ନ ତ୍ଵା ଜିଘାଂସାମି ଚରେତି ଯନ୍ମା- ମଯଂ ମହାତ୍ମା ମତିମାନୁଵାଚ। ତସ୍ଯୈଵ ତଦ୍ ରାମ ଵଚୋଽନୁରୂପ- ମିଦଂ ଵଚଃ କର୍ମ ଚ ମେଽନୁରୂପମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହିଁନଥିଲି, ନାହିଁ କିଛି ଭୁଲ କରିଥିଲି—ଏହି କଥା ମହାତ୍ମା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ମୋତେ କହିଥିଲେ। ରାମଙ୍କର ସେଇ କଥା ଯଥାଯଥିକ, ମୋର କାମ ମଧ୍ୟ ତାହିଁ ପରି।
ଭ୍ରାତା କଥଂ ନାମ ମହାଗୁଣସ୍ଯ ଭ୍ରାତୁର୍ଵଧଂ ରାମ ଵିରୋଚଯେତ। ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଚ ଵୀର ସାରଂ ଵିଚିନ୍ତଯନ୍ କାମପୁରସ୍କୃତୋଽପି
ଏତେ ଗୁଣ ଥିବା ନିଜ ଭାଇଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କେମିତି ଚାହିବ ଏକ ଭାଇ, ରାମ? ରାଜ୍ୟର ଦୁଃଖ ବିଚାର କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କେମିତି ହେବ?
ଵଧୋ ହି ମେ ମତୋ ନାସୀତ୍ ସ୍ଵମାହାତ୍ମ୍ଯଵ୍ଯତିକ୍ରମାତ୍। ମମାସୀଦ୍ ବୁଦ୍ଧିଦୌରାତ୍ମ୍ଯାତ୍ ପ୍ରାଣହାରୀ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଃ
ମୁଁ କେବେ ଭାଇଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଭାବିନଥିଲି, କାରଣ ଏହା ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଅପମାନ କରିଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ମୋର ଭୁଲ ବୁଦ୍ଧିରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ କରିଯାଇଛି।
ଦ୍ରୁମଶାଖାଵଭଗ୍ନୋଽହଂ ମୁହୂର୍ତଂ ପରିନିଷ୍ଟନନ୍। ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵା ତ୍ଵନେନୋକ୍ତୋ ନ ପୁନଃ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଗଛର ଡାଳ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି, ମୁଁ କିଛି ସମୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ରହିଲି। ସେ ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ—'ଏହି କାମ ପୁଣି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
ଭ୍ରାତୃତ୍ଵମାର୍ଯଭାଵଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚାନେନ ରକ୍ଷିତଃ। ମଯା କ୍ରୋଧଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ କପିତ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରଦର୍ଶିତମ୍
ସେ ଭାଇପାଇଁ ଭାଇର ଭାବ, ମାନ୍ୟତା ଓ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ମୁଁ କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧ, ଆସକ୍ତି ଓ ନିମ୍ନତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଲି।
ଅଚିନ୍ତନୀଯଂ ପରିଵର୍ଜନୀଯ- ମନୀପ୍ସନୀଯଂ ସ୍ଵନଵେକ୍ଷଣୀଯମ୍। ପ୍ରାପ୍ତୋଽସ୍ମି ପାପ୍ମାନମିଦଂ ଵଯସ୍ଯ ଭ୍ରାତୁର୍ଵଧାତ୍ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଵଧାଦିଵେନ୍ଦ୍ରଃ
ଏହି କାମ ଚିନ୍ତା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍, ଚାହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନିଜେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଦରକାର। ମୁଁ ଏହି ପାପରେ ଅଳଗ୍ନ ହୋଇଛି, ବନ୍ଧୁ, ଭାଇଙ୍କୁ ମାରି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅକୁ ମାରିଥିଲେ।
ପାପ୍ମାନମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହୀ ଜଲଂ ଚ ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ କାମଂ ଜଗୃହୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ। କୋ ନାମ ପାପ୍ମାନମିମଂ ସହେତ ଶାଖାମୃଗସ୍ଯ ପ୍ରତିପତ୍ତୁମିଚ୍ଛେତ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପାପ ମାଟି, ପାଣି, ଗଛ ଓ ଜନନୀମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ପାପକୁ କିଏ ସହିପାରିବ, କିଏ ଭାଇକୁ ମାରିଥିବା ଏହି ବନରାଜଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହିବ?
ନାର୍ହାମି ସମ୍ମାନମିମଂ ପ୍ରଜାନାଂ ନ ଯୌଵରାଜ୍ଯଂ କୁତ ଏଵ ରାଜ୍ଯମ୍। ଅଧର୍ମଯୁକ୍ତଂ କୁଲନାଶଯୁକ୍ତ- ମେଵଂଵିଧଂ ରାଘଵ କର୍ମ କୃତ୍ଵା
ମୁଁ ଏହି ପ୍ରଜାଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯୌବରାଜ୍ୟ ତ ଦୂରର କଥା, ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ରାଘବ। ଏଭଳି ଅଧର୍ମ ଓ କୁଳନାଶକ କାମ କରିବା ପରେ।
ପାପସ୍ଯ କର୍ତାସ୍ମି ଵିଗର୍ହିତସ୍ଯ କ୍ଷୁଦ୍ରସ୍ଯ ଲୋକାପକୃତସ୍ଯ ଲୋକେ। ଶୋକୋ ମହାନ୍ ମାମଭିଵର୍ତତେଽଯଂ ଵୃଷ୍ଟେର୍ଯଥା ନିମ୍ନମିଵାମ୍ବୁଵେଗଃ
ମୁଁ ଏକ ଅପରାଧ କରିଛି, ଯାହା ଲୋକମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଏହା ଅତି ନିଚ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କାମ। ଏହାର ଦୁଃଖ ମୋତେ ବଡ଼ ଭାବେ ଢାଙ୍କି ଦେଉଛି, ଯେପରି ଝରଣାର ପାଣି ଏକ ଗହ୍ବରକୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଏ।
ସୋଦର୍ଯଘାତାପରଗାତ୍ରଵାଲଃ ସଂତାପହସ୍ତାକ୍ଷିଶିରୋଵିଷାଣଃ। ଏନୋମଯୋ ମାମଭିହନ୍ତି ହସ୍ତୀ ଦୃପ୍ତୋ ନଦୀକୂଲମିଵ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ
ମୁଁ ନିଜ ଭାଇକୁ ମାରିଛି, ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୋର ହାତ, ଆଖି ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦାଗ ଲାଗିଛି। ଏହି ପାପର ରୋଗ ଏକ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛି, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ନଦୀ କୂଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ।
ଅଂହୋ ବତେଦଂ ନୃଵରାଵିଷହ୍ଯଂ ନିଵର୍ତତେ ମେ ହୃଦି ସାଧୁଵୃତ୍ତମ୍। ଅଗ୍ନୌ ଵିଵର୍ଣଂ ପରିତପ୍ଯମାନଂ କିଟ୍ଟଂ ଯଥା ରାଘଵ ଜାତରୂପମ୍
ହାଏ, ଏହି ଅସହ୍ୟ ପାପ ମୋର ଭଲ ଚରିତ୍ରକୁ ମନରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଛି। ରାଘବ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ସୁନା ତାପି ରଙ୍ଗ ହରାଇ ଯାଏ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହୋଇଯାଇଛି।
ମହାବଲାନାଂ ହରିଯୂଥପାନା- ମିଦଂ କୁଲଂ ରାଘଵ ମନ୍ନିମିତ୍ତମ୍। ଅସ୍ଯାଙ୍ଗଦସ୍ଯାପି ଚ ଶୋକତାପା- ଦର୍ଧସ୍ଥିତପ୍ରାଣମିତୀଵ ମନ୍ଯେ
ରାଘବ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଦୁଃଖ ପାଇଛନ୍ତି। ଏବଂ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଅଙ୍ଗଦଙ୍କର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଏବେ ଆଧା ରହିଯାଇଛି, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ତଳିଯାଇଛି।
ସୁତଃ ସୁଲଭ୍ଯଃ ସୁଜନଃ ସୁଵଶ୍ଯଃ କୁତସ୍ତୁ ପୁତ୍ରଃ ସଦୃଶୋଽଙ୍ଗଦେନ। ନ ଚାପି ଵିଦ୍ଯେତ ସ ଵୀର ଦେଶୋ ଯସ୍ମିନ୍ ଭଵେତ୍ ସୋଦରସଂନିକର୍ଷଃ
ଏକ ପୁଅ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ, ଭଲ ଓ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ମିଳିପାରେ; କିନ୍ତୁ ଅଙ୍ଗଦ ପରି ପୁଅ କେଉଁଠି ମିଳିବ? ଏବଂ ହେ ଶୂର, ଏମିତି କୌଣସି ଦେଶ ନାହିଁ ଯେଉଁଠି ଏତେ ନିକଟ ଭାଇ ମିଳିପାରିବ।
ଅଦ୍ଯାଙ୍ଗଦୋ ଵୀରଵରୋ ନ ଜୀଵେ- ଜ୍ଜୀଵେତ ମାତା ପରିପାଲନାର୍ଥମ୍। ଵିନା ତୁ ପୁତ୍ରଂ ପରିତାପଦୀନା ସା ନୈଵ ଜୀଵେଦିତି ନିଶ୍ଚିତଂ ମେ
ଆଜି ଶୂରବୀର ଅଙ୍ଗଦ ବଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ବଞ୍ଚିଥିବେ। କିନ୍ତୁ ପୁଅ ବିନା ଦୁଃଖରେ ତଳିଯାଇଥିବା ସେ ମାଆ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହି ମୋର ପକ୍କା ବିଶ୍ୱାସ।
ସୋଽହଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯତିଦୀପ୍ତମଗ୍ନିଂ ଭ୍ରାତ୍ରା ଚ ପୁତ୍ରେଣ ଚ ସଖ୍ଯମିଚ୍ଛନ୍। ଇମେ ଵିଚେଷ୍ଯନ୍ତି ହରିପ୍ରଵୀରାଃ ସୀତାଂ ନିଦେଶେ ପରିଵର୍ତମାନାଃ
ଏହିପରି, ମୁଁ ଏବେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ମୋର ଭାଇ ଓ ପୁଅଙ୍କ ସହ ମିଳିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହି ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାକୁ ମନେ ରଖି ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବେ।
କୃତ୍ସ୍ନଂ ତୁ ତେ ସେତ୍ସ୍ଯତି କାର୍ଯମେତ- ନ୍ମଯ୍ଯପ୍ଯତୀତେ ମନୁଜେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର। କୁଲସ୍ଯ ହନ୍ତାରମଜୀଵନାର୍ହଂ ରାମାନୁଜାନୀହି କୃତାଗସଂ ମାମ୍
ମୁଁ ଚାଲିଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ମନୁଷ୍ୟରାଜ ପୁତ୍ର, ତୁମର କାମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହେବ। କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଅପରାଧୀ ଓ ବଞ୍ଚିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କୁଳ ନାଶ କରିଥିବା ବୋଲି ଜାଣ।
ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷଣେଽଭୀକ୍ଷ୍ଣମଵେକ୍ଷମାଣଃ କ୍ଷିତିକ୍ଷମାଵାନ୍ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପ୍ତା। ରାମୋ ରୁଦନ୍ତୀଂ ଵ୍ଯସନେ ନିମଗ୍ନାଂ ସମୁତ୍ସୁକଃ ସୋଽଥ ଦଦର୍ଶ ତାରାମ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ପୁନିପୁନି ଦେଖୁଥିବା ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଓ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ରାମ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ଓ କାନ୍ଦୁଥିବା ତାରାକୁ ଦେଖି, ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ତାଂ ଚାରୁନେତ୍ରାଂ କପିସିଂହନାଥାଂ ପତିଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ତଦା ଶଯାନାମ୍। ଉତ୍ଥାପଯାମାସୁରଦୀନସତ୍ତ୍ଵାଂ ମନ୍ତ୍ରିପ୍ରଧାନାଃ କପିରାଜପତ୍ନୀମ୍
ତାପରେ ତାରା, ଯିଏ ସୁନ୍ଦର ଆଖି ଓ ବନରସିଂହର ରାଣୀ, ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୋଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ପ୍ରଧାନ ସହଚରମାନେ ଦୁଃଖରେ ତଳିଯାଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଧୀରେ ଉଠାଇଲେ।
ସା ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତୀ ପରିରଭ୍ଯମାଣା ଭର୍ତୁଃ ସମୀପାଦପନୀଯମାନା। ଦଦର୍ଶ ରାମଂ ଶରଚାପପାଣିଂ ସ୍ଵତେଜସା ସୂର୍ଯମିଵ ଜ୍ଵଲନ୍ତମ୍
ସେ ତାରା, ଭାରି ଦୁଃଖରେ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଭାର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଦୂରେ ନେଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଥିବା, ନିଜ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁସଂଵୃତଂ ପାର୍ଥିଵଲକ୍ଷଣୈଶ୍ଚ ତଂ ଚାରୁନେତ୍ରଂ ମୃଗଶାଵନେତ୍ରା। ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନ- ମଯଂ ସ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ଇତି ପ୍ରଜଜ୍ଞେ
ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ମୃଗଶାବକ ପରି ସୁନ୍ଦର, ଦେହରେ ରାଜାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ଥିଲା, ଏବଂ ଯାହାକୁ ପୂର୍ବେ କେହି ଦେଖିନଥିଲେ, ସେଇପରି ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କକୁତ୍ସ୍ଥ ଚିହ୍ନଟ କଲେ।
ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପସ୍ଯ ଦୁରାସଦସ୍ଯ ମହାନୁଭାଵସ୍ଯ ସମୀପମାର୍ଯା। ଆର୍ତାତିତୂର୍ଣଂ ଵ୍ଯସନଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଜଗାମ ତାରା ପରିଵିହ୍ଵଲନ୍ତୀ
ତାରା, ଦୁଃଖରେ ତଳିଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ଦୁର୍ଜୟ ଓ ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ତୁରନ୍ତ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ସା ସମାସାଦ୍ଯ ଵିଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵଂ ଶୋକେନ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତଶରୀରଭାଵା। ମନସ୍ଵିନୀ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ତାରା ରାମଂ ରଣୋତ୍କର୍ଷଣଲବ୍ଧଲକ୍ଷ୍ଯମ୍
ସେ ତାରା, ଶୋକରେ ଶରୀର ଉଲଟପାଲଟ ହେଉଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଥିବା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵମପ୍ରମେଯଶ୍ଚ ଦୁରାସଦଶ୍ଚ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଶ୍ଚୋତ୍ତମଧର୍ମକଶ୍ଚ। ଅକ୍ଷୀଣକୀର୍ତିଶ୍ଚ ଵିଚକ୍ଷଣଶ୍ଚ କ୍ଷିତିକ୍ଷମାଵାନ୍ କ୍ଷତଜୋପମାକ୍ଷଃ
ତୁମେ ଅପରିମିତ, ଦୁର୍ଜୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା, ଉତ୍ତମ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧରିତ୍ରୀ ପରି ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ପରି ରକ୍ତ ଆଖି।
ତ୍ଵମାତ୍ତବାଣାସନବାଣପାଣି- ର୍ମହାବଲଃ ସଂହନନୋପପନ୍ନଃ। ମନୁଷ୍ଯଦେହାଭ୍ଯୁଦଯଂ ଵିହାଯ ଦିଵ୍ଯେନ ଦେହାଭ୍ଯୁଦଯେନ ଯୁକ୍ତଃ
ତୁମେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ହାତରେ ଧରିଥିବା, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁଠାମ ଦେହର, ମନୁଷ୍ୟ ଦେହ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଦେହର ଗୁଣ ଥିବା।
ଯେନୈଵ ବାଣେନ ହତଃ ପ୍ରିଯୋ ମେ ତେନୈଵ ବାଣେନ ହି ମାଂ ଜହୀହି। ହତା ଗମିଷ୍ଯାମି ସମୀପମସ୍ଯ ନ ମାଂ ଵିନା ଵୀର ରମେତ ଵାଲୀ
ଯେ ବାଣରେ ମୋର ପ୍ରିୟ ବାଳୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେଇ ବାଣରେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ମାର। ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି, କାରଣ ବାଳୀ ମୋ ବିନା ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ ନାହିଁ, ହେ ଶୂର।
ସ୍ଵର୍ଗେଽପି ଶୋକଂ ଚ ଵିଵର୍ଣତାଂ ଚ ମଯା ଵିନା ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଵୀର ଵାଲୀ। ରମ୍ଯେ ନଗେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତଟାଵକାଶେ ଵିଦେହକନ୍ଯାରହିତୋ ଯଥା ତ୍ଵମ୍
ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ବାଳୀ ମୋ ବିନା ଦୁଃଖ ଓ ମୁହଁ ମଲିନତା ଅନୁଭବିବେ, ଯେପରି ତୁମେ ମଧୁର ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବିଦେହାର କନ୍ୟା ବିନା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ଵେତ୍ଥ ତାଵଦ୍ ଵନିତାଵିହୀନଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଦୁଃଖଂ ପୁରୁଷଃ କୁମାରଃ। ତତ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାନଞ୍ଜହି ମାଂ ନ ଵାଲୀ ଦୁଃଖଂ ମମାଦର୍ଶନଜଂ ଭଜେତ
ତୁମେ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛ, ରାଜକୁମାର, ଯେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀଠାରୁ ବିଞ୍ଚିତ ହେଲେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୋତେ ମାରିଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ବାଳୀ ମୋ ଅଭାବରେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବ, ସେ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ନ ପଡ଼ୁ।
ଯଚ୍ଚାପି ମନ୍ଯେତ ଭଵାନ୍ ମହାତ୍ମା ସ୍ତ୍ରୀଘାତଦୋଷସ୍ତୁ ଭଵେନ୍ନ ମହ୍ଯମ୍। ଆତ୍ମେଯମସ୍ଯେତି ହି ମାଂ ଜହି ତ୍ଵଂ ନ ସ୍ତ୍ରୀଵଧଃ ସ୍ଯାନ୍ମନୁଜେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର
ଯଦି ତୁମେ ଭାବୁଛ, ମହାତ୍ମା, ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ହତ୍ୟା ପାପ, ତେବେ ଜାଣ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଲୋକ। ଏହି କଥା ଭାବି, ମୋତେ ମାରିଦିଅ; ଏଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀ ହତ୍ୟାର ଦୋଷ ତୁମେ ଉପରେ ଲାଗିବ ନାହିଁ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ।
ଶାସ୍ତ୍ରପ୍ରଯୋଗାଦ୍ ଵିଵିଧାଶ୍ଚ ଵେଦା- ଦନନ୍ଯରୂପାଃ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଦାରାଃ। ଦାରପ୍ରଦାନାଦ୍ଧି ନ ଦାନମନ୍ଯତ୍ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନଵତାଂ ହି ଲୋକେ
ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ବେଦ ଅନୁସାରେ, ପୁରୁଷଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହଁନ୍ତି। ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି, ସ୍ତ୍ରୀ ଦାନ ଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ମାଂ ତସ୍ଯ ମମ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାସ୍ଯସେ ଧର୍ମମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଵୀର। ଅନେନ ଦାନେନ ନ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ତ୍ଵ- ମଧର୍ମଯୋଗଂ ମମ ଵୀର ଘାତାତ୍
ଏବଂ ତୁମେ, ବୀର, ଧର୍ମ ଭାବି ମୋତେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବ। ଏହି ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ମୋ ମୃତ୍ୟୁରେ ତୁମେ କୌଣସି ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।