ତାରା ଭଳି ଜ୍ଞାନବତୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ରାମ୍ୟ ମୁଖ ଥିବା ବନରାଜ୍ୟର ରାଣୀ, ଭାଳୁଙ୍କ ରାଜା ବାଲିଙ୍କୁ କହିଲେ— “ତୁମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ହରାଇ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲ, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ପୁନି ତୁମ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରୁଛି, ଏହା ମୋର ମନରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମାଉଛି। ସେ ଯେପରି ଦ୍ରଢ଼ ମନୋବଳ ଓ ଅହଂକାର ସହିତ ଉଦ୍ଧତ ହେଉଛି, ତାହା କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ ବିନା ନୁହେଁ। ମୋ ମନେ ହୁଏ ଯେ, ସୁଗ୍ରୀବ ଏକା ନୁହେଁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ କିଛି ଦୃଢ଼ ସହଯୋଗୀଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରି ଏଠିକୁ ଆସିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦହାଡ଼ି ଉଠିଛି। ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ବନରାଜ୍ୟର ମକଡ଼ିମାନେ ଚତୁର୍ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍; ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗକୁ ଚେନ୍ତା ଭିନ୍ନ କରିବେନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସେ ନିଜେ ପରୀକ୍ଷା କରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଯୁବ ଅଙ୍ଗଦ ଅତି ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟରେ ଗଲେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ସୂଚନା ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ଖବର ଦେଇଥିଲେ। ଅଯୋଧ୍ୟାନାଥ ଦୁଇ ପୁଅ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଅପରିଜିତ ଓ ଶୂରବୀର ଯୋଦ୍ଧା; ସେମାନେ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଭିଷ୍ଟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ରାମ, ଶତ୍ରୁଦଳନ, ବିପକ୍ଷ ଶକ୍ତି ନାଶ କରିବାରେ ଯେପରି ଅନ୍ତକାଳର ଅଗ୍ନି ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ନ୍ୟାୟପଥୀଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଏକ ଛାୟାବୃକ୍ଷ ଓ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ ଏକମାତ୍ର କୀର୍ତ୍ତିର ଭାଣ୍ଡାର; ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ପିତୃଆଜ୍ଞା ପାଳନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ଯେପରି ପର୍ବତପତି ଖଣିଜ ଧନର ମୂଳ, ତେଣୁ ସେ ମହାଗୁଣର ଧାମ; ଏହିପରି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱେଷ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜେୟ ଓ ଅପରିମାପ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ରାମଙ୍କ ସହିତ, ହେ ନାୟକ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ଅପମାନ ନ କରି କହିବି— ଶୁଣ ଓ ଏହିଠିକ୍ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ସତ୍ୱରେ ଓ ଉଚିତ୍ ଭାବେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଯୁବରାଜ୍ୟ ଦେଖାଇ ଅଭିଷେକ କର। ତୁମ ଛୋଟ ଭାଇ ସହିତ ଦ୍ୱନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ରାମଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ହେଉଛି ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ। ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ଶାନ୍ତି କର, ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କର; ତୁମ ଛୋଟ ଭାଇ, ଏହି ବନରାଜ୍ୟର ମକଡ଼ି, ସେ ତୁମେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କର। ସେ ଏଠି ରହୁଛନ୍ତି କି, ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି କି, ସେ ସବୁପରି ତୁମ ନିକଟୀୟ; ଏ ଭୂମିରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ। ଉପହାର, ସମ୍ମାନ ଓ ଉଚିତ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ତୁରନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ର କର; ଏହି ଦ୍ୱେଷ ପରିତ୍ୟାଗ କର, ସେ ତୁମ ପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ। ସୁଗ୍ରୀବ, ବିଶାଳ କଣ୍ଠ ଓ ମହାନ ହୃଦୟ ଥିବା, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମ ପ୍ରଧାନ ସହଯୋଗୀ; ଭାତୃପ୍ରେମ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରି ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହାଁଛ, ଏବଂ ମୋ ସୁଭିଚାରକୁ ଦୟାକରି ଗ୍ରହଣ କର, ତେବେ ମୋ ପରାମର୍ଶ ଅନୁସରଣ କର। ମୋର ଭଲ କଥା ଶୁଣ, କ୍ରୋଧରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କର୍ଷଳ ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମେ ସମର୍ଥ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ପ୍ରଭା ଥିବା ଜଣଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ତାରା, କେବଳ ତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଭାଲ କଥା କହିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ କଥା ବାଲିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କ ନିୟତି ଦ୍ୱାରା ବିଧିବଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ଏହି ସମୟ ତାଙ୍କ ପତନର ଥିଲା। ଏହିପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମୁଖ ଥିବା ତାରାଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଏପରି କଥା କହିଥିଲେ, ବାଲି ତାଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଭାବେ ଉପାଳମ୍ଭ କରି କହିଲେ, “ମୋର ଶତ୍ରୁ ଓ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବ ଏପରି କ୍ରୋଧର ଦହାଡ଼ିକୁ କୌଣସି କାରଣରେ ମୁଁ ସହିବି କାହିଁକି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ? ଶୂରବୀର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପମାନ ସହିବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ବି ଅଧିକ କଷ୍ଟକର। ମୁଁ ଏହି ଦୁର୍ବଳ କଣ୍ଠ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଓ ଦହାଡ଼ି ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ରାଘବଙ୍କୁ ନେଇ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ସେ ଧର୍ମ ଓ କୃତଜ୍ଞତାକୁ ଜାଣନ୍ତି— ସେ କେମିତି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଫେରିଯାଅ, ମୋ ପଛେ କାହିଁକି ଆସୁଛ? ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ସମର୍ପଣ ପ୍ରମାଣ କରିଦେଇଛ। ମୁଁ ଯାଇ ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କରିବି; ତୁମେ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼। ତାଙ୍କ ଅହଂକାର ଦମନ କରିବି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବି ନାହିଁ। ସେ ଯାହା ଚାହେଁ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯେପରି ତିଆରି, ସେଠିକି ମୁଁ କରିଦେବି; ମୋର ଗଛ ଓ ମୁଠିର ଘାତରେ ସେ ପଛୁଆଁ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ଅହଂକାରରେ ଫୁଲିଉଠିଛି, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଟିକିପାରିବ ନାହିଁ; ହେ ତାରା, ତୁମେ ମୋର ସହାୟ ଭାବେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ। ମୁଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ଓ ଜନତା ଉପରେ ଶପଥ କରି କହୁଛି— ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ ମୁଁ ଫେରିଆସିବି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ତାରା, ମୃଦୁଭାବରେ କଥା କହି, ବାଲିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ନିଜ ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ସହିତ ମହିଳାମାନେ ସହ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାରା ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯିବା ପରେ, ବାଲି କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ମହା ନାଗ ପରି ଗର୍ଜି, ସହରରୁ ବାହାରିଲେ। ସେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଚାରିପଟି ଦୃଷ୍ଟି ପାତି, ଶତ୍ରୁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତେଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଭଲ ଭାବରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଅଂଶୁକ ଧାରଣ କରିଥିବା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ବାଲି ଦେଖିଲେ। ବାଲି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଂଶୁକ ବାନ୍ଧି, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଠି ଉଠାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଗଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ମୁଠି ଉଠାଇ, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ବାଲିଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ।