ଚତୁର୍ଭାଗେ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚକ୍ରଵାନ୍ ନାମ ପର୍ଵତଃ। ତତ୍ର ଚକ୍ରଂ ସହସ୍ରାରଂ ନିର୍ମିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସାଗରର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗରେ, ଚକ୍ରବାନ୍ ନାମକ ପାହାଡ଼ ଅଛି; ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ହଜାର ରାଉଁ ଥିବା ଚକ୍ର ତିଆରି ହୋଇଛି।
ତତ୍ର ପଞ୍ଚଜନଂ ହତ୍ଵା ହଯଗ୍ରୀଵଂ ଚ ଦାନଵମ୍। ଆଜହାର ତତଶ୍ଚକ୍ରଂ ଶଙ୍ଖଂ ଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ସେଠାରେ ପଞ୍ଚଜନ ଓ ହୟଗ୍ରୀବ ଦାନବକୁ ମାରି, ପରମ ପୁରୁଷ ଚକ୍ର ଓ ଶଂଖ ନେଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ସାନୁଷୁ ରମ୍ଯେଷୁ ଵିଶାଲାସୁ ଗୁହାସୁ ଚ। ରାଵଣଃ ସହ ଵୈଦେହ୍ଯା ମାର୍ଗିତଵ୍ଯସ୍ତତସ୍ତତଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଢାଳ ଓ ବିଶାଳ ଗୁହାଗୁଡିକରେ, ରାବଣ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜିବା ଦରକା।
ଯୋଜନାନି ଚତୁଃଷଷ୍ଟିର୍ଵରାହୋ ନାମ ପର୍ଵତଃ। ସୁଵର୍ଣଶୃଙ୍ଗଃ ସୁମହାନଗାଧେ ଵରୁଣାଲଯେ
ଚଉଷଠି ଯୋଜନ ଦୂରରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାକୁ ବରାହ କୁହାଯାଏ; ଏହି ପାହାଡ଼ର ସୁନା ଶିଖର ଅଛି, ବଡ଼ ଓ ଭଳି ଗଭୀର ଭାରୁଣର ଅଞ୍ଚଳରେ।
ତତ୍ର ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ନାମ ଜାତରୂପମଯଂ ପୁରମ୍। ଯସ୍ମିନ୍ ଵସତି ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ନରକୋ ନାମ ଦାନଵଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ ନାମକ ସହର ଅଛି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନାରେ ତିଆରି; ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ନରକ ଦାନବ ରହିଥାଏ।
ତତ୍ର ସାନୁଷୁ ରମ୍ଯେଷୁ ଵିଶାଲାସୁ ଗୁହାସୁ ଚ। ରାଵଣଃ ସହ ଵୈଦେହ୍ଯା ମାର୍ଗିତଵ୍ଯସ୍ତତସ୍ତତଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଢାଳ ଓ ବିଶାଳ ଗୁହାଗୁଡିକରେ, ରାବଣ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜିବା ଦରକା।
ତମତିକ୍ରମ୍ଯ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ କାଞ୍ଚନାନ୍ତରଦର୍ଶନମ୍। ପର୍ଵତଃ ସର୍ଵସୌଵର୍ଣୋ ଧାରାପ୍ରସ୍ରଵଣାଯୁତଃ
ସେ ଶୈଳରାଜକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଯେଉଁଠି ସୁନାର ଭିତର ଦେଖାଯାଏ, ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନାର ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଝରଣା ଚୁହୁଁଁ ଚୁହୁଁଁ ଝରିଯାଉଛି।
ତଂ ଗଜାଶ୍ଚ ଵରାହାଶ୍ଚ ସିଂହା ଵ୍ଯାଘ୍ରାଶ୍ଚ ସର୍ଵତଃ। ଅଭିଗର୍ଜନ୍ତି ସତତଂ ତେନ ଶବ୍ଦେନ ଦର୍ପିତାଃ
ସେଠି ହାତୀ, ଶୁଆ, ସିଂହ ଓ ବାଘ ଚାରିପାଖରେ ସବୁବେଳେ ଗର୍ଜନ କରି, ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ଗର୍ବିତ ହେଇ ରହନ୍ତି।
ଯସ୍ମିନ୍ ହରିହଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ପାକଶାସନଃ। ଅଭିଷିକ୍ତଃ ସୁରୈ ରାଜା ମେଘୋ ନାମ ସ ପର୍ଵତଃ
ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଓ ବୃତ୍ର ସଂହାରକ, ଦେବମାନେ ରାଜା ଭାବରେ ଅଭିଷିକ୍ତ କରିଥିଲେ; ସେ ପାହାଡ଼କୁ 'ମେଘ' ଭାବେ ଡାକାଯାଏ।
ତମତିକ୍ରମ୍ଯ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ମହେନ୍ଦ୍ରପରିପାଲିତମ୍। ଷଷ୍ଟିଂ ଗିରିସହସ୍ରାଣି କାଞ୍ଚନାନି ଗମିଷ୍ଯଥ
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ଶୈଳରାଜକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତୁମେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ସୁନାର ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିବ।
ତରୁଣାଦିତ୍ଯଵର୍ଣାନି ଭ୍ରାଜମାନାନି ସର୍ଵତଃ। ଜାତରୂପମଯୈର୍ଵୃକ୍ଷୈଃ ଶୋଭିତାନି ସୁପୁଷ୍ପିତୈଃ
ଉଦୟ ଆଦିତ୍ୟର ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜାତରୂପର ଗଛ ଫୁଲେଇ ରହିଛି, ସେ ପାହାଡ଼ଗୁଡିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ରାଜା ମେରୁରୁତ୍ତମପର୍ଵତଃ। ଆଦିତ୍ଯେନ ପ୍ରସନ୍ନେନ ଶୈଲୋ ଦତ୍ତଵରଃ ପୁରା
ସେଗୁଡିକର ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ମେରୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାହାଡ଼, ଦୟାଳୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ।
ତେନୈଵମୁକ୍ତଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତ୍ଵଦାଶ୍ରଯାଃ। ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଦିଵା ରାତ୍ରୌ ଚ କାଞ୍ଚନାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏଭଳି କହିଥିଲେ: 'ତୁମେ ଯାହାକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛ, ସେମାନେ ମୋ ଦୟାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁଇଟି ଉପରେ ସୁନାର ଭାବରେ ରହିବେ।'
ତ୍ଵଯି ଯେ ଚାପି ଵତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵଦାନଵାଃ। ତେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଭକ୍ତାଶ୍ଚ ପ୍ରଭଯା କାଞ୍ଚନପ୍ରଭାଃ
ତୁମେ ଉପରେ ଯେଉଁ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବ ରହିବେ, ସେମାନେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେବେ ଓ ସୁନାର ଆଭାରେ ଚମକିବେ।
ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚ ଵସଵୋ ମରୁତଶ୍ଚ ଦିଵୌକସଃ। ଆଗତ୍ଯ ପଶ୍ଚିମାଂ ସଂଧ୍ଯାଂ ମେରୁମୁତ୍ତମପର୍ଵତମ୍
ବିଶ୍ୱଦେବ, ବସୁ, ମରୁତ ଓ ଦିବ୍ୟଜନମାନେ ପଶ୍ଚିମ ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଆସି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାହାଡ଼ ମେରୁକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଦଶ ତାନି ଦିଵାକରଃ। ମୁହୂର୍ତାର୍ଧେନ ତଂ ଶୀଘ୍ରମଭିଯାତି ଶିଲୋଚ୍ଚଯମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶିଖରକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚେ।
ଶୃଙ୍ଗେ ତସ୍ଯ ମହଦ୍ଦିଵ୍ଯଂ ଭଵନଂ ସୂର୍ଯସଂନିଭମ୍। ପ୍ରାସାଦଗଣସମ୍ବାଧଂ ଵିହିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଏକ ବଡ଼ ଦିବ୍ୟ ଦେଉଳ ଅଛି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକୁଛି, ଅନେକ ମହଲରେ ଭରିଆ, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ଶୋଭିତଂ ତରୁଭିଶ୍ଚିତ୍ରୈର୍ନାନାପକ୍ଷିସମାକୁଲୈଃ। ନିକେତଂ ପାଶହସ୍ତସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଅନେକ ପକ୍ଷୀରେ ଭରିଆ, ଶୋଭାମୟ ଏହି ନିବାସ ବଡ଼ ଆତ୍ମା ବରୁଣଙ୍କର, ଯିଏ ପାଶ ଧରିଥିବା।
ଅନ୍ତରା ମେରୁମସ୍ତଂ ଚ ତାଲୋ ଦଶଶିରା ମହାନ୍। ଜାତରୂପମଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭ୍ରାଜତେ ଚିତ୍ରଵେଦିକଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଓ ଅସ୍ତମାନ୍ତରେ ଏକ ବଡ଼ ଦଶମୁଣ୍ଡି ତାଳ ଗଛ ଅଛି, ଯାହା ସୁନାରେ ତିଆରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଓ ଚିତ୍ର ଭିତିକାରେ ଶୋଭିତ।
ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଦୁର୍ଗେଷୁ ସରସ୍ସୁ ଚ ସରିତ୍ସୁ ଚ। ରାଵଣଃ ସହ ଵୈଦେହ୍ଯା ମାର୍ଗିତଵ୍ଯସ୍ତତସ୍ତତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଗ, ଝିଲି ଓ ନଦୀରେ, ରାବଣ ଓ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏଠା ଓ ସେଠା ଖୋଜିବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ଧର୍ମଜ୍ଞସ୍ତପସା ସ୍ଵେନ ଭାଵିତଃ। ମେରୁସାଵର୍ଣିରିତ୍ଯେଷ ଖ୍ଯାତୋ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣା ସମଃ
ଯେଉଁଠି ଧର୍ମଜ୍ଞ, ନିଜ ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର, 'ମେରୁସାବର୍ଣି' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯୋ ମେରୁସାଵର୍ଣିର୍ମହର୍ଷିଃ ସୂର୍ଯସଂନିଭଃ। ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଭୂମୌ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ମୈଥିଲୀଂ ପ୍ରତି
ମେରୁସାବର୍ଣି ମହାର୍ଷି, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଶିର ଭୂମିରେ ନମି, ମୈଥିଳୀ ବିଷୟରେ ସମ୍ବାଦ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏତାଵଜ୍ଜୀଵଲୋକସ୍ଯ ଭାସ୍କରୋ ରଜନୀକ୍ଷଯେ। କୃତ୍ଵା ଵିତିମିରଂ ସର୍ଵମସ୍ତଂ ଗଚ୍ଛତି ପର୍ଵତମ୍
ଏଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରାତି ଶେଷରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରି, ଜୀବଜଗତର ସୀମାରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅସ୍ତମାନ୍ତି।
ଏତାଵଦ୍ ଵାନରୈଃ ଶକ୍ଯଂ ଗନ୍ତୁଂ ଵାନରପୁଙ୍ଗଵାଃ। ଅଭାସ୍କରମମର୍ଯାଦଂ ନ ଜାନୀମସ୍ତତଃ ପରମ୍
ବାନରମାନେ, ଏଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଯିବାକୁ ସମ୍ଭବ; ଏଠାଠାରୁ ଆଗକୁ, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ ଓ ସୀମା ନାହିଁ, ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।
ଅଵଗମ୍ଯ ତୁ ଵୈଦେହୀଂ ନିଲଯଂ ରାଵଣସ୍ଯ ଚ। ଅସ୍ତଂ ପର୍ଵତମାସାଦ୍ଯ ପୂର୍ଣେ ମାସେ ନିଵର୍ତତ
ବୈଦେହୀଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କର ନିବାସ ସ୍ଥଳ ଜଣା ହେଲାପରେ, ତୁମେ ଅସ୍ତମାନ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାସ ଭିତରେ ଫେରି ଆସ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ମାସାନ୍ନ ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ଵସନ୍ ଵଧ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ମମ। ସହୈଵ ଶୂରୋ ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ଶ୍ଵଶୁରୋ ମେ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏକ ମାସ ପରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ରୁହିବା, ମୋ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବାକୁ ପଡିବ। ତୁମେ ସହିତ ମୋ ଶୂର ଶ୍ୱଶୁର ମଧ୍ୟ ଯିବେ।
ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଂ ସର୍ଵମେତସ୍ଯ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଦିଷ୍ଟକାରିଭିଃ। ଗୁରୁରେଷ ମହାବାହୁଃ ଶ୍ଵଶୁରୋ ମେ ମହାବଲଃ
ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସରଣ କରୁଛ, ସମସ୍ତ ଉପଦେଶ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ମହାବାହୁ ଶ୍ୱଶୁର ମୋ ଗୁରୁ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଭଵନ୍ତଶ୍ଚାପି ଵିକ୍ରାନ୍ତାଃ ପ୍ରମାଣଂ ସର୍ଵ ଏଵ ହି। ପ୍ରମାଣମେନଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ପଶ୍ଚିମାଂ ଦିଶମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଶୂର ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ମହାବଳୀଙ୍କୁ ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ରଖି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଶାକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ।
ଦୃଷ୍ଟାଯାଂ ତୁ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପତ୍ନ୍ଯାମମିତତେଜସଃ। କୃତକୃତ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯାମଃ କୃତସ୍ଯ ପ୍ରତିକର୍ମଣା
ଅସୀମ ତେଜସ୍ବୀ ରାଜାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଦେଖିଲେ, ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛୁ, ଯାହା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇଥିଲୁ।
ଅତୋଽନ୍ଯଦପି ଯତ୍କାର୍ଯଂ କାର୍ଯସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂ ଭଵେତ୍। ସମ୍ପ୍ରଧାର୍ଯ ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଦେଶକାଲାର୍ଥସଂହିତମ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପଯୋଗୀ କାମ ଥିଲେ, ଦେଶ, କାଳ ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବି, ତୁମେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କର।