ଏକ ଦିନ, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ବନରେ ଚାଲିବା କାଳରେ, ତାଙ୍କ ଆଗରେ ବହୁତ ବଡ଼ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଧୂଁଆରେ ଢକି ଯାଇଥିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକୃତିରେ ପାହାଡ଼ ମାନିକ ଗୁଡ଼ିକୁ ମেঘରେ ଢକି ଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ତେବେ, ରାଘବ ରାମଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା—ତୁମେ ତୁମ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ହାତ ଜୋଡି ଏହି ଗଛମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ଋଷିମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର କର। ଏହି ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ନମନ କରିଲେ, ରାମ, କେହି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ବିପଦ ଦେହରେ ଆସେନାହିଁ। ତାପରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହାତ ଜୋଡି ଏହି ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ନମସ୍କାର କରିବା ପରେ, ଧର୍ମପରାୟଣ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବନର ମକୁଟିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ। ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଚଲିବା ପରେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଦୂରରେ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନାମକ ଦୁର୍ଗ, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଓ ବାଲି ଶାସିତ। ତାପରେ ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଓ ବନର ମକୁଟିମାନେ ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁକୁରେ, ଦେବତାଙ୍କ ପୁତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଏହି ନଗରକୁ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଫେରିଲେ। ଏଠାରେ କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ପଠିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦିଆଯାଇଛି। ସମସ୍ତେ ଶୀଘ୍ର କିଷ୍କିନ୍ଧା, ବାଲିଙ୍କ ନଗର, ଯାଉଥିଲେ; ଗଛ ମାନେ ରେ ଲୁଚି ଏକ ଘନ ବନରେ ଉଭେ ରହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଚୌଡ଼ା ଗଳା ଓ ବନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ମନରେ, ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ବିଶ୍ୱକୁ ଭାଗିଦେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ବଡ଼ ମେଘ ଯେପରି ବାୟୁରେ ଚଳିଥାଏ, ସେପରି ଗର୍ଜନ କରି, ସୁର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବା ସହ ଆଗକୁ ଚଲିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, "ଏହି କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଆମେ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ସୁନା ଦ୍ୱାର ଓ ବନର ମକୁଟିମାନେ ରେ ଢକି ଯାଇଛି।" "ବାନ୍ଧା ଓ ଯନ୍ତ୍ର ରେ ଶୋଭିତ ବାଲିଙ୍କ ନଗରକୁ ଆମେ ଆସିଛୁ। ମହାବୀର, ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ ବାଲିଙ୍କୁ ବଧ କରିବା, ସେଥିରେ ଏବେ ପୂରଣ କର।" "ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କର, ସମୟ ପରି ଆସିଛି।" ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧର୍ମପରାୟଣ ରାଘବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରାମ ସୁଗ୍ରୀବକୁ କହିଲେ, "ଏହି ଗଜସାହ୍ୱୟ ମାଳା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁମ ଗଳାରେ ପରିଛି, ଚିହ୍ନ ଭାବେ—" "ଏହି ମାଳା ତୁମ ଗଳାରେ ଥିବାରୁ ତୁମେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଛ, ବୀର, ମାଳା ଗଳାରେ ଜଡି ରହିଛି।" "ଜେପରି ଆକାଶରେ ତାରାମାଳା ରେ ଘିରିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଲଗା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି, ବନର, ବାଲି ପାଇଁ ତୁମ ଭୟ ଓ ଶତ୍ରୁତା—" "ଏକ ଅଗ୍ର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଶତ୍ରୁକୁ ବିଧିବି; ସୁଗ୍ରୀବ, ତୁମ ଭାଇ ଦେଖାଇଦିଅ।" "ବାଲି ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସି ଜୀବନ୍ତ ଫେରିଲେ ଓ ଜଙ୍ଗଳ ଧୂଳିରେ ଶୟାନ ହେଇନଥିଲେ—" "ତେବେ ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ତ୍ରୁଟି ଦେଖିବା; ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ସାତଟି ଶାଳ ଗଛ ମୋ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇଛି।" "ଧର୍ମ ରେ ଆକାଂକ୍ଷା ରଖି, ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିବିନି; ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବି—ତୁମ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର।" "ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଲାଗି ଚାଷକୁ ବର୍ଷା ଦେଇ ପକାଇଥାଏ, ସେପରି ବାଲିଙ୍କ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ପାଇଁ, ସୁନା ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା—" "ସୁଗ୍ରୀବ, ଏହି ଡାକ କର, ଯେଉଁ ଡାକରେ ବାନର ବାଲି ଆସିବ, ଯେଉଁ ଆଗରେ ତୁମେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଛ।" "ବାଲି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ ଶୀଘ୍ର ଆସିବ; ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ମିଳିଲା ବୋଲି ଶୁଣିଲେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି କଥା ରହିପାରିବେନି।" ସୁଗ୍ରୀବ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ବିଶେଷ କରି ମହିଳାମାନେ ପାଖରେ, ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଆକାଶ ଫାଟିଯିବା ପରି; ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଗାଁମାନେ ଭୟ ଭିତି ହୋଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହାରି, ପଳାଇଗଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଅପମାନରେ ପିଡ଼ିତ ମହିଳାମାନେ ପରି, ପଶୁମାନେ ଦୃତ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରି; ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରି ଗ୍ରହମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିବା ପରି। ତାପରେ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢ଼ିଗଲା, ବାୟୁରେ ଉତ୍ତେଜିତ ନଦୀର ଉତ୍କଳନ୍ତି ପରି ଶବ୍ଦ କଲେ। ଏଠାରେ କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ପଠିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ଶବ୍ଦ ରାମଙ୍କ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଗର୍ଜନ ବାଲି ଶୁଣିଲେ, ଯେଉଁ ଅନ୍ତରେ ଅସହି ହେଇଥିଲେ। ଏହି ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ବାଲିଙ୍କ ଗର୍ବ ହରାଇଗଲା, ଏବଂ ବଡ଼ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଗଲା। ବାଲି, କ୍ରୋଧରେ ମୁଦ୍ରା ହୋଇ, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ହଠାତ୍ ଧୂସର ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଦୂଷିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ, ହାତ, ଓ ଆଖି ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା; ବାଲି ଏକ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ତାଳ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା ହୃଦୟପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ଅସହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବାଲି ଦୃତ ଚାଲି, ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କ ପଦରେ ଭାଗିଦେଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ତାରା, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସ୍ନେହ ଓ ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ କହିଲେ—"ବୀର, ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କର, ଯେପରି ନଦୀର ଉତ୍କଳନ୍ତି ଉପରେ ଆସିଥାଏ; ପ୍ରଭାତରେ ଶୟନ ଛାଡ଼ି ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ମାଳା ପରି ଛାଡ଼ିଦିଅ।" "ପ୍ରଭାତରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା; ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ କିମ୍ବା ଦୃବଳତା କିଛି ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ବୀର।" "ତୁମ ହଠାତ୍ ଆଗ୍ରହ ଏଯାଁ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନାହିଁ; ଶୁଣ, କାହିଁକି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦମନ କରୁଛି।" "ପୂର୍ବରୁ, କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା, ସେ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ବିଜୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେ ତୁମ ଆଘାତରେ ଦିଗ୍ଗିରିଗିରି ପଳାଇଗଲେ।