ତାରା ଏକ ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ମାତ୍ର ଭଲ କଥା କହି, ବାଲିଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ବିଧିର ଆଘାତରେ ବାଲିଙ୍କୁ ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ କଥା ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର ବିନାଶ ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଥିବା, ଏପରି କଥା କହିଲେ, ବାଲି ତାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ବାଲି କହିଲେ, “ମୋର ଶତ୍ରୁ ଓ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧର ଗର୍ଜନକୁ କୌଣସି କାରଣରେ ମୁଁ କିଏ ସହିବି? ସାହସୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅପମାନ ଭୋଗିବାଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ବେଶି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଓ ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନକୁ ମୁଁ ଏବେ ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ରାଘବଙ୍କ ବିଷୟରେ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ସେ ଧର୍ମ ଓ କୃତଜ୍ଞତାକୁ ଜାଣନ୍ତି—ସେ ଅନ୍ୟାୟ କିପରି କରିପାରିବେ? ତୁମେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏବେ ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ପଛକୁ ଫେରିଯାଅ, ମୋ ପଛେ ପଛେ ଆସିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ତୁମେ ଦେଖାଇଛ। ମୁଁ ଯିବି ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସାମ୍ନା କରିବି; ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼। ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି, ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ। ସେ ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହେଁ, ମୁଁ ସେଇ କରିଦେବି; ମୋର ଗୁଠି ଓ ଗଛର ଆଘାତରେ ସେ ପଳାଇଯିବ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ଅଭିମାନରେ ଫୁଲିଯାଇଛି, ସେ ମୋ ସହିତ ଟିକି ପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ। ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ ନେଉଛି—ଏବେ ବସ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ ଆସିବି।” ତାରା, ମୃଦୁ କଥା କହି ବାଲିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ହ୍ରଦୟରେ ଦୁଃଖ ନେଇ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ। ପରେ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଜୟ ଆଶା କରି, ତାରା ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହୃଦୟ ଭରି ଦୁଃଖ ନେଇ। ତାରା ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ରୋଷରେ ଭରି ଥିବା ବାଲି ନଗରରୁ ବାହାରିଲେ, ଏକ ବିଶାଳ ସର୍ପ ଯେମିତି ଫୁସ୍କାରି ଦେଉଛି, ସେମିତି। ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ବାଲି ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଚାରିପାଖରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ। ଏହିପରେ ବାଲି ସୁନା ପ୍ରଭା ଥିବା, ଭଲ ଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଓ କମର ବନ୍ଧା, ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଦୀପ୍ୟମାନ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ଦେଖିଲେ। ବାଲି ଭଲ ଭାବରେ ବନ୍ଧା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଗୁଠି ଉଠାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦିଗରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଗଲେ। ଏହି ଦିଗରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ମଧ୍ୟ, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଗୁଠି ଉଠାଇ, ସୁନାରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ବାଲିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଆଗେଇଲେ। ବାଲି, ରୋଷରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆସୁଥିବାବେଳେ କହିଲେ, “ମୋର ଏହି ମହାନ ଗୁଠି, ଭଲ ଭାବରେ ମୁଠି ମାରି, ଯେପରି ଅଙ୍ଗୁଳି ମିଳିଛି, ଏହା ତୁମ ଜୀବନ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଛି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମ ଗୁଠି, ତୁମ ଜୀବନ ନେଇ, ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ୁନ୍!” ଏହିପରେ, ବାଲି ତୀବ୍ର ରୋଷରେ ଆଗକୁ ଆସି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଆଘାତ ପାଇ ରକ୍ତାକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।