ପୂର୍ବରୁ, କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଧିପ୍ତ ହୋଇ ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲା, ସେ ତୁମ ଆଘାତରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲା। ଏବେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିବା ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିବା ପରେ, ସେ ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସି ତୁମକୁ ପୁନଃ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି—ଏଥିରେ ମୋତେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠା—ଏସବୁ କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ ବିନା ନୁହେଁ। ମୁଁ ଭାବୁନି ଯେ ସୁଗ୍ରୀବ ଏଠାକୁ ଏକା ଆସିଛନ୍ତି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେ କୌଣସି ଦୃଢ଼ ମିତ୍ର ଉପରେ ଭରସା କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏପରି ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି। ବାନର ସ୍ୱଭାବତଃ ଚତୁର ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ସୁଗ୍ରୀବ କେବେ ବି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା କରିନଥିବା କାହା ସହିତ ମିତ୍ରତା କରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଯୁବ ପ୍ରିନ୍ସ ଅଙ୍ଗଦ ଅତି ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ସଂଗୃହୀତ ସୂଚନା ଚରମାନ୍ୟେ ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଇଛି। ଅୟୋଧ୍ୟାଧିଶଙ୍କ ଦୁଇପୁଅ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ଅପରାଜିତ। ସେମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ଆକାଙ୍କ୍ଷା ପୂରଣ ପାଇଁ; ସେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧସାଥୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ରାମ, ଶତ୍ରୁ ସେନାର ନାଶକ, ଅନ୍ତକାଳର ଅଗ୍ନି ପରି ଉତ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବୃକ୍ଷର ଛାୟା ଓ ଦୁଃଖୀଙ୍କ ପାଇଁ ପରମ ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଦୁଃଖିତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ପାତ୍ର; ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ଯେପରି ଖଣିରେ ପାହାଡ଼ ମୁଖ୍ୟ, ସେପରି ଗୁଣରେ ରାମ ଅତିବଡ଼; ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଆତ୍ମା ସହିତ ତୁମେ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାମଙ୍କ ସହିତ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରିମେୟ ଓ ଅଜୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କହିବି—ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ତୁମେ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନାହାନ୍ତୁ। ଶୁଣ ଏବଂ ଏହିପରି କର; ମୁଁ ତୁମ ଭଲ ପାଇଁ କହୁଛି: ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କର। ହେ ରାଜା, ତୁମ ଛୋଟ ଭାଇ ସହିତ ବିରୋଧ କର ନାହିଁ; ରାମଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ ଶାନ୍ତି କର, ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼; ତୁମ ଭାଇ, ଏହି ବାନର, ତୁମେ ସ୍ନେହ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଏଠାରେ ଅଥବା ନିକଟରେ ଯେଉଁଠି ଥାଉନାହିଁ, ସେ ସବୁପ୍ରକାରେ ତୁମ ନିଜ ଜଣ; ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଆଉ କୌଣସି ନିଜ ନାହିଁ। ଉପହାର, ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ର କର; ଏହି ଶତ୍ରୁତାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ତୁମ ପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ। ସୁଗ୍ରୀବ, ବିଶାଳ କଣ୍ଠ ଓ ଉଦାର ହୃଦୟ ବିଶିଷ୍ଟ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମର ପ୍ରଧାନ ସାଥୀ; ଭାଇପ୍ରେମ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଏଠାରେ ତୁମ ପାଖରେ ଆଉ ଉପାୟ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏବଂ ମୋ ସୁଭିତ୍ସାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛ, ତେବେ ସ୍ନେହବଶତଃ ମୋ ପରାମର୍ଶ ଅନୁସରଣ କର। ମୋର ଭଲ କଥା ଶୁଣ ଏବଂ ଦୟା କର; କେବେ ବି କ୍ରୋଧକୁ ଅନୁସରଣ କରନି। ହେ କୌଶଳରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ସମର୍ଥ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାସା ଯେଉଁ ଭାଇ ସହିତ ବିରୋଧ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତାପରେ, ତାରା କେବଳ ଭଲ କଥା କହି, ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବାଲୀଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ବାଲୀଙ୍କୁ ରମ୍ୟ ଲାଗିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ତିନି ତାଙ୍କର ଅନ୍ତକାଳରେ ଦୈବ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଏଉଁପରି ଚତୁର୍ଦ୍ଧଶ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଷୋଳଷ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ତାରା, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏପରି କଥା କହିଥିବାବେଳେ, ବାଲୀ ତାଙ୍କୁ ଡାଟି କହିଲେ—“ମୋ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି କ୍ରୁଧ୍ଧ ଗର୍ଜନକୁ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ ସହିବି? ସୂନ୍ଦରୀ, ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଓ ଦୃଢ଼, ନିନ୍ଦା ସହିବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ବି ଦୁଃଖର। ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଓ ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନକୁ ମୁଁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମେ ରାଘବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନି; ସେ ଧର୍ମ ଓ କୃତଘ୍ନତା ଜାଣନ୍ତି—ସେ କେମିତି ଅନ୍ୟାୟ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଫେରିଯାଅ; ଆଉ ଆଗକୁ ମୋ ସହିତ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମ ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଛ; ଏବେ ମୁଁ ଯିବି ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରିବି; ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼। ତାଙ୍କର ଅଭିମାନକୁ ଦମନ କରିଦେବି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ। ସେ ଯାହା ଚାହେଁ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ମୁଁ କରିଦେବି; ମୋ ଗଛ ଏବଂ ମୋ ମୁଷ୍ଟିର ଆଘାତରେ ସେ ପଛକୁ ହଟିଯିବ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଅଭିମାନୀ ମୋ ସହିତ ଟିକିପାରିବ ନାହିଁ; ତୁମେ, ତାରା, ସାହାଯ୍ୟ ଓ ସ୍ନେହର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ। ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଓ ଜନତାକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ଶପଥ କରୁଛି—ଏବେ ଅପେକ୍ଷା କର; ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, ମୁଁ ମୋ ଭାଇ ପାଖକୁ ଫେରିଯିବି। ତାପରେ ତାରା, ସ୍ନେହଶୀଳ ଭାବରେ ବାଲୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଶାନ୍ତ ଭାବେ କନ୍ଦି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ। ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାରା ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭାରିତ। ତାରା ନିଜ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ବାଲୀ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଧିପ୍ତ ହୋଇ, ବଡ଼ ନାଗ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଭାବେ ସହରରୁ ବାହାରିଲେ। ବାଲୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚାହିଲେ, ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଏହିପରି, ପ୍ରଭାଶାଳୀ ବାଲୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣୀ, ଭଲ ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଓ ଦୃଢ଼ ଗୁଡ଼ିକୁ ବାନ୍ଧିଥିବା ସୁଗ୍ରୀବକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଉଥିଲେ। ବାଲୀ, ଦୃଢ଼ଭାବେ ଗୁଡ଼ିକୁ ବାନ୍ଧି, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।