ଏହିପରି ଧର୍ମମୟ ଓ ଉଚ୍ଚ ଯୁକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ରାମ କହିଲେ, “ଏହି ସମସ୍ତ କାରଣରୁ ତୁମେ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେଉଛ, ତାହା ସଠିକ୍ ଓ ଧର୍ମସମ୍ମତ। ତୁମର ନିଷ୍ଠା ଏବଂ ନିୟମ ଧର୍ମ ଭିତରେ ଥିଲେ ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ୍। ଜଣେ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ସେ ସଦା ଧର୍ମକୁ ପ୍ରମୁଖ୍ୟତା ଦେବା ଉଚିତ୍। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିପାରିବ, କାରଣ ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ମନୁ ଦ୍ୱାରା ଗୀତ ହୋଇଥିବା ଦୁଇଟି ଧର୍ମମୟ ଶ୍ଲୋକ ଧର୍ମନିପୁଣ ଲୋକମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିଛି। ରାମ କହିଲେ, “ରାଜାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାନ୍ତି, ପାପ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଧର୍ମାତ୍ମାମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଦେଲେ, ଚୋର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ରାଜା ଯଦି ପାପୀକୁ ଦଣ୍ଡ ନାହିଁ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ପାପର ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି। ମୋର ପୂର୍ବଜ ମାନ୍ଧାତୃ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଆଶା କରିଥିଲେ; ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ତପସ୍ବୀ ପାପ କଲେ, ସେଇ ପାପ ତୁମେ କରିଥିବା ପରି ଥିଲା। ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅସାବଧାନ ଶାସକମାନେ ଯେତେବେଳେ ପାପ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେଇ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହିପରି, ଦୁଃଖ ପରିଞ୍ଚୟ ହେଲା; ଏହି ହତ୍ୟା ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ହେ ମନ୍ଦ୍ରମୁଖରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାରଣ ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ। “ଏବେ ଆଉ ଏକ କାରଣ ଶୁଣ, ହେ ବାନରମୁଖ୍ୟ; ଏହା ଶୁଣି, ତୁମେ ମୋପ୍ରତି କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୋତେ ଏହି କାରଣରେ କେବଳ କେବଳ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ ନାହିଁ; କାରଣ ମଣିଷମାନେ ଫନ୍ଦା, ଜାଲ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ, ବହୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଭୟଭିତ, ଅସାବଧାନ, କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଯାନ୍ତି—ସେମାନେ ଧରି ନେଇଥାନ୍ତି। ମାଂସ ଖାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଅସାବଧାନ କିମ୍ବା ସାବଧାନ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆଗକୁ ନାହିଁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମାରନ୍ତି; ଏହିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ରାଜା ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ, ଏଠାରେ ଶିକାର କରନ୍ତି; ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମାରିଛି, ବାନର, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା କିମ୍ବା ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ଏକ ଶାଖାପ୍ରାଣୀ। ଦୁର୍ଲଭ ଧର୍ମ, ଜୀବନ ଓ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇଁ ରାଜାମାନେ ଦାତା—ଏହିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଅହିଂସା, ଅପମାନ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପରେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିବା ଦେବତା। କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ଧର୍ମ ବୁଝିନଥିବା ଏବଂ କେବଳ କ୍ରୋଧ ଉପରେ ଭରସା କରି, ପିତାପୁରୁଷମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିବା ଧର୍ମରେ ମୋପ୍ରତି ଅପବାଦ ଲାଗାଉଛ।" ରାମଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି, ବାଲି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତି ପାଇଁ, ସେ ରାଘବଙ୍କରେ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ତା’ପରେ ବାନରରାଜ ବାଲି ହାତ ଜୋଡି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍, ଏହିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କାରଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କେବଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରନ୍ତି, ଅଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ; ଯଦି ପୂର୍ବରୁ ଅସାବଧାନତାରେ ମୁଁ ଅଉଚିତ୍ୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିଥିଲି—ତଥାପି, ହେ ରାଘବ, ତୁମେ ମୋପ୍ରତି ଦୋଷ ଦେଉ ନାହିଁ; କାରଣ ତୁମେ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ବୁଝିଥିବା, ଜନମଙ୍ଗଳରେ ନିୟୁକ୍ତ ଏବଂ ତୁମର ନିର୍ମଳ ଧୃଢ଼ ବୁଦ୍ଧି କର୍ମ ଓ ତାହାର କାରଣ ବିଚାରେ ଅଟୁଟ। ଯଦି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିକି ନା କି ଅଜାଣିକି ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲି, ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ତେବେ ତୁମେ ମୋତେ ଧର୍ମସମ୍ମତ କଥା ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷା କର।" ବାଲି ଦୁଃଖରେ କଣ୍ଠ ଅଟକିଯାଇ, ଏକ ବେଦନାଦାୟକ ଧ୍ୱନି କରି, ମୃଦୁ ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଦେଖି କହିଲେ, ଯେପରି ଦଳଦଳରେ ଅଟକିଥିବା ହାତୀ। "ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ, ତାରା ପାଇଁ, କିମ୍ବା ମୋର କୁଟୁମ୍ବ ପାଇଁ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ନୁହେଁ, ଯେତେ ମୋର ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ପାଇଁ—ଯିଏ ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ମୋତେ ଦେଖିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ପରେ, ଶିଶୁବେଳାରୁ ଲାଡ଼ପ୍ୟାଳ ଥିବା ସେ, ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯିବ, ଯେପରି ଜଳ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିବା ପୋଖରି। ସେ ଏଉଁ ଶିଶୁ, ଅବିକସିତ ବୁଦ୍ଧିର, ମୋର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର; ହେ ରାମ, ତାରାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ରକୁ ତୁମେ ସୁରକ୍ଷିତ କର। ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅଙ୍ଗଦ ପ୍ରତି ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି ଲାଗାଅ; କାରଣ ତୁମେ ରକ୍ଷକ ଓ ନେତୃତ୍ୱ ଦେବାରେ ସ୍ଥିର, କଣ କରିବା ଓ କଣ ନ କରିବା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଉଥିବା। ଯେପରି ତୁମେ ଭରତ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଚରଣ କର, ସେପରି ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅଙ୍ଗଦ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ୍। ଯେପରି ତୁମେ ତାରାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବାକୁ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ଦେଉ ନାହିଁ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ମୋର ଦୋଷର ଦାୟିନୀ, ସେପରି କର। ତୁମେ ଯାହାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କର, ସେ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟ କରିପାରେ, ତୁମ ମନ ଅନୁସରଣ କରି। ତୁମ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବା ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ସମ୍ଭବ। ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ ତାରା ମୋତେ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିଲି। ମୁଁ ମୋ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲି; ଏହିପରି କହି, ବାନରମୁଖ୍ୟ ବାଲି ନିରବ ହେଲେ। ତା’ପରେ ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଏବଂ ଧର୍ମର ଅର୍ଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା କଥାରେ, ରାମ ବାଲିଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା। "ଏହି କାରଣରେ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ବାନର; ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ତୁମେ ନିଜ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କର। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ରହିଛୁ। ଯିଏ ଦୋଷୀକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛି, ଏବଂ ଯିଏ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉଛି—ଏହି ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର କାରଣ ପୂରଣ କରି, ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।