ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଚାଉଁ ଚାଉଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଅଟବୀକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଚଉଁ ଗଢ଼ା ଓ ଅଟବୀରେ ଅନନ୍ଦ ଭାବରେ ବିହାର କରୁଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ସେ ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଦହାଡ଼ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସାଥିବାହିନୀ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଚିରି ଦେଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସେ ବଡ଼ ମେଘ ମାନେ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ହେଉଥିବା ପରି ଦହାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଚାଳ ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହ ପରି ଏବଂ ଉଦୟ ରବି ପରି ଜ୍ୱଳମାନ ଥିଲା। ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେଉଁ ଚତୁର କାର୍ଯ୍ୟକୁସଳ ଥିଲେ, କହିଲେ, “ଆମେ କିଶ୍କିନ୍ଧାକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ବାନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଏହି କିଶ୍କିନ୍ଧା ଭାଲିଙ୍କ ସହର, ଧ୍ୱଜ ଓ ଯନ୍ତ୍ରପାତିରେ ଶୋଭିତ। ମହାବୀର, ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ ଭାଲିଙ୍କୁ ବଧ କରିବା, ସେଥିରେ ଏବେ ସଫଳତା ଆଣ। ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କର, ଯେପରି ଦିନ ଆସିଲା ପରି ଅବଶ୍ୟ ଆସିବା ଦରକାର।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଉପରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ କହିଲେ, “ଏହି ମାଲା, ଗଜସାହ୍ୱୟ ନାମକ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁମ ଗଲାରେ ପରିଛି — ଏହି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖାଯାଉଛ। ଏହି ମାଲା ତୁମ ଗଲାରେ ରହିବା ସହିତ, ତୁମେ ଏକ ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇଛ, ଯେପରି ରବି ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଆବୃତ ହେଇ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଉଛ। ଏବେ ଭାଲି ପ୍ରତି ତୁମ ଭୟ ଓ ଶତ୍ରୁତା ଆମେ ଦୂର କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଶତ୍ରୁକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବି; ସୁଗ୍ରୀବ, ମୋତେ ତୁମ ଭାଇ ଭାଲି କେଉଁଠି ଅଛି ଦେଖାଇ ଦିଅ। ଯେପରି ଭାଲି ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିବା ପରେ ଜୀବନ୍ତ ଫେରିଯିବ, ତେବେ ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ଦୋଷ ଲାଗାଇପାରିବ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ସାତଟି ସାଳ ଗଛ ମୋ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ଧର୍ମରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିବିନି; ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବି — ତୁମ ଶଙ୍କା ଦୂର କର। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଶସ୍ୟ ଦେଇଥିବା ମୃଦ୍ଦା ଆଣିଥାନ୍ତି, ଏହି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ପାଇଁ ଭାଲି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ — ଏବେ ସୁଗ୍ରୀବ, ଏହି ସ୍ବର କର, ଯେପରି ଭାନର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଜୟବାଦୀ ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଥିବା ଭାଲି ବାହାରିବ। ଭାଲି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଶୀଘ୍ର ବାହାରିବ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁନିଲେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହା ସହିପାରିବ ନାହିଁ। ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶକ୍ତି ଅଧିକ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ସୁଗ୍ରୀବ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଚିରିଦେଇଥିବା ଶବ୍ଦ; ଏହି ଦହାଡ଼ରେ ଗଂଗା ଭୟରେ ଦୀପ୍ତି ହରାଇ ଦୂରେ ପଳାଇଗଲା। ରାଜାଙ୍କ ଅପରାଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ମହିଳାମାନେ ଭୟରେ ଦୂତି ହରାଇ ଦୂରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ; ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରହମାନେ ତାଙ୍କ ଫଳ ଶେଷ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ସହିତ, ସୁର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ଦୀପ୍ତି ଅଧିକ କରି, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ନଦୀର ନାଥ ପରି ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କିଶ୍କିନ୍ଧା ଅଧ୍ୟାୟର ପଂଦର ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଭାଲି, ତାଙ୍କ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବ ପ୍ରତି ଅସହିଷ୍ଣୁ, ରାଜପ୍ରାସାଦ ଭିତରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦହାଡ଼ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଏକାକି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଭାଲି, ତାଙ୍କ ଦେହ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକାକି ଅନ୍ଧାରା ପରି ଦେଖାଯାଇଲେ, ଯେପରି ରବି ଦୂଷିତ ହୋଇଥିବା। ଭାଲି ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ, ହାତ ଓ ଅଗ୍ନିପରି ତୀବ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ଯେପରି ମନ୍ଦାକିନୀ ଜଳରେ ମାନ୍ଦାର ଫୁଲ ଓ ତଣ୍ଡା ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି ଅସହିଷ୍ଣୁ ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ଭାଲି ତୁରନ୍ତ ଭୂମିକୁ ତିଆରି କରି, ତୀବ୍ର ଚାଳରେ ତାଲ ଦେଇ ବାହାରିଗଲେ। ତାରା, ଭାଲିଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ମମତା ଓ ସଖ୍ୟର ପ୍ରତିକ୍ଷା ଦେଖାଇ, ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଭାଲିଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହିଲେ: “ମହାବୀର, ଏହି କ୍ରୋଧ ଏକ ନଦୀର ଉତ୍ତେଜନା ପରି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି, ଏହାକୁ ଦମନ କର; ପ୍ରଭାତରେ ଶୟନ ଛାଡ଼ି ଏହି ମାଳା ପରି ତ୍ୟାଗ କର। ତୁମେ ପ୍ରଭାତରେ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପାରିବ; ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଅଧିକ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ତୁମେ ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ। ଏହି ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ମୋତେ ଏଯ୍ୟା ଭଲ ଲାଗୁନାହିଁ; ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମେ ଦମିତ ହେଉଛ, ଏହାର କାରଣ କହିବି। ପୂର୍ବରୁ, ତୁମେ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲା; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ପରାଜିତ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ଆଘାତ ପାଇ ଚାରିପାଖ ଦୌଡ଼ିଗଲା। ଏବେ, ତୁମେ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ପରାଜିତ କରି ଅଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଛ, ସେ ଏଉଁ ଆଉ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରୁଛି, ଏହା ମୋତେ ଅନ୍ଧା ଶଙ୍କା ଦେଉଛି। ତାଙ୍କ ଦହାଡ଼ ଓ ଉତ୍ତେଜନା ଦୂର୍ବଳ ନୁହେଁ; ଏହି ଉତ୍ସାହ ଏବଂ ଦହାଡ଼ରେ ଏକ ଗଭୀର କାରଣ ଅଛି। ମୁଁ ଭାବୁଛି ନାହିଁ ଯେ, ସୁଗ୍ରୀବ ଏକାକି ଆସିଛି; ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ କିଏ ଉତ୍ତମ ମିତ୍ର ଅଛି, ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏପରି ଦହାଡ଼ିଛି। ସ୍ବଭାବରେ ବାନର ଚତୁର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ସୁଗ୍ରୀବ ଅପରିକ୍ଷିତ ଶକ୍ତି ଅପରିଚିତ ମାନେ ସହିତ ମିତ୍ରତା କରିବେନାହିଁ।" ଏହି ସମୟରେ, ଯୁବ ରାଜପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ଅଟବୀର ଗଭୀର ଅଂଶକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଦୂତମାନେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଖବର ଦେଲେ। ଅୟୋଧ୍ୟା ନାଥଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ। ସେମାନେ ଏଉଁ ଆସିଛନ୍ତି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ ପାଇଁ; ସେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧକାର୍ଯ୍ୟରେ ମିତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ରାମ, ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ, ଯୁଗାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛନ୍ତି; ଧର୍ମଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଶରଣବୃକ୍ଷ, ଦୁଃଖିତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ।