ସେତେବେଳେ ସୁଗ୍ରୀବ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, ତାଙ୍କର ସାଙ୍ଗମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିବାବେଳେ, ଆକାଶକୁ ଫାଟିଦେବା ପରି ଶବ୍ଦ କରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ସେ ଗର୍ଜନା କରୁଥିଲେ ବଡ଼ ବଦଳ ପରି, ବାୟୁର ଚାପରେ ଚାଲିଆସୁଥିବା ବଦଳ ଭଳି; ସେଠାରେ ସେ ସିଂହ ପରି ଗର୍ବିତ ଚାଳରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ନେଇ। ଏହି ସମୟରେ, କୌଶଳୀ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, "ଆମେ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ବନରାଜି ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଏହି କିଷ୍କିନ୍ଧା, ବାଲିଙ୍କ ସହର, ଝଣ୍ଡା ଓ ଯନ୍ତ୍ରପାତିରେ ଭରିଆ; ହେ ଭୀର, ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ ବାଲିଙ୍କୁ ବଧ କରିବା, ସେହି କଥା ପୂରଣ କର।" ସୁଗ୍ରୀବ ଆଗ୍ରହରେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୂରଣ କର; ସେପରି କଥା କହି ସୁଗ୍ରୀବ ରାଘବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ତାପରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁମ ଗଳାରେ ଯେଉଁ ଗଜସାହ୍ୱୟ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ତୁମେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଛ; ଏହି ମାଳା ତୁମକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।" "ଯେପରି ଆକାଶରେ ତାରାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଲଗା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆଜି ବାଲି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ତୁମ ଭୟ ଓ ଶତ୍ରୁତାକୁ ମୁଁ ଏକ ତୀରରେ ନଶ୍ଚିତ କରିଦେବି। ସୁଗ୍ରୀବ, ମୋତେ ତୁମ ଭାଇ ବାଲିକୁ ଦେଖାଅ, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମ ଶତ୍ରୁତା ଅଛି। ବାଲି ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସି ମାଟିରେ ଲୁଟିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏବଂ ଯଦି ସେ ଜୀବନ୍ତ ଫେରିଯାଏ, ତେବେ ମୋ ତ୍ରୁଟି ଦେଖି ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ଅପରାଧ ଲଗାଇପାର। କିନ୍ତୁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଏକ ତୀରରେ ସାତିଟି ଶାଳ ଗଛକୁ ଭେଦିଛି।" "ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରହିବା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିବି ନାହିଁ; ମୋ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୂରଣ କରିବି, ତୁମ ଶଙ୍କା ଛାଡ଼। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଧାନ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରକୁ ବର୍ଷାରେ ସିଞ୍ଚି ଫଳପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ବାଲିଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" "ସୁଗ୍ରୀବ, ସେହି ଆହ୍ୱାନ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବାନର ବାହାରିବେ—ଯିଏ ବିଜୟର ଗର୍ବ କରେ ଏବଂ ତୁମ ପୂର୍ବ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଉତ୍ତେଜିତ। ବାଲି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆତୁର ହେବେ, ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ହେବାକୁ ଶୁଣି ତିନି ବିଳମ୍ବ କରିବେ ନାହିଁ।" ସୁଗ୍ରୀବ, ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କଲେ, ଯାହା ଆକାଶକୁ ଫାଟିଦେଲା; ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଗାଈମାନେ ଭୟରେ ଚମକି ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଅପରାଧରେ ଆହତ ହୋଇ, ମହିଳାମାନେ ଯେପରି ଆତଙ୍କିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ପଶୁମାନେ ଦୃତ ଦୌଡ଼ିଗଲେ; ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ତାପରେ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନା କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ଓ ତେଜ ବଢ଼ାଇ ଦେଲେ, ବାୟୁରେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ନଦୀର ଅଧିପତି ପରି ତ୍ୱରିତ ଧ୍ୱନି କଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ଦେଖିବା ସମୟରେ, କିଷ୍କିନ୍ଧାକାଣ୍ଡର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସେଇବେଳେ, ବାଲି ତାଙ୍କ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଗର୍ଜନା ଶୁଣିଲେ, ଯିଏ ମହାପ୍ରାଣ ସହିତ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବସିଥିଲେ। ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ବିସ୍ମୟରେ ଭରିଦେଲା; ବାଲିଙ୍କ ଗର୍ବ ତୁରନ୍ତ ହରାଇଗଲା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। କ୍ରୋଧରେ ବାଲିଙ୍କ ଦେହ ସୁନା ପରି ତେଜମୟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି କ୍ରୋଧରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୂସର ହେବା ପରି ସେ ମ୍ଲାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ, ହାତ ବିକାଶିତ, ଆଖି ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିମାନ, ଏବଂ ସେ ଏକ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ତାରୁଣ୍ୟର ଝାରିରେ ଶୋଭିତ ହ୍ରଦ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଇ ଅସହ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବାଲି ତୁରନ୍ତ ବାହାରି ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ତିବ୍ର ପଦଚାଳନାରେ ଭୂମିକୁ ଫାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ତାରା, ଭୟ ଓ ଶଙ୍କାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ—"ହେ ବୀର, ଏହି ଉତ୍ତେଜିତ କ୍ରୋଧକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; ପ୍ରଭାତରେ ଉଠିବା ସମୟରେ ଯେପରି ଧରା ପିଣ୍ଡିଥିବା ମାଳାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ସେପରି ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କର।" "ଆପଣ ପ୍ରଭାତରେ ସେଥିପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ; ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିରତା କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଏମିତି ତିବ୍ର ଆଗ୍ରହ ମୋତେ ଏଉଁ ବେଳେ ଭଲ ଲାଗୁନାହିଁ; ମୁଁ କାହିଁକି ଆପଣଙ୍କୁ ରୋକୁଛି, ସେଥିର କାରଣ କହିବି।" "ପୂର୍ବରୁ, କ୍ରୋଧରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଆପଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ, ଆପଣ ଯିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରାଯିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏବେ ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି ଏବଂ ବିଶେଷ କ୍ଷତି ଦେଇଥିବା ପରେ, ସେ ଆଉଥରେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏଥିରେ ମୋତେ ଶଙ୍କା ହେଉଛି।" "ସେ ଯେପରି ଗର୍ଜନା କରୁଛନ୍ତି, ତାହାରେ ଅଭିମାନ ଓ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହା କୌଣସି ଗଭୀର କାରଣ ବିନା ହେଉନାହିଁ। ମୁଁ ଭାବୁନାହିଁ ଯେ ସୁଗ୍ରୀବ ଏକାକି ଆସିଛନ୍ତି; ସେ ନିଶ୍ଚୟ କୌଣସି ଦୃଢ଼ ସାଥୀ ଉପରେ ଭରସା କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏତେ ଗର୍ଜନା କରୁଛନ୍ତି।" "ସ୍ୱଭାବତଃ ବାନର ଚତୁର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ସୁଗ୍ରୀବ କେବେ ଅପରିଚିତ ଶକ୍ତିରେ ମିତ୍ରତା କରିବେ ନାହିଁ। ଏହିଠାରେ ଯୁବ ଅଙ୍ଗଦ ଅତି ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କ ସଂଗ୍ରହ କଥା ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ଆଣି ଦେଲେ।" "ଅୟୋଧ୍ୟାଧୀଶଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ନିବାସୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ପ୍ରବଳ। ସେମାନେ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଭିଲାଷା ପୂରଣ ପାଇଁ; ସେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧସାଥୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" "ରାମ, ଶତ୍ରୁବଳ ନାଶକ, ଏକ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଉଦିତ; ସେ ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ଚୟନବୃକ୍ଷ ଓ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶ୍ରୟ।" "ସେ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ପାତ୍ର; ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ନିପୁଣ, ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।