ସହ ତାରାଙ୍ଗଦାଭ୍ଯାଂ ତୁ ସହସା ହନୁମାନ୍ କପିଃ। ସୁଗ୍ରୀଵେଣ ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ଗନ୍ତୁଂ ଦେଶଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ତାରା ଓ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ସହିତ ହନୁମାନ୍ ମାନେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଶୀଘ୍ର ଏହି ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ ତୁ ଦୂରମୁପାଗମ୍ଯ ସର୍ଵୈସ୍ତୈଃ କପିସତ୍ତମୈଃ। ତତୋ ଵିଚିତ୍ଯ ଵିନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ଗୁହାଶ୍ଚ ଗହନାନି ଚ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୂର ଯାଇ, ସେଇ ବନରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ଖୋଜିଲେ।
ପର୍ଵତାଗ୍ରନଦୀଦୁର୍ଗାନ୍ ସରାଂସି ଵିପୁଲଦ୍ରୁମାନ୍। ଵୃକ୍ଷଷଣ୍ଡାଂଶ୍ଚ ଵିଵିଧାନ୍ ପର୍ଵତାନ୍ ଵନପାଦପାନ୍
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ନଦୀ ତଟ, ଝିଲିକ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ, ବିଭିନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଗଛ ଖୋଜି ଦେଖିଲେ।
ଅନ୍ଵେଷମାଣାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵାନରାଃ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍। ନ ସୀତାଂ ଦଦୃଶୁର୍ଵୀରା ମୈଥିଲୀଂ ଜନକାତ୍ମଜାମ୍
ସେହି ସମସ୍ତ ବୀର ବାନରମାନେ ସବୁ ଦିଗରେ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୈଥିଳୀ, ଜନକଙ୍କ ଝିଅ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତେ ଭକ୍ଷଯନ୍ତୋ ମୂଲାନି ଫଲାନି ଵିଵିଧାନ୍ଯପି। ଅନ୍ଵେଷମାଣା ଦୁର୍ଧର୍ଷା ନ୍ଯଵସଂସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ହ
ଖୋଜିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲେ, ମୂଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଖାଇ, ଏଠା ଓ ସେଠା ବସିଥିଲେ।
ସ ତୁ ଦେଶୋ ଦୁରନ୍ଵେଷୋ ଗୁହାଗହନଵାନ୍ ମହାନ୍। ନିର୍ଜଲଂ ନିର୍ଜନଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଗହନଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍
ସେଇ ସ୍ଥାନଟି ବଡ଼ ଓ ଖୋଜିବାକୁ କଷ୍ଟକର, ଗୁହା ଓ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପାଣି ନଥିବା, ଜନଶୂନ୍ୟ, ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା।
ତାଦୃଶାନ୍ଯପ୍ଯରଣ୍ଯାନି ଵିଚିତ୍ଯ ଭୃଶପୀଡିତାଃ। ସ ଦେଶଶ୍ଚ ଦୁରନ୍ଵେଷ୍ଯୋ ଗୁହାଗହନଵାନ୍ ମହାନ୍
ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଖୋଜି, ବହୁତ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ, ସେମାନେ ସେଠି ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଓ ଗୁହା ଘନ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖିଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଂ ତତୋ ଦେଶଂ ସର୍ଵେ ଵୈ ହରିଯୂଥପାଃ। ଦେଶମନ୍ଯଂ ଦୁରାଧର୍ଷଂ ଵିଵିଶୁଶ୍ଚାକୁତୋଭଯାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ବାନର ନାୟକମାନେ ସେଠିଠାରୁ ଚାଲି, ଭୟ ନ ଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ କଠିନ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯତ୍ର ଵନ୍ଧ୍ଯଫଲା ଵୃକ୍ଷା ଵିପୁଷ୍ପାଃ ପର୍ଣଵର୍ଜିତାଃ। ନିସ୍ତୋଯାଃ ସରିତୋ ଯତ୍ର ମୂଲଂ ଯତ୍ର ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେଠାରେ ଗଛମାନେ ଫଳ ଦେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା କାମ ଆସୁନଥିଲା, ଫୁଲ ନଥିଲା, ପତ୍ର ମଧ୍ୟ ନଥିଲା; ନଦୀମାନେ ଶୁଷ୍କ ଥିଲେ, ମୂଳ ଖୋଜିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଥିଲା।
ନ ସନ୍ତି ମହିଷା ଯତ୍ର ନ ମୃଗା ନ ଚ ହସ୍ତିନଃ। ଶାର୍ଦୂଲାଃ ପକ୍ଷିଣୋ ଵାପି ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵନଗୋଚରାଃ
ସେଠାରେ କୌଣସି ମହିଷ, ହରିଣ, ହାତୀ, ବାଘ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଙ୍ଗଲ ପଶୁ ନଥିଲେ।
ନ ଚାତ୍ର ଵୃକ୍ଷା ନୌଷଧ୍ଯୋ ନ ଵଲ୍ଲ୍ଯୋ ନାପି ଵୀରୁଧଃ। ସ୍ନିଗ୍ଧପତ୍ରାଃ ସ୍ଥଲେ ଯତ୍ର ପଦ୍ମିନ୍ଯଃ ଫୁଲ୍ଲପଙ୍କଜାଃ
ସେଠାରେ କୌଣସି ଗଛ, ଔଷଧି, ଲତା କିମ୍ବା ଘାସ ନଥିଲା; କେବଳ ଭୂମିରେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ଚମକୁଥିବା ପତ୍ର ସହିତ ପଦ୍ମସର ଥିଲା।
ପ୍ରେକ୍ଷଣୀଯାଃ ସୁଗନ୍ଧାଶ୍ଚ ଭ୍ରମରୈଶ୍ଚ ଵିଵର୍ଜିତାଃ। କଣ୍ଡୁର୍ନାମ ମହାଭାଗଃ ସତ୍ଯଵାଦୀ ତପୋଧନଃ
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ସେଇ ପଦ୍ମସର ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଗନ୍ଧମୟ, କିନ୍ତୁ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଅସ୍ପର୍ଶିତ; ସେଠାରେ କଣ୍ଡୁ ନାମକ ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ତପସ୍ବୀ ଋଷି ବସୁଥିଲେ।
ମହର୍ଷିଃ ପରମାମର୍ଷୀ ନିଯମୈର୍ଦୁଷ୍ପ୍ରଧର୍ଷଣଃ। ତସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ ଵନେ ପୁତ୍ରୋ ବାଲକୋ ଦଶଵାର୍ଷିକଃ
ସେ ମହାର୍ଷି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧୀ ଓ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ; ସେଠି ତାଙ୍କ ଦଶ ବର୍ଷର ଛୁଆଁ ହରାଇଗଲା।
ପ୍ରଣଷ୍ଟୋ ଜୀଵିତାନ୍ତାଯ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତେନ ମହାମୁନିଃ। ତେନ ଧର୍ମାତ୍ମନା ଶପ୍ତଂ କୃତ୍ସ୍ନଂ ତତ୍ର ମହଦ୍ଵନମ୍
ସେଇ ଘଟଣାରେ ମହାମୁନି ଭୟଙ୍କର ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଅଶରଣ୍ଯଂ ଦୁରାଧର୍ଷଂ ମୃଗପକ୍ଷିଵିଵର୍ଜିତମ୍। ତସ୍ଯ ତେ କାନନାନ୍ତାଂସ୍ତୁ ଗିରୀଣାଂ କନ୍ଦରାଣି ଚ
ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଅଶ୍ରୟହୀନ, ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ, ପଶୁପକ୍ଷୀ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା; ଏଠି ତୁମେ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ଅରଣ୍ୟ ସୀମା ଭଲଭାବେ ଖୋଜ।
ପ୍ରଭଵାଣି ନଦୀନାଂ ଚ ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତି ସମାହିତାଃ। ତତ୍ର ଚାପି ମହାତ୍ମାନୋ ନାପଶ୍ଯଞ୍ଜନକାତ୍ମଜାମ୍
ସେମାନେ ଏଠି ନଦୀର ଉତ୍ସ ଓ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଖୋଜିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେଠି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମହାତ୍ମାମାନେ ଜନକଙ୍କ ଝିଅକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ହର୍ତାରଂ ରାଵଣଂ ଵାପି ସୁଗ୍ରୀଵପ୍ରିଯକାରିଣଃ। ତେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତୁ ତଂ ଭୀମଂ ଲତାଗୁଲ୍ମସମାଵୃତମ୍
ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିବା ରାବଣ, ଯିଏ ହରଣ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଦଦୃଶୁର୍ଭୀମକର୍ମାଣମସୁରଂ ସୁରନିର୍ଭଯମ୍। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାନରା ଘୋରଂ ସ୍ଥିତଂ ଶୈଲମିଵାସୁରମ୍
ସେମାନେ ଲତା ଓ ଝାଡିରେ ଢାକା ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ଭୟାନକ, ଦେବତାମାନେ ଭୟ କରୁନଥିବା ଦାନବକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗାଢଂ ପରିହିତାଃ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ପର୍ଵତୋପମମ୍। ସୋଽପି ତାନ୍ ଵାନରାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନଷ୍ଟାଃ ସ୍ଥେତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ ବଲୀ
ସେ ଦାନବଟିଏ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ବାନର ଭୟରେ ଦୂରେ ହଟିଗଲେ। ଦାନବଟିଏ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ବାନରଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲା, 'ତୁମେ ସବୁ ହେଲା ହରାଇଗଲା!'
ଅଭ୍ଯଧାଵତ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସଂଗତମ୍। ତମାପତନ୍ତଂ ସହସା ଵାଲିପୁତ୍ରୋଽଙ୍ଗଦସ୍ତଦା
ସେ ଦାନବଟିଏ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ମୁଠି ଉଠାଇ ଦୌଡ଼ିଆସିଲା; ଏହି ସମୟରେ ବାଳିଙ୍କ ପୁଅ ଅଙ୍ଗଦ ହଠାତ୍ ତାକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ରାଵଣୋଽଯମିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଲେନାଭିଜଘାନ ହ। ସ ଵାଲିପୁତ୍ରାଭିହତୋ ଵକ୍ତ୍ରାଚ୍ଛୋଣିତମୁଦ୍ଵମନ୍
ଅଙ୍ଗଦ ତାକୁ ରାବଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ତାଳି ମାରି ଆଘାତ କଲେ।
ଅସୁରୋ ନ୍ଯପତଦ୍ ଭୂମୌ ପର୍ଯସ୍ତ ଇଵ ପର୍ଵତଃ। ତେ ତୁ ତସ୍ମିନ୍ ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସେ ଵାନରା ଜିତକାଶିନଃ
ବାଳିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଆଘାତରେ ସେ ଦାନବଟିଏ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିବା ପରି ଭୂମିରେ ଲୁହ ଝରାଇ ଚୁଆଁ ହେଲା।
ଵ୍ଯଚିନ୍ଵନ୍ ପ୍ରାଯଶସ୍ତତ୍ର ସର୍ଵଂ ତେ ଗିରିଗହ୍ଵରମ୍। ଵିଚିତଂ ତୁ ତତଃ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵେ ତେ କାନନୌକସଃ
ସେ ଦାନବ ନିର୍ଜୀବ ହେବା ପରେ, ବିଜୟୀ ବାନରମାନେ ପାହାଡ଼ର ସମସ୍ତ ଗୁହା ଭଲଭାବେ ତଲାଶ କଲେ।
ଅନ୍ଯଦେଵାପରଂ ଘୋରଂ ଵିଵିଶୁର୍ଗିରିଗହ୍ଵରମ୍। ତେ ଵିଚିତ୍ଯ ପୁନଃ ଖିନ୍ନା ଵିନିଷ୍ପତ୍ଯ ସମାଗତାଃ। ଏକାନ୍ତେ ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ତୁ ନିଷେଦୁର୍ଦୀନମାନସାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ତଲାଶ କରି, ଆଉ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପୁଣି ଖୋଜି ହେବା ପରେ, କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ବାହାରି ଏକାନ୍ତରେ ଗଛ ତଳେ ବସି ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ଏକଠି ହେଲେ।
thumb|ଏକୋନପଞ୍ଚାଶଃ ସର୍ଗଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍|center ଶ୍ରୀମଦ୍ଵାଲ୍ମୀକିଯରାମାଯଣେ କିଷ୍କିନ୍ଧାକାଣ୍ଡେ ଏକୋନପଞ୍ଚାଶଃ ସର୍ଗଃ ॥୪-
ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଏକୋନପଞ୍ଚାଶତମ ସର୍ଗ।
ଅଥାଙ୍ଗଦସ୍ତଦା ସର୍ଵାନ୍ ଵାନରାନିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ପରିଶ୍ରାନ୍ତୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଶନୈର୍ଵଚଃ
ତାପରେ, ଅଙ୍ଗଦ ଦୟାଳୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସମସ୍ତ ବାନରଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲେ।
ଵନାନି ଗିରଯୋ ନଦ୍ଯୋ ଦୁର୍ଗାଣି ଗହନାନି ଚ। ଦରୀ ଗିରିଗୁହାଶ୍ଚୈଵ ଵିଚିତାଃ ସର୍ଵମନ୍ତତଃ
ବନ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଦୁର୍ଗମ ଓ ଘନ ଅଞ୍ଚଳ, ଖାଦି ଓ ପାହାଡ଼ ଗୁହା — ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଭଲଭାବେ ତଲାଶ ହୋଇଯାଇଛି।
ତତ୍ର ତତ୍ର ସହାସ୍ମାଭିର୍ଜାନକୀ ନ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ। ତଥା ରକ୍ଷୋଽପହର୍ତା ଚ ସୀତାଯାଶ୍ଚୈଵ ଦୁଷ୍କୃତୀ
ଏଠା ଉଠା ସେମାନେ ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜାନକୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ, ନାହିଁ ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ।
କାଲଶ୍ଚ ନୋ ମହାନ୍ ଯାତଃ ସୁଗ୍ରୀଵଶ୍ଚୋଗ୍ରଶାସନଃ। ତସ୍ମାଦ୍ ଭଵନ୍ତଃ ସହିତା ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତୁ ସମନ୍ତତଃ
ଆମ ପାଖରେ ବହୁତ ସମୟ କଟିଗଲା, ସୁଗ୍ରୀବ ତିବ୍ର ଆଜ୍ଞା ଦେଉଥିବା ରାଜା। ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜନ୍ତୁ।
ଵିହାଯ ତନ୍ଦ୍ରୀଂ ଶୋକଂ ଚ ନିଦ୍ରାଂ ଚୈଵ ସମୁତ୍ଥିତାମ୍। ଵିଚିନୁଧ୍ଵଂ ତଥା ସୀତାଂ ପଶ୍ଯାମୋ ଜନକାତ୍ମଜାମ୍
ଆଳସ୍ୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଘୁମ୍ ଛାଡ଼ି, ଏଭଳି ଭାବରେ ଖୋଜନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଆମେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା।