ଯଦ୍ଯସ୍ଯ କୃତମସ୍ମାଭିର୍ବୁଧ୍ଯସେ କିଂଚିଦପ୍ରିଯମ୍। ତଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସମ୍ପ୍ରଧାର୍ଯାଶୁ କ୍ଷିପ୍ରମେଵାଭିଧୀଯତାମ୍
ଯଦି ଆମେ କିଛି ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ କରିଥିଲୁ ବୋଲି ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତେବେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଶୀଘ୍ର ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଦିଅ।
ଅଥଵା ସ୍ଵଯମେଵୈନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି ଭାମିନି। ଵଚନୈଃ ସାନ୍ତ୍ଵଯୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ପ୍ରସାଦଯିତୁମର୍ହସି
ନହେଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ନିଜେ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖ, ମୃଦୁ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାୟକ କଥା କହି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର।
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନେ ଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ନ ସ୍ମ କୋପଂ କରିଷ୍ଯତି। ନହି ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ମହାତ୍ମାନଃ କ୍ଵଚିତ୍ କୁର୍ଵନ୍ତି ଦାରୁଣମ୍
ତୁମେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ମନ କ୍ରୋଧିତ ହେବ ନାହିଁ; କାରଣ, ମହାନ୍ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କେବେ ମହିଳାଙ୍କ ସହ କଠୋର ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ସାନ୍ତ୍ଵୈରୁପକ୍ରାନ୍ତଂ ପ୍ରସନ୍ନେନ୍ଦ୍ରିଯମାନସମ୍। ତତଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହମରିଂଦମମ୍
ତୁମେ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାୟକ କଥା କହି, ତାଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଶାନ୍ତ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ତାହା ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଶତ୍ରୁଦମକ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିବି।
ସା ପ୍ରସ୍ଖଲନ୍ତୀ ମଦଵିହ୍ଵଲାକ୍ଷୀ ପ୍ରଲମ୍ବକାଞ୍ଚୀଗୁଣହେମସୂତ୍ରା। ସଲକ୍ଷଣା ଲକ୍ଷ୍ମଣସଂନିଧାନଂ ଜଗାମ ତାରା ନମିତାଙ୍ଗଯଷ୍ଟିଃ
ମଦରେ ଅସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟି, ଛୁଟିଯାଇଥିବା ସୁନା କାଞ୍ଚୀ ଓ ଗହନା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ତାରା ଦେହ ନମାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ଗଲେ।
ସ ତାଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ହରୀଶପତ୍ନୀଂ ତସ୍ଥାଵୁଦାସୀନତଯା ମହାତ୍ମା। ଅଵାଙ୍ମୁଖୋଽଭୂନ୍ମନୁଜେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରଃ ସ୍ତ୍ରୀସଂନିକର୍ଷାଦ୍ ଵିନିଵୃତ୍ତକୋପଃ
ସେ ବାନର ରାଜଙ୍କ ରାଣୀକୁ ଦେଖି, ମହାତ୍ମା ରାଜପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ମହିଳା ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ମୁହଁ ନମାଇଲେ।
ସା ପାନଯୋଗାଚ୍ଚ ନିଵୃତ୍ତଲଜ୍ଜା ଦୃଷ୍ଟିପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ନରେନ୍ଦ୍ରସୂନୋଃ। ଉଵାଚ ତାରା ପ୍ରଣଯପ୍ରଗଲ୍ଭଂ ଵାକ୍ଯଂ ମହାର୍ଥଂ ପରିସାନ୍ତ୍ଵରୂପମ୍
ମଦରେ ଲଜ୍ଜା ଛାଡି, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଶ୍ୱାସ ପାଇ, ତାରା ଆଦର ଭରା ଏବଂ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୃଦୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କଥା କହିଲେ।
କିଂ କୋପମୂଲଂ ମନୁଜେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର କସ୍ତେ ନ ସଂତିଷ୍ଠତି ଵାଙ୍ନିଦେଶେ। କଃ ଶୁଷ୍କଵୃକ୍ଷଂ ଵନମାପତନ୍ତଂ ଦାଵାଗ୍ନିମାସୀଦତି ନିର୍ଵିଶଙ୍କଃ
ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମ ରୋଷର ମୂଳ କ'ଣ? କିଏ ତୁମ ଆଦେଶ ଶୁଣି ମାନୁନାହିଁ? କିଏ ଭୟ ଛାଡି, ଶୁଷ୍କ ଗଛ ପରି ଅଗ୍ନିର ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଅଛି?
ସ ତସ୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମଶଙ୍କିତଃ। ଭୂଯଃ ପ୍ରଣଯଦୃଷ୍ଟାର୍ଥଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଉଥରେ ସ୍ନେହ ଭରା ଏବଂ ସଠିକ୍ ଅର୍ଥ ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କିମଯଂ କାମଵୃତ୍ତସ୍ତେ ଲୁପ୍ତଧର୍ମାର୍ଥସଂଗ୍ରହଃ। ଭର୍ତା ଭର୍ତୃହିତେ ଯୁକ୍ତେ ନ ଚୈନମଵବୁଧ୍ଯସେ
ତୁମେ କି କାମନାରେ ଅନୁସୃତ ହୋଇ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥକୁ ଅବହେଳା କରୁଛ? ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ନିଜ ଭଲ ପାଇ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ତାହା ବୁଝୁନାହାଁ କି?
ନ ଚିନ୍ତଯତି ରାଜ୍ଯାର୍ଥଂ ସୋଽସ୍ମାନ୍ ଶୋକପରାଯଣାନ୍। ସାମାତ୍ଯପରିଷତ୍ ତାରେ କାମମେଵୋପସେଵତେ
ସେ ରାଜ୍ୟର ଭଲ କିମ୍ବା ଆମ ପ୍ରତି ଦୁଃଖରେ ଆତୁର ଆମକୁ ଚିନ୍ତା କରୁନାହିଁ; ହେ ତାରା, ସେ କେବଳ ଭୋଗରେ ଲିନ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ସଭାକୁ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି।
ସ ମାସାଂଶ୍ଚତୁରଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରମାଣଂ ପ୍ଲଵଗେଶ୍ଵରଃ। ଵ୍ଯତୀତାଂସ୍ତାନ୍ ମଦୋଦଗ୍ରୋ ଵିହରନ୍ ନାଵବୁଧ୍ଯତେ
ବାନରମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଚାରି ମାସ ଭୋଗରେ କାଟିଦେଲେ, ସମୟ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲା ତାହା ତାଙ୍କୁ ଜଣା ନାହିଁ।
ନହି ଧର୍ମାର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ପାନମେଵଂ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ। ପାନାଦର୍ଥଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ପରିହୀଯତେ
ଏପରି ପାନ କରିବା ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ; ପାନ କଲେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, କାମ ଓ ଧର୍ମ ତିନିଏ ହାରାଯାଏ।
ଧର୍ମଲୋପୋ ମହାଂସ୍ତାଵତ୍ କୃତେ ହ୍ଯପ୍ରତିକୁର୍ଵତଃ। ଅର୍ଥଲୋପଶ୍ଚ ମିତ୍ରସ୍ଯ ନାଶେ ଗୁଣଵତୋ ମହାନ୍
ଯେତେବେଳେ କେହି କିଛି କରିନଥାଏ, ସେତେବେଳେ ବଡ଼ ଧର୍ମ ହାନି ହୁଏ; ଏବଂ ଗୁଣବାନ୍ ମିତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ବଡ଼ ଅର୍ଥ ହାନି ହୁଏ।
ମିତ୍ରଂ ହ୍ଯର୍ଥଗୁଣଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସତ୍ଯଧର୍ମପରାଯଣମ୍। ତଦ୍ଦ୍ଵଯଂ ତୁ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ନ ତୁ ଧର୍ମେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ଅର୍ଥ ଓ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ମିତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ତଥାପି ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ତା ନାହିଁ।
ତଦେଵଂ ପ୍ରସ୍ତୁତେ କାର୍ଯେ କାର୍ଯମସ୍ମାଭିରୁତ୍ତରମ୍। ତତ୍ କାର୍ଯଂ କାର୍ଯତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞେ ତ୍ଵମୁଦାହର୍ତୁମର୍ହସି
ଏହି କାମ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବାବେଳେ, ଆମେ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; କାର୍ଯ୍ୟର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣୁଥିବା ତୁମେ, କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ତାହା କହ।
ସା ତସ୍ଯ ଧର୍ମାର୍ଥସମାଧିଯୁକ୍ତଂ ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ମଧୁରସ୍ଵଭାଵମ୍। ତାରା ଗତାର୍ଥେ ମନୁଜେନ୍ଦ୍ରକାର୍ଯେ ଵିଶ୍ଵାସଯୁକ୍ତଂ ତମୁଵାଚ ଭୂଯଃ
ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ନେଇ ଚିନ୍ତାଭରା ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ତାରା ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅର୍ଥ ବୁଝି, ଆଶ୍ୱାସ ଭରା ଭାବରେ ପୁଣି କହିଲେ।
ନ କୋପକାଲଃ କ୍ଷିତିପାଲପୁତ୍ର ନ ଚାପି କୋପଃ ସ୍ଵଜନେ ଵିଧେଯଃ। ତ୍ଵଦର୍ଥକାମସ୍ଯ ଜନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ପ୍ରମାଦମପ୍ଯର୍ହସି ଵୀର ସୋଢୁମ୍
ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ଏହି ସମୟ ରୋଷ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ନାହିଁ କି ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ରୋଷ କରିବା ଉଚିତ୍; ତୁମ ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ତ୍ରୁଟିକୁ ମଧ୍ୟ ହେ ଶୂର, ସହିବା ଉଚିତ୍।
କୋପଂ କଥଂ ନାମ ଗୁଣପ୍ରକୃଷ୍ଟଃ କୁମାର କୁର୍ଯାଦପକୃଷ୍ଟସତ୍ତ୍ଵେ। କସ୍ତ୍ଵଦ୍ଵିଧଃ କୋପଵଶଂ ହି ଗଚ୍ଛେତ୍ ସତ୍ତ୍ଵାଵରୁଦ୍ଧସ୍ତପସଃ ପ୍ରସୂତିଃ
ହେ କୁମାର, ଗୁଣୀ ଲୋକ କିପରି ଦୁର୍ବଳ ମନ୍ତିକୁ ରୋଷ କରିପାରିବେ? ତୁମ ପରି ଧୈର୍ୟ ଓ ତପସ୍ଵୀର ସନ୍ତାନ କିଏ ରୋଷରେ ଆସିପାରିବ?
ଜାନାମି କୋପଂ ହରିଵୀରବନ୍ଧୋ- ର୍ଜାନାମି କାର୍ଯସ୍ଯ ଚ କାଲସଙ୍ଗମ୍। ଜାନାମି କାର୍ଯଂ ତ୍ଵଯି ଯତ୍କୃତଂ ନ- ସ୍ତଚ୍ଚାପି ଜାନାମି ଯଦତ୍ର କାର୍ଯମ୍
ମୁଁ ବୁଝିପାରୁଛି ବାନରବୀରଙ୍କ ରୋଷ; କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ; ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା କରାଯାଇଛି ମୁଁ ଜାଣେ, ଏଠାରେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣେ।
ତଚ୍ଚାପି ଜାନାମି ତଥାଵିଷହ୍ଯଂ ବଲଂ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶରୀରଜସ୍ଯ। ଜାନାମି ଯସ୍ମିଂଶ୍ଚ ଜନେଽଵବଦ୍ଧଂ କାମେନ ସୁଗ୍ରୀଵମସକ୍ତମଦ୍ଯ
ହେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶରୀରର ଆକର୍ଷଣ କେତେ ଅସହ୍ୟ ହୁଏ ମୁଁ ଜାଣେ; ସୁଗ୍ରୀବ କାହା ଉପରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଏବେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାହା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣେ।
ନ କାମତନ୍ତ୍ରେ ତଵ ବୁଦ୍ଧିରସ୍ତି ତ୍ଵଂ ଵୈ ଯଥା ମନ୍ଯୁଵଶଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ। ନ ଦେଶକାଲୌ ହି ଯଥାର୍ଥଧର୍ମା- ଵଵେକ୍ଷତେ କାମରତିର୍ମନୁଷ୍ଯଃ
ତୁମର ମନ କାମନାରେ ଚାଲିନାହିଁ, ତୁମେ ରୋଷରେ ଆସିନାହଁ; ଯିଏ କାମରେ ଲିନ୍ନ, ସେ ଦେଶ, ସମୟ ଓ ନିଜର ଧର୍ମ ବିଚାର କରେନାହିଁ।
ତଂ କାମଵୃତ୍ତଂ ମମ ସଂନିକୃଷ୍ଟଂ କାମାଭିଯୋଗାଚ୍ଚ ଵିମୁକ୍ତଲଜ୍ଜମ୍। କ୍ଷମସ୍ଵ ତାଵତ୍ ପରଵୀରହନ୍ତ- ସ୍ତ୍ଵଦ୍ଭ୍ରାତରଂ ଵାନରଵଂଶନାଥମ୍
ମୋ ସମୀପରେ ଥିବା, କାମନାରେ ଚାଲିଥିବା, ଆସକ୍ତିରେ ଲଜ୍ଜା ହାରାଇଥିବା, ବାନରବଂଶର ନାଥ ତୁମ ଭାଇଙ୍କୁ, ହେ ଶତ୍ରୁବିର ନାଶକ, ଏଠିକି ସହିଦିଅ।
ମହର୍ଷଯୋ ଧର୍ମତପୋଽଭିରାମାଃ କାମାନୁକାମାଃ ପ୍ରତିବଦ୍ଧମୋହାଃ। ଅଯଂ ପ୍ରକୃତ୍ଯା ଚପଲଃ କପିସ୍ତୁ କଥଂ ନ ସଜ୍ଜେତ ସୁଖେଷୁ ରାଜା
ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ କାମନାରେ ଆସକ୍ତି ହୋଇ ମୋହରେ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି; ଏହି ବାନରରାଜା ସ୍ୱଭାବରେ ଚଞ୍ଚଳ, ଏମିତି ରାଜା କିପରି ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ହେବେନାହିଁ?
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚନଂ ମହାର୍ଥଂ ସା ଵାନରୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣମପ୍ରମେଯମ୍। ପୁନଃ ସଖେଦଂ ମଦଵିହ୍ଵଲାକ୍ଷୀ ଭର୍ତୁର୍ହିତଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ
ଏଭଳି ଭାରୀ ମୂଲ୍ୟବାନ କଥା କହି, ସେ ବାନରୀ ମହିଳା, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଭାବନାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ପୁଣି ଥକି ଯାଇ, ମଦରେ ଅବିଭାବିତ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଉଦ୍ଯୋଗସ୍ତୁ ଚିରାଜ୍ଞପ୍ତଃ ସୁଗ୍ରୀଵେଣ ନରୋତ୍ତମ। କାମସ୍ଯାପି ଵିଧେଯେନ ତଵାର୍ଥପ୍ରତିସାଧନେ
ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁଗ୍ରୀବ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ଆଗତା ହି ମହାଵୀର୍ଯା ହରଯଃ କାମରୂପିଣଃ। କୋଟୀଃ ଶତସହସ୍ରାଣି ନାନାନଗନିଵାସିନଃ
ଏବେ ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ଼ରେ ବସବାସ କରୁଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ, କୋଟି କୋଟି ଶତ ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ତଦାଗଚ୍ଛ ମହାବାହୋ ଚାରିତ୍ରଂ ରକ୍ଷିତଂ ତ୍ଵଯା। ଅଚ୍ଛଲଂ ମିତ୍ରଭାଵେନ ସତାଂ ଦାରାଵଲୋକନମ୍
ତେଣୁ, ହେ ମହାବାହୁ, ଆସ; ତୁମ ଚରିତ୍ର ଏହି ମିତ୍ରତାକୁ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିଛି, ଏବଂ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ତାରଯା ଚାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵରଯା ଵାପି ଚୋଦିତଃ। ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବାହୁରଭ୍ଯନ୍ତରମରିଂଦମଃ
ତାରାଙ୍କ ଅନୁମତି ଦେବା କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ମହାବାହୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତଃ ସୁଗ୍ରୀଵମାସୀନଂ କାଞ୍ଚନେ ପରମାସନେ। ମହାର୍ହାସ୍ତରଣୋପେତେ ଦଦର୍ଶାଦିତ୍ଯସଂନିଭମ୍
ତାପରେ ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସୁନାର ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଆସନ ପିଛେଇଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।