ତାରା ଦେଖିଲେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅହଂକାର ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଚିତ୍କାର ଏବଂ ଆଗ୍ରହ, କୌଣସି ଗଭୀର କାରଣ ବିନା ନୁହେଁ। ତାରା କହିଲେ, “ମୁଁ ଭାବୁନି ଯେ ସୁଗ୍ରୀବ ଏଠାକୁ ଏକା ଆସିଛନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ କିଏ ଏକ ଦୃଢ଼ ମିତ୍ର ଆଛି, ଯାହା ଉପରେ ଭରସା କରି ସେ ଏପରି ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ବାନରମାନେ ଜନ୍ମକୁ ଚତୁର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ସୁଗ୍ରୀବ କେହିଁ ସାଙ୍ଗ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।” ତାରା ଏହାପରେ କହିଲେ, “ଏହି ଯୁବ ଅଙ୍ଗଦ ଜଙ୍ଗଲର ଗଭୀରେ ଗଲେ; ତାଙ୍କ ପ୍ରତିବେଦନ ଚରମାନେ ଆଣିଥିଲେ। ଆୟୋଧ୍ୟାର ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର, ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—ଏକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଜନ୍ମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମ ଭାଇଙ୍କର ମିତ୍ର ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧର କାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ରାମ, ଏକ ଯୁଗାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଦିତ; ଧର୍ମଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଚାୟା ଦେଇଥିବା ଗଛ, ଏବଂ ଦୁଃଖିତମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶରଣ। ସେ ଦୁଃଖିତମାନେ ପାଇଁ ଶରଣ, ଏକମାତ୍ର କୀର୍ତିର ପାତ୍ର; ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନରେ ନିବେଶ। ପାହାଡ଼ ମାନ୍ୟ ଖଣିଜ ପାଇଁ ଯେପରି, ରାମ ଗୁଣର ମହାସାଗର; ଏହି ମହାତ୍ମା ସହ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାରା ଏହିପରି କହିଲେ, “ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ଅପରିମାପ୍ୟ ରାମ ସହ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କହିବି, ତୁମେ ରୂଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶୁଣ ଏବଂ ଏହି ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କର; ତୁମ ଭଲ ପାଇଁ ମୁଁ କହୁଛି: ଶୀଘ୍ର ଓ ଯଥାପ୍ରକାର ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କର। ତୁମ ଭାଇ ସହ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ରାମ ସହ ମିତ୍ରତା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ୍। ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ଶାନ୍ତି କର, ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କର; ଏହି ବାନର, ତୁମ ଭାଇ, ତୁମେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବରେ ଧରିବା ଉଚିତ୍। ସେ ଏଠାରେ କି ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ, ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମ ନିଜ ଜନ; ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କିଛି ଆଉ ନିଜ ଜନ ଦେଖି ନାହିଁ। ଉପହାର, ସମ୍ମାନ ଓ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରି, ସେକୁ ସହଯୋଗୀ କର; ଏହି ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼, ସେ ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ। ସୁଗ୍ରୀବ, ଚଉଡ଼ା ଗଳା ଓ ବଡ଼ ହୃଦୟ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମ ପ୍ରମୁଖ ସହଯୋଗୀ; ଭାଇପଣିର ନିମିତ୍ତରେ ତୁମେ ଆଉ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ଚାହୁଛ, ଏବଂ ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭଲ, ତେବେ ଆସ୍ଥାରୁ ମୋ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କର। ମୋ ଭଲ ଶବ୍ଦ ଶୁଣ; କ୍ରୋଧକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ସକ୍ଷମ, କୋଶଳ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ କାନ୍ତି ଥିବା ଜନ ସହ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ତାରା ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ କେବଳ ଭଲ ପାଇଁ କଥା କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଭାଲିଙ୍କୁ ମନରେ ଲାଗିଲା ନାହିଁ; କାରଣ, ବିଧିର ବଶୀଭୂତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଷୋଳଉ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା। ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର କିଶ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଷୋଳଉ ସର୍ଗ ବିରାମ ନେଲା। ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମାନ୍ୟ ମୁହଁ ଥିବା, ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭାଲି ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ, “ମୋ ଶତ୍ରୁ ଓ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବର ଏହି କ୍ରୋଧିତ ଚିତ୍କାରକୁ ମୁଁ କାହିଁକି ସହିବି? ଶୂରବୀରମାନେ ଅପମାନ ସହିବା, ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ଅଧିକ ତୀବ୍ର। ସୁଗ୍ରୀବ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ଚିତ୍କାର ମୁଁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ରାଘବ ପାଇଁ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେ ଧର୍ମ ଓ କୃତଜ୍ଞତା ଜାଣିଛନ୍ତି—ସେ ଅନ୍ୟାୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଜନାନୀମାନେ ସହ ଫେରି ଯାଅ; ଆଉ ଆଗକୁ ଆସିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ମିତ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଛ। ମୁଁ ଯାଇ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବି; ତୁମ ଚିନ୍ତା ଦୂର କର। ତାଙ୍କ ଅହଂକାର ଦମନ କରିବି, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ। ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯାହା ଚାହେ, ମୁଁ କରିବି; ମୋ ମୁଠି ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ମାରି, ସେ ପଛୁ ହେବ। ଏହି ଅହଂକାରୀ ଦୁଷ୍ଟ ମୋ ସହ ଠିଆ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମେ, ତାରା, ମୋ ପ୍ରତି ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇଛ। ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଓ ଜନମାନେ ଶପଥ କରି କହୁଛି—ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, ମୁଁ ଫେରିବି।" ତାରା ଏପରି କିନ୍ଦ୍ରିତ ଭାବରେ କଥା କହି, ଭାଲିଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ; ସ୍ନିଗ୍ଧ ଭାବରେ କାନ୍ଦି, ତାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ତାରା ଜୟ ଚାହିଁ, ଜନାନୀମାନେ ସହ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା। ତାରା ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ଭାଲି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ସର୍ପ ପରି ଶହରରୁ ବାହାରିଗଲେ। ଭାଲି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଲି ଦେଖିଲେ ସୁଗ୍ରୀବ, ସୁନା ରଙ୍ଗରେ, ଭଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଗାଢ଼ ଗୁଣ୍ଡିବା, ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଉଥିବା। ଭାଲି, ଗାଢ଼ ଗୁଣ୍ଡିବା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ମୁଠି ଉଠାଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ପାଖକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକଦମ ତୟାରି ହୋଇ ଆଗିଆସିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଗାଢ଼ ମୁଠି କସି, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଭାଲିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଆଗିଆସିଲେ। ଭାଲି, ରାଗରେ ଲାଲ ଆଖି କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ: “ମୋ ଏହି ମହା ମୁଠି, ଭଲ ଉଠାଇ ଅଙ୍ଗୁଳି ଦେଖାଉଥିବା, ଶକ୍ତିରେ ଚାଲି, ତୋ ଜୀବନ ନେଇଯିବ।” ଏପରି କହି, ସୁଗ୍ରୀବ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଭାଲିକୁ କହିଲେ: “ତୋ ଜୀବନ ନେଇ, ଏହି ମୁଠି ତୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ୁ!