ସେହି ସମୟରେ, ଦୀର୍ଘ ଧ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହାରୂପୀ ବୃହତ୍ ମୁନି କୌଶିକ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କରିବା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଙ୍କର ପଛରେ ବେଦଗୁଡିକର ଅନୁଶାସନାରେ ଲଗ୍ନ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସେଙ୍କର ନିକଟରେ ଏକ ଶତ କାର୍ତ୍ତ ଦୂରରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମର ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ମହାପୁଣ୍ଡିତ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ବିଲୋପ ହେବା ପରେ, ତେବେ ସେମାନେ ସାନ୍ତ୍ରାଣ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାପରେ ଅଗ୍ନି ପୂଜା କରିବାକୁ ବସିଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିରେ ନିମ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେମାନେ ବସିଥିଲେ। ରାମ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସام୍ନାରେ ବସି, ସେଙ୍କର ପ୍ରଶାସନ କରିଥିଲେ। ରାମ, ଯେଉଁଥିରେ ଅଳୋକ ଓ ଶକ୍ତି ଥିଲା, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜମି କେମିତି? ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳେ।" ସେଠାରେ ବୃହତ୍ ମୁନି, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଦର୍ଶନବିଦ୍ୟା ଥିଲା, ସେହି ଜମି ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। କୌଶା ନାମକ ଏକ ମହାପୁଣ୍ଡିତ ଥିଲେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାର ପ୍ରଜାତି, ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଓ ନୀତିର ଜ୍ଞାନୀ। ସେ ବିଦର୍ଭର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ଡିତାଙ୍କ ସହ ଚାରିଟି ସୁନ୍ଦର ପୁଅ ହେବାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କୌଶାମ୍ବା, କୌଶନାଭ, ଅସୂର୍ତରଜସ, ଓ ବାସୁ—ଏହି ଚାରିଟି ନାମରେ ସେମାନେ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ଯୋଧାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିର୍ବାହ କରିଥିଲେ। କୌଶା, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, "ମୋର ପୁଅମାନେ, ଭଲ ଭାବରେ ଶାସନ କର। ନୀତିକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ।" ତାଙ୍କର କଥା ସୁଣି, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ନଗର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। କୌଶାମ୍ବା ନଗର କୌଶାମ୍ବୀ, କୌଶନାଭ ନଗର ମହୋଦୟ, ଅସୂର୍ତରଜସ ନଗର ଧର୍ମାରଣ୍ୟ, ଓ ବାସୁ ନଗର ଗିରିବ୍ରଜା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବାସୁର ମହାପୁଣ୍ଡିତ ଜମି ଏଠାରେ ଅଛି, ଓ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଟି ମହାପର୍ବତ ଚମକୁଛି। ସୁମାଗଧୀ ନଦୀ, ଯାହା ମାଗଧରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏଠାରେ ବହୁତ ଫଳଦାୟକ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ଅଛି। କୌଶନାଭ, ଯେଉଁଥିରେ ରାଜା, ଗୃତାଚୀ ସହିତ ଶତ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କନ୍ୟାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ, ଗାର୍ଡେନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ପବନଦେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଇଶ୍ୱର, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, "ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାହାଁୁଛି; ତୁମେ ମୋର ବାହୁରେ ଆସିବା; ମାନବ ଅବସ୍ଥା ଛାଡ଼ି, ତୁମେ ଅମରତ୍ବ ପାଇବେ।" କିନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ସୁଣି, ସେହି ଶତ କନ୍ୟା ହସି ବୋଲିଲେ, "ପବନଦେବ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ କର, ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା। ତେଣୁ, ଆମକୁ କାହିଁକି ଅବହେଳା କରୁଛ?" ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପିତା କୌଶନାଭଙ୍କୁ ଗରିମା ଦେଖାଇ, "ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା; ଆମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁତ୍ୱରେ ଅଛୁ। ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନିଅ, ତେବେ ତୁମେ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।" ପବନଦେବଙ୍କର କଥା ସୁଣି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେହି କନ୍ୟାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ଓ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ। ରାଜା, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ବିକଳଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗଭୀର ସଂକଟରେ ଥିଲେ, "କଣ ହେଲା? ମୋର କନ୍ୟାମାନେ, କିଏ ନୀତିକୁ ଅବହେଳା କରିଛି? କିଏ ତୁମକୁ ଏମିତି ବିକୃତ କରିଛି?" ଏହିପରି ରାଜା ଦୀର୍ଘ ଆଶା କରି, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖକୁ ସମାଧାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେହି ସମୟରେ, କୌଶନାଭଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ସୁଣି, ସେହି ଶତ କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ପାଦକୁ ଚୁଆଇ, "ପ୍ରଭୁ, ପବନ ଆମକୁ ଅବହେଳା କରିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି।" "ଆମେ ଆମର ପିତାଙ୍କର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଛୁ; ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କର; ଯଦି ସେ ଆମକୁ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ତେବେ ଆମେ ତୁମର।" "ଯେତେବେଳେ ସେ ଆମର କଥା ସୁଣିନଥିଲେ, ତେବେ ଆମେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଦୟା ଓ ଦୟାଳୁତା ସହିତ ସମସ୍ତ କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।