ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ ଅଚନକ ଭାବେ ନମି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ପଦ୍ମାକ୍ଷ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାଂସ ଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାନବ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ହାଲି ହାଲି ମେଘ ହାଲି ହାଲି ପବନରେ ବିକିରଣ ହୁଏ।” ରାମ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହା କରିବି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମାରିପାରିବି ନାହିଁ।” ଏପରି କହି ରାମ ତୁରନ୍ତ ଧନୁଷ ତିଆରି କଲେ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରୀମୟ ରଘୁବଂଶୀ ରାମ, ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନବ ଅସ୍ତ୍ର ମାରୀଚାଙ୍କ ଛାତିକୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ମାନବ ଅସ୍ତ୍ରର ଘାତରେ, ମାରୀଚା ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ଉଡି ଶାଗରର ତରଙ୍ଗରେ ପଡିଗଲେ। ମାରୀଚାକୁ ଅଚେତ, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଓ ବାଣର ଶୀତ ଶକ୍ତିରେ ବିପରିତ ଦେଖି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ମାନବ ବାଣ ମାନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଏହା ତାକୁ ଭ୍ରମିତ କରି ଦୂରକୁ ନେଇଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇନାହିଁ।” “ଏହି ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ, କୃର, ଯଜ୍ଞ ଭଂଗ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମୁଁ ମାରିଦେବି।” ଏପରି କହି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନେୟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇଲେ। ଏହାକୁ ସୁବାହୁଙ୍କ ଛାତିକୁ ନିକ୍ଷେପ କରି, ସୁବାହୁ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ। ରଘୁବଂଶୀ ରାମ ପରେ ବାୟବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦଳନ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଯଜ୍ଞ ଭଂଗ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇ, ରଘୁବଂଶୀ ରାମ ସେଠାରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେବାପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି, ଦିଗବାସୀ ଦେଖି ସଫଳ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବଳଶାଳୀ, ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା; ତୁମେ ଗୁରୁର ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିଛ; ହେ ଶ୍ରୀମୟ ମହାବୀର, ତୁମେ ଏହି ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମକୁ ପବିତ୍ର କରିଛ। ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳୀନ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୁଇ ରାଜକୁମାରଙ୍କ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢିଲେ। ଏହିପରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ଏହି ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ରାତି କାଟିଲେ, ଦୁଇ ନୟନାବଳୀ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଖୁସିରେ ଭରିଥିଲେ। ପରେ ରାତି ଶେଷ ହେଲା, ସକାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୁଭ ବାକ୍ୟରେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ତୁମର ସେବକ ଭାବେ ଏଠାରେ ଅଛୁ। ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?” ଏପରି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ମହାମୁନିମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମିଥିଲା ରାଜା ଜନକ ଏକ ବଡ଼ ଧାର୍ମିକ ଯଜ୍ଞ କରିବେ। ସେଠାକୁ ଆମେ ଯିବା। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆମ ସହିତ ଯିବା; ଏଠାରେ ତୁମେ ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।” “ଏହି ଧନୁଷ ଦେବମାନେ ସଭାରେ ଦେଇଥିଲେ—ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ, ଯଜ୍ଞରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର, ରାକ୍ଷସ, କିମ୍ବା କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଏହାକୁ ଉଠାଇ ପାରିନାହିଁ। ଏହି ଧନୁଷର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜକୁମାର ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସଫଳ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନାହିଁ। ଏହି ଧନୁଷ ମିଥିଲା ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି; ତୁମେ ଏଠାରେ ଧନୁଷ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବା। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ମିଥିଲା ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଭାବେ ଦେବମାନେ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଏହି ଧନୁଷ ରାଜାଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଅଗୁରୁ ଧୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଛି।” ଏପରି କହି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି ସମସ୍ତ ଋଷି ଓ କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମଙ୍କ ସହିତ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମର ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। “ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମୁଁ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରୁ ଉତ୍ତର ତୀର ଜାହ୍ନବୀ ଓ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ ପାଇଁ ଯାଉଛି।” ଏପରି କହି କୌଶିକ ମୁନି, ତପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଯାତ୍ରା କରିବା ସମୟରେ, ଏକ ଶତ ଗାଡ଼ିର ଦୂର ଯାଉଥିବା ଅନୁୟାୟୀ ଓ ବେଦପାରାୟଣ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଥିଲେ। ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମର ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମହାତ୍ମା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାଇ ପରେ, ଋଷିମାନେ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ପରେ ଫେରିଗଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ସ୍ନାନ କରି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବସିଥିଲେ। ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଲେ। ଏପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଜିଜ୍ଞାସା ସହିତ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମହାମୁନି, ଏହି ଦେଶ କଣ, ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଅରଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ? ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସତ୍ୟ କହିବେ।” ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦେଶ ସମ୍ପର୍କରେ ସବୁ କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। “ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ମହାତ୍ମା କୁଶ ନାମକ ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ, ତିନି ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସଦ୍ଗୁଣୀ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା, ବିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀ ସହିତ ଚାରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।