ତାରା ବାଲିଙ୍କୁ ବଡ଼ ସ୍ନେହ ଏବଂ ଭଲପାଇବା ସହ କହିଲେ, “ପର୍ବତର ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଧାତୁ ଥାଏ, ସେପରି ରାମ ମହାପୁରୁଷ ଗୁଣର ମୂଳ ଅଟୁଟ ଧାରା। ତେଣୁ, ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ସହ ତୁମର ବିରୋଧ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ରାମ ଯେଉଁଠି ଅଜୟ ଏବଂ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କହିବି, ମୋ କଥାରେ କିଛି ଅସନ୍ତୋଷ ନେବେ ନାହିଁ। ଭଲ ଭାବରେ ଶୁଣ ଏବଂ ଏହା ଅନୁସାରଣ କର; ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ମୁଁ ତାହା କହୁଛି—ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କର। ରାଜା, ତୁମ ଛୋଟ ଭାଇ ସହ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଭାବୁଛି ରାମ ସହ ମିତ୍ରତା ହେଉଛି ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହି ଦ୍ୱେଷ ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗି, ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ମିଳନ କର; ଏହି ବନର ମକଡ଼ି ତୁମର ଭାଇ, ତାଙ୍କୁ ମନେ ରଖ। ସେ ଏଠାରେ ହେଉନ୍ତୁ କି କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସେ ସବୁ ଦିଗରୁ ତୁମର ନିକଟ ଆତ୍ମୀୟ; ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଆତ୍ମୀୟ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ। ଉପହାର, ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ତୁମର ମିତ୍ର କର; ଏହି ଦ୍ୱେଷକୁ ଛାଡ଼, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ପାଖରେ ରଖ। ସୁଗ୍ରୀବ, ଚଉଡ଼ ଗଳା ଏବଂ ମହାନ ହୃଦୟ ଥିବା, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମର ପ୍ରଧାନ ସାଥୀ; ଭାଇପଣା ଉପରେ ଭରସା କର, ଏଠି ତୁମର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମାର୍ଗ ନାହିଁ। ଯଦି ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହଁ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଭଲ ଭାବିବା, ତେବେ ମୋର ଉପଦେଶ ପାଳନ କର। ଦୟାକରି ମୋର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଶୁଣ; କ୍ରୋଧକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ସକ୍ଷମ, କୌସଳ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ତେଜସ୍ବୀଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ତାରା ସେହିପରି ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ବାଲିଙ୍କ ମନରେ ଏହି କଥା ପସନ୍ଦ ହେଲା ନାହିଁ; କାରଣ, ତାଙ୍କର ବିଧି ଏବେ ନିର୍ଣୟ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହିପରେ ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଥିବା, ବାଲିଙ୍କୁ କହିଲେ, ବାଲି ତାଙ୍କୁ ତିବ୍ର କଥା କହିଲେ—“ମୋର ଶତ୍ରୁ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଳମାଳ କରୁଛନ୍ତି, ଏପରି କିଛି ହେଲେ ମୁଁ କାହିଁକି ସହିବି? ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଏବଂ ଅଦମ୍ୟ, ତେବେ ଅପମାନ ସହିବା ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ। ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରୁଥିବା ଏହି ଦୁର୍ବଳ ଗଳା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ମୁଁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମେ ରାଘବଙ୍କ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରନିଅ; ସେ ଧର୍ମ ଏବଂ କୃତଜ୍ଞତା ଜାଣନ୍ତି—ସେ କେମିତି ଅଧର୍ମ କରିପାରିବେ? ଏବେ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଫେରିଯାଅ; ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଏବଂ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଛ। ମୁଁ ଏବେ ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି; ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼। ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି, ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ। ସେ ଯେଉଁ ଚାହେଁ, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଇ ଆସ, ମୁଁ କରିଦେବି; ମୋ ଘୁଞ୍ଚା ଏବଂ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପଛୁଆଇଦେବି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ଅଭିମାନରେ ଫୁଲିଉଠିଥିବା, ମୋ ସହ ଟିକିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ତାରା, ମୋ ସହାୟତା ଏବଂ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛ। ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଏବଂ ଜନତାର ନାମରେ ଶପଥ ଦେଉଛି, ତୁମେ ଏଠିଏଠିଥିବା ଚାଲିଯାଅ; ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିଆସିବି।” ତାରା, ମୃଦୁ କଥା କହି, ବାଲିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଅନ୍ତରେ କଷ୍ଟ ନେଇ ଚୁପଚାପ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ପରିକ୍ରମା କରିଲେ। ପରେ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାରା ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହୃଦୟ ଭାରି ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା। ତାରା ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ବାଲି ରୋଷରେ ତିବ୍ର ହୋଇ ସହର ଠାରୁ ବାହାରିଲେ, ଏକ ମହା ସର୍ପ ମାନେ ଫୁସିଉଠିଥିବା ପରି। ବାଲି ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଚାରିପାଖରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ, ଶତ୍ରୁ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେଠାରେ ବାଲି, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଭଲ ଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଏବଂ ମେଖଲା ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ଦେଖିଲେ। ବାଲି, ମେଖଲା ବାନ୍ଧି, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ ତୁରନ୍ତ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦିଗକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟି ନେଇ, ସୁନା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ବାଲିଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ତିବ୍ର ରୋଷରେ ଆଗେଇଲେ। ବାଲି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଏହି କଥା କହିଲେ—“ମୋ ଏହି ମହାନ ମୁଷ୍ଟି, ଭଲ ଭାବରେ ବନ୍ଧା ଏବଂ ଅଂଗୁଳି ମିଳିଥିବା, ତୁମ ଜୀବନ ନେଇ ଦେବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ସହିତ ଛାଡ଼ିଦେବି।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ବାଲିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ମୁଷ୍ଟି, ତୁମ ଜୀବନ ନେଇ, ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ୁ!” ବାଲି ତାଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଯେପରି ପର୍ବତ ଘାତ ଖାଇ ରକ୍ତ ଝରେ। ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଦ୍ୱିଧା ନକରି, ଦୃଢ଼ତାରେ ଏକ ଶାଳ ଗଛ ଉପ୍ରେ ଉଖଳି ତାହା ବାଲିଙ୍କ ଦେହରେ ଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରର ବଜ୍ର ପଡ଼େ। ଶାଳ ଗଛର ଘାତରେ ବାଲି ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଭାରରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ରରେ ଭାର ଭରିଥିବା ଜାହାଜ ପରି ହେଲେ। ସେଉଁଠି ଦୁଇଁଝଣ ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଗରୁଡ଼ ସମ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦୁଇଁଝଣ ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଅନ୍ୟର ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖୁଥିଲେ; ତାହାପରେ ବାଲି ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରଭାବରେ ବଢ଼ିଗଲେ। ସୁର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସୁଗ୍ରୀବ ମହାବୀର ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବାଲିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ; ସେଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଶକ୍ତି କମିଗଲା। ବାଲିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ରାଘବଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ ଦେଖାଇଲେ, ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଏବଂ ବଜ୍ରପାତ ସମ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ମୁଷ୍ଟି, ଗୁଡ଼ି, ପାଦ ଏବଂ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା, ପୁଣିପୁଣି ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ଯେପରି ବୃତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ। ଏହିପରି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଏବଂ ଷୋଳଉ ସର୍ଗର କଥା ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡରେ ଶେଷ ହେଲା।