ସମୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇଥିଲା, ସେ ସମୟ ଏବେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା; ଆମେ ଗୁହାରୁ ବାହାରିବା ଉଚିତ।'
ସା ତ୍ଵମସ୍ମାଦ୍ ବିଲାଦସ୍ମାନୁତ୍ତାରଯିତୁମର୍ହସି। ତସ୍ମାତ୍ ସୁଗ୍ରୀଵଵଚନାଦତିକ୍ରାନ୍ତାନ୍ ଗତାଯୁଷଃ
'ସେହିପାଇଁ, ତୁମେ ଆମକୁ ଏହି ଗୁହାରୁ ବାହାର କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛୁ ଓ ଆମର ପ୍ରାଣ ଆପଦରେ ପଡ଼ିଛି।'
ତ୍ରାତୁମର୍ହସି ନଃ ସର୍ଵାନ୍ ସୁଗ୍ରୀଵଭଯଶଙ୍କିତାନ୍। ମହଚ୍ଚ କାର୍ଯମସ୍ମାଭିଃ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଧର୍ମଚାରିଣି
'ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ରୋଷରେ ଭୟଭିତ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର; ଓ ଧର୍ମପରାୟଣୀ, ଆମେ ଏଉଁ ମହାତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାମ ଅଧିକି ଅଛି।'
ତଚ୍ଚାପି ନ କୃତଂ କାର୍ଯମସ୍ମାଭିରିହ ଵାସିଭିଃ। ଏଵମୁକ୍ତା ହନୁମତା ତାପସୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
'ଏଠାରେ ରହୁଥିବା ଆମେ ସେ କାମ ଏଯାଁ କରିପାରିନାହିଁ।' ଏଭଳି ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, ତାପସୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଜୀଵତା ଦୁଷ୍କରଂ ମନ୍ଯେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେନ ନିଵର୍ତିତୁମ୍। ତପସଃ ସୁପ୍ରଭାଵେଣ ନିଯମୋପାର୍ଜିତେନ ଚ
'ଏହି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ବଞ୍ଚି ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର; କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଓ ନିୟମର ଫଳରେ ଏହା ସମ୍ଭବ।'
ସର୍ଵାନେଵ ବିଲାଦସ୍ମାତ୍ ତାରଯିଷ୍ଯାମି ଵାନରାନ୍। ନିମୀଲଯତ ଚକ୍ଷୂଂଷି ସର୍ଵେ ଵାନରପୁଙ୍ଗଵାଃ
'ମୁଁ ସମସ୍ତ ବାନରମାନେଙ୍କୁ ଏହି ଗୁହାରୁ ବାହାର କରିଦେବି; ସମସ୍ତ ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଆପଣମାନଙ୍କର ଆଖି ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।'
ନହି ନିଷ୍କ୍ରମିତୁଂ ଶକ୍ଯମନିମୀଲିତଲୋଚନୈଃ। ତତୋ ନିମୀଲିତାଃ ସର୍ଵେ ସୁକୁମାରାଙ୍ଗୁଲୈଃ କରୈଃ
'ଆଖି ଖୋଲି ରଖିଲେ ବାହାରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ;' ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ନିଜ ମୃଦୁ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ।
ସହସା ପିଦଧୁର୍ଦୃଷ୍ଟିଂ ହୃଷ୍ଟା ଗମନକାଂକ୍ଷଯା। ଵାନରାସ୍ତୁ ମହାତ୍ମାନୋ ହସ୍ତରୁଦ୍ଧମୁଖାସ୍ତଦା
ପ୍ରସ୍ଥାନ ଆଶାରେ ଆନନ୍ଦିତ ବାନରମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଦୃଷ୍ଟି ଢାକିଦେଲେ; ସେ ସମୟରେ ସେଇ ମହାତ୍ମା ବାନରମାନେ ନିଜ ହାତରେ ମୁହଁ ଢାକିଲେ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ବିଲାଦୁତ୍ତାରିତାସ୍ତଯା। ଉଵାଚ ସର୍ଵାଂସ୍ତାଂସ୍ତତ୍ର ତାପସୀ ଧର୍ମଚାରିଣୀ
ଏକ ତିମିର ମାତ୍ର ସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଗୁହାରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ; ତାପସୀ ଧର୍ମପରାୟଣୀ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନିଃସୃତାନ୍ ଵିଷମାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯେଦମବ୍ରଵୀତ୍। ଏଷ ଵିନ୍ଧ୍ଯୋ ଗିରିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାଯୁତଃ
ସେଇ ବିପଦରୁ ବାହାରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ: 'ଏହା ହେଉଛି ଶ୍ରୀମାନ୍ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଶୋଭିତ।'