ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏବଂ ବନରାଜ୍ୟର ଶୂରବୀର ହନୁମାନ, ନଳ, ପ୍ରବଳ ନୀଳ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବନର ଦଳପତି ତାରା ପଛୁଆଁ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ପଥେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗି ଦେଖିଲେ ଯେ, ବହୁତ ବୃକ୍ଷ ଫୁଲର ଭାରରେ ଝୁକିପଡ଼ିଛି, ଏବଂ ପ୍ରସ୍ରବଣ ନିର୍ମଳ ଜଳ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଉପସାଗରକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଗଭୀର ଉପତ୍ୟକା, ଶିଖର, ଗହ୍ୱର ଏବଂ ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ, ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଜର୍ଣ୍ଣା ଏବଂ ମନୋହର ଉପବନ ଥିଲା। ଯାଞ୍ଚ କରିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ନୀଳମଣି ଭଳି ପ୍ରସ୍ରବଣ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ କମଳ ମୁଡ଼ି ଓ ଖିଲିଥିଲା। ଏହି ହ୍ରଦରେ କୁହୁକୁହୁ କରୁଥିବା କ୍ରାଞ୍ଚ, ସାରସ, ହଂସ, ବଞ୍ଜୁଳା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ଚକ୍ରବାକ ଡାକୁଥିଲେ। ତଳ ଘାସ ଚରୁଥିବା ହରିଣ ଏଠାରେ ସ୍ବେଚ୍ଛାରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ବନ୍ୟ ହାତୀ, ଯେଉଁମାନେ ହ୍ରଦର ଶତ୍ରୁ, ଧଳା ଦନ୍ତ ଥିବା, ଭୟାନକ ଏବଂ ଏକାକୀ ଚାଲୁଥିଲେ, କୂଳକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ମହାପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମଦ ମସ୍ତ ବନରାଜଗୁଡ଼ିକ ମାଟି ଧୁଳିରେ ଲପେଟା ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲେ, ହାତୀ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଏଉଁପରି ଚାଲିବା ସମୟରେ ଏକ ବୃକ୍ଷମୟ ଉଦ୍ୟାନ ଆକାଶରେ ବଡ଼ ମେଘର ମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହାର ଚାରିପାଖରେ କଦଳୀ ବନ୍ଦର ମାଳା ଲାଗିଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାମଙ୍କ ମନରେ ଜିଜ୍ଞାସା ଜଗ୍ରତ ହେଲା—"ବନ୍ଧୁ, ଏହା କ'ଣ? ମୋ curiosity ଦୂର କର।" ମହାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୁଗ୍ରୀବ ଏଉଁ ଚାଲିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବଡ଼ ବନ ବିଷୟରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ରାଘବ, ଏହି ମହତ୍ ଆଶ୍ରମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତିଦାୟକ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଧୁର ମୂଳ, ଫଳ ଏବଂ ଜଳ ଏଠାରେ ଅପରିମିତ। ଏଠାରେ ସପ୍ତ ଋଷି, ଯେଉଁମାନେ ସପ୍ତ ଦୃଷ୍ଟା ବୋଲି ପରିଚିତ, ସଦା ଉଲ୍ଟା ମୁଣ୍ଡ କରି ଶୟନ କରନ୍ତି, ଜଳରେ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବୃତ୍ତିରେ ଅଟୁଟ। ସେମାନେ ସତ୍ତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାୟୁପାନ କରିଥିଲେ, ପର୍ବତରେ ବାସ କରି, ଏକଶତ ବର୍ଷ ପରେ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଆଶ୍ରମ ବୃକ୍ଷମୟ ପରିଘରେ ଘେରାଯାଇଛି, ଦେବତା, ଦାନବ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଏଠାକୁ ଏଡ଼ିଯାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଭୁଲରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣି ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଅଳଙ୍କାରର ଧ୍ୱନି, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଭାଜାନ୍ତ୍ର ଶବ୍ଦ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ବିକିରଣ ହୁଏ। ଏଠାରେ ତ୍ରେତାୟୁଗର ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ୱଳିରହିଛି; ଏହି ଧୂଆଁ ଦେଖ, କପୋତ ରଙ୍ଗରେ ଚାଁଦି ହୋଇ ବୃକ୍ଷମୁଦ୍ରାକୁ ଢାକିରଖିଛି। ବୃକ୍ଷମାନେ ଧୂଆଁରେ ଲୁଚିଯାଇଛନ୍ତି, ନୀଳମଣି ପର୍ବତ ଉପରେ ମେଘ ଲେପ ଭଳି।" "ଏହି ସପ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏକାଗ୍ର ମନେ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କର। ଏହି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ କେବେ ଅପମଙ୍ଗଳ ଛୁଁଇ ନପାରେ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହାତ ଜୋଡି ସେହି ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଣାମ କରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବନରାଜ୍ୟ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ମନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ସପ୍ତ ଋଷି ଆଶ୍ରମ ଠାରୁ ଦୂର ଚାଲି ଯିବା ପରେ ସେମାନେ ବଳଶାଳୀ ବାଲି ଶାସିତ କିଷ୍କିନ୍ଧାନଗର ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଏବଂ ବନରାଜ୍ୟ, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ତେଜ ଆରୋହିତ କରି, ଶତ୍ରୁବିନାଶ ପାଇଁ ଦେବପୁତ୍ର ବଳରେ ରକ୍ଷିତ ସେହି ନଗରକୁ ଫେରିଲେ। ଏଉଁପରି, ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ବାଲିଙ୍କ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଯାଇ, ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ଘନବନରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ, ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ, ତାଙ୍କ ଚଉଡ଼ି ଗଳାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ବନର ସ୍ନେହରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଆସିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଇ ବାଲିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ, ଏହି ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ଭେଦିଦେଲା। ସେ ମହାମେଘ ଭଳି ଦହାଡ଼ି, ସିଂହ ସଦୃଶ ଗମନ କରି, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ତେଜରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଏବେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, "ଏହା ହେଉଛି ବାନରମୟ ଜାଳରେ ଢାକା, ସୁନାର ଦ୍ୱାରରେ ଶୋଭିତ ବାଲିଙ୍କ କିଷ୍କିନ୍ଧା। ଆମେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲୁ।" "ଏହି ବାନର ଜାଳରେ ଢାକା, ପତାକା ଓ ଯନ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ବାଲିଙ୍କ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଆମେ ପହଞ୍ଚିଛୁ। ହେ ଶୂରବୀର, ବାଲିଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପୂର୍ବବାଣ୍ଡା କଥା ଏବେ ପୂରଣ କର।" "ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ପୂରଣ କର, ଯେପରି Time ଆସିଯାଏ।" ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁମ ଗଳାରେ ଯେଉଁ ଗଜସାହ୍ବୟ ମାଳା ଧରିଦେଇଛନ୍ତି, ଏହା ଚିହ୍ନ ଭାବେ ରହିଛି।" "ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରିଦିଆ ଏହି ମାଳା ତୁମ ଗଳାରେ ଅତି ଶୋଭାୟମାନ, ହେ ଶୂର, ତୁମେ ଏହି ମାଳାରେ ଅଧିକ ଦ୍ୟୁତିମାନ।" "ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାରାମାଳାରେ ଘେରାଯାଇ ଆକାଶରେ ଅଲଗା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ବାଲି ଉପରୁ ତୁମ ଭୟ ଏବଂ ଶତ୍ରୁତା ଏବେ ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇଛି।" "ମୁଁ ଏକ ତୀରରେ ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି; ସୁଗ୍ରୀବ, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ଶତ୍ରୁ, ତୁମର ଭାଇ ବାଲି କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଦେଖାଇଦିଅ।" "ବାଲି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁଶୟନ ନେଇ ମାଟିରେ ନ ପଡ଼ନ୍ତି, ଯଦି ସେ ଫେରିଯାନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ଦୋଷ ଦେଇପାର, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ସପ୍ତ ସାଳ ଗଛକୁ ଏକ ତୀରରେ ଭେଦିଥିଲି।