ଏକ ସମୟର କଥା, ରାମ ଚନ୍ଦ୍ର, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ସହିତ ବନର ମାନ୍ଦୁଡ଼ ଦଳ ନେଇ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। ଏକ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା, ଯାହା ଆକାଶରେ ବଡ଼ ମେଘ ଭଳି ପ୍ରତିତିତ ହେଉଥିଲା, ଏହା ଚାରିପାଖରେ କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା। ରାମଙ୍କ ମନରେ ଜିଜ୍ଞାସା ଜଗିଲା, ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମିତ୍ର, ଏହା କ’ଣ? ମୋର ଜିଜ୍ଞାସା ଦୂର କର।" ସୁଗ୍ରୀବ, ରାମଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ସୁନି, ଚୁପ ଚାପ ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ବିଷୟରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଅନ୍ତେ ସେ କହିଲେ, “ରାଘବ, ଏହା ଏକ ବିଶାଳ ଆଶ୍ରମ, କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିଥାଏ, ଫଳ-ଫୁଲ ଓ ମଧୁର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏଠାରେ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ନିବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଶିର ତଳକୁ ରଖି ଜଳରେ ବସିବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି।" ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, “ସେମାନେ ସପ୍ତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବନ ଭୋଜନ କରି ଶିଳା ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ ଦେହ ସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଉଠିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଆଶ୍ରମ ଗଛର ପ୍ରଚୀରା ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଅତି ଦୁର୍ଗମ ହୋଇଛି, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ। ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଜୀବ ଏଠାକୁ ଏଡ଼ି ଯାନ୍ତି; ଭ୍ରମରେ ଯେଉଁମାନେ ଏଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନି ଫେରିନାହାନ୍ତି।" ସୁଗ୍ରୀବ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ବିଷୟରେ ଅନେକ କଥା କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଗଣ୍ଡ ଓ ଶ୍ରୀଙ୍ଗାର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଭିତରେ ରାଘବ। ଏଠାରେ ତ୍ରେତା ଯୁଗର ଯଜ୍ଞ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳି ରହିଛି; ଏହି ଧୂଆଁ ଗଛର ଶିର ଉପରେ ପିଜନ ରଙ୍ଗରେ ବିସ୍ତାର ହୋଇଛି। ଏହି ଗଛମାନେ ଧୂଆଁରେ ଆବୃତ, ମେଘ ଭଳି ମଣିପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।" ସୁଗ୍ରୀବ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଶିର ନମାଅ। ଯେଉଁମାନେ ସେମାନେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ କେହି ଅପମୃତ୍ୟୁ ଆସେନାହିଁ।" ତେଣୁ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଇଜଣ ହାତ ଜୋଡି ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ନମସ୍କାର ପରେ, ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବନର ମାନ୍ଦୁଡ଼ମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ହୃଦୟ ନେଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଏହି ସପ୍ତ ଋଷି ଆଶ୍ରମରୁ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି, କିଷ୍କିନ୍ଧା ରାଜ୍ୟକୁ ଆସିଲେ, ଯାହା ବାଲି ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବନର ମାନ୍ଦୁଡ଼ମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ନେଇ, ଦେବପୁତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଏହି ସହରକୁ ଶତ୍ରୁ ବିନାଶ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚତୁର୍ଦ୍ଧ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ବାଲିଙ୍କ ସହର କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଆସି, ଗଛ ତଳେ ଲୁଚି ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଚାରିପାଖରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ବନ ଭିତରେ ବଡ଼ ଗର୍ବ ଭରା ରୂପ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ତଳିଗଲେ। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ, ଏହି ଦହାଡ଼ ଆକାଶକୁ ଭାଗ କରିଦେଇଥିଲା। ସେ ଦହାଡ଼ ଦେଇ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ବିତ ଚାଲ ନେଇ, ଉଦୟ ରବି ଭଳି ଚମକିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ କିଷ୍କିନ୍ଧା ଆସିଛି, ସୁନା ଦ୍ୱାର ଓ ବନର ମାନ୍ଦୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ବାନର ରାଜ୍ୟ, ଧ୍ୱଜ ଓ ଯନ୍ତ୍ର-ପଞ୍ଜର ରେ ଭରିଛି। ଏହି ଅବସରରେ, ଏହି ବାଲିଙ୍କୁ ହତ କରିବା ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ କର।" ସୁଗ୍ରୀବ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଯଥା କାଳ ସମୟ ଆସିଥାଏ, ତଥା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କର।" ଏହା ସୁନି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ କହିଲେ, “ଏହି ଗଜସାହ୍ୱୟ ମାଳା ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁମ ଗଳାରେ ପରିଛି, ଏହି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବାଲିକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବି।" "ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପରିଥିବା ଏହି ମାଳାରେ ତୁମ ଚମକ ଅଧିକ ହେଉଛି। ଯେପରି ଆକାଶରେ ତାରାମାଳାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ମାଳାରେ ତୁମ ଭୟ ଓ ବାଲି ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ଦୂର ହେଉଛି।" "ମୁଁ ଏକ ତୀରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଲିକୁ ହତ କରିପାରିବି। ସୁଗ୍ରୀବ, ମୋତେ ତୁମ ଭାଇ ବାଲିକୁ ଦେଖା। ଯଦି ବାଲି ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସି ଚାଲିଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୃତ୍ୟୁ ନ ହୁଏ, ତାହେଲେ ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ଦୋଷ ଦେଉଥିବା।" "ତୁମେ ଦେଖିଛ, ମୋ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସାତଟି ଶାଳ ଗଛକୁ ଏକେବାରେ ଭେଦିଛି। ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିବି ନାହିଁ; ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବି—ତୁମ ଭୟ ଦୂର କର।" "ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା ଦେଇ ଫସଲ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେପରି ବାଲିଙ୍କ ପ୍ରତି ଏହି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" "ସୁଗ୍ରୀବ, ସେ ଡାକ ଦେଉ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବାନର ବାଲି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ଆସିବ। ବାଲି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେବେ; ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଶୁଣି ଲଢ଼ାଇ ରେ ଏହା ସହିପାରିବେ ନାହିଁ।" ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କ କଥା ସୁନି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଜଣି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଭାଗ କରିଦେଲା; ଗାଁ ଗୋଅଳି ଭୟରେ ଚମକି ଦୌଡ଼ି ଯାଇଲା। ବନ ଜନ୍ତୁମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଅପରାଧରେ ଦୁଃଖ ଭାବେ ଦୌଡ଼ି ଯାଇଲେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରହମାନେ ଅନ୍ୟ ଦିନ ମେରିତ ଶେଷ ହେଉଛି। ସୁର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସୁଗ୍ରୀବ ଏକ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭରା ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ଯେପରି ବର୍ଷା ମେଘ ଦହାଡ଼ ଦେଉଛି, ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ଚମକ ଅଧିକ ହୋଇ, ବାଲିକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ଏହିଠାରେ କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।