ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହ କଥା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୁଁ ତୁମକୁ କୌଣସି ତୁଳନା କରୁନାହିଁ, ନ ଅପମାନ କରୁଛି, ନ ବିଭୀତ ହେଉଛି; କିନ୍ତୁ ବାଲିଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମୋ ମନେ ଭୟ ଜନ୍ମିଛି। ରାଘବ, ତୁମ ଉଚ୍ଚାରଣ, ଶୂରତା ଓ ଚରିତ୍ର ଦେଖି ମୁଁ ବୁଝିପାରୁଛି—ତୁମେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆଗର ତଳେ ଛିପିଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ଯଦି ତୁମେ ଆମର ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଆଶ୍ୱାସ ନପାଉଛ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ଏକ ମହାନ ନିଶ୍ଚିତି ଦେଖାଇବି।” ଏହା କହି ରାଘବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ଭାଇ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଦ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଦାନବର ଶବକୁ ଛୁଇଁଲେ। ବଳଶାଳୀ ରାମ ଏହି ଶବକୁ ଉଠାଇ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ପାଦ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ବନରାଜଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଶବ ଯେତେବେଳେ ତାଜା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, ବାଲି ମୋତେ ଛିଁଡିଦେଇଥିଲେ। ଏବେ ଏହା ଶୁଖିଗଲା, ମାଂସ ନାହିଁ, ତୁମେ ମଜା ମଜାରେ ଏହାକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏଠି ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ତୁଳନା କରିପାରିବୁନାହିଁ—ତାଜା ଓ ଶୁଖି ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ତଫାତ ଅଛି। ଏହି ଅନିଶ୍ଚୟ ମୋର ମନରେ ଅଛି—ତୁମ ଶକ୍ତି ବଡ଼ କି ବାଲିଙ୍କର? ଯଦି ତୁମେ ଏକ ସାଲ ଗଛକୁ ଭାଗ କରିପାର, ତେବେ ମନେ ଶକ୍ତି ଓ ଦୂର୍ବଳତାର ତଫାତ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ। ଏହି ଧନୁଷକୁ ହାତରେ ନେଉ, ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ପରି ଟାଣି, କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଣି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଛାଡ଼। ତୁମେ ଏହି ସାଲ ଗଛକୁ ବାଣରେ ଘାତ କରିଦେଉ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହା ଭିଦ୍ରୁତ ହେବ; ଆଉ ବିଚାର କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବଚନ ଦେଇଛି। ଯେପରି ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହିମାଲୟ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଂହ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶପଦ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେପରି ବୀରତାରେ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏବେ ଶୁଣ, କିଶ୍କିନ୍ଧାକାଣ୍ଡର ଏହି ମହାନ୍ୟ ଦ୍ବାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର କଥା। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଭଲ କଥା ଶୁଣି, ଦୀପ୍ତିମାନ ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସମ୍ମାନଦାତା ରାମ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ଏକ ବାଣ ନେଇ ସାଲ ଗଛକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଛାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ବାଣର ଧ୍ୱନି ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତରେ ଖଳିଲା। ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଏହି ବାଣ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ସାତଟି ସାଲ ଗଛ, ପହାଡ଼ର ଢାଳ ଓ ଭୂମିକୁ ଭିଦି ଯାଇଲା। ଏକ କ୍ଷଣରେ, ଏହି ବାଣ ସାଲ ଗଛକୁ ଭିଦି, ପୁଣି ସେଇ ତୁଣୀରକୁ ଫେରିଆସିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ସେ ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ଗହଣା ଝୁଲାଇ, ମାଥା ନମାଇ ହାତ ଜୋଡି ରାଘବଙ୍କ ପାଖରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ। ଖୁସିରେ ସେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଚତୁର ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ— “ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ବାଣରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ବି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବ; ବାଲି କଣ? ଯିଏ ସାତ ସାଲ ଗଛ, ପର୍ବତ ଓ ଭୂମିକୁ ଏକ ବାଣରେ ଭିଦିପାରେ, ସେଠାରେ କିଏ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଥାଇପାରିବ? ଆଜି ମୋ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା, ଖୁସି ନିର୍ବିକାର, କାରଣ ମୁଁ ମହେନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ ସମାନ ବନ୍ଧୁ ପାଇଲି। ଆଜି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୋ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ, ବାଲିଙ୍କୁ, ଯିଏ ଭାଇ ରୂପେ ଶତ୍ରୁ, ଘାତ କର; ହାତ ଜୋଡି ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।” ତାପରେ ରାମ କହିଲେ— “ଚଳ, ଆମେ ଶୀଘ୍ର କିଶ୍କିନ୍ଧାକୁ ଯିବା। ତୁମେ ଆଗରେ ଯାଅ, ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚି ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବାଲିଙ୍କୁ ଡାକିବା। ତା’ପରେ ସମସ୍ତେ ବାଲିଙ୍କର ସହର କିଶ୍କିନ୍ଧାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଗଛ ଆଡ଼ରେ ଲୁଚି ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ବାଲିକୁ ଡାକିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହା ଆକାଶକୁ ଫାଟିଦେଲା। ଭାଇଙ୍କ ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ବାଲି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ରୋଧିତ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ବାହାରିଲେ। ତା’ପରେ ବାଲି ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ମେର୍କ୍ୟୁରି ଓ ମାର୍ସ ଗ୍ରହର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଯୁଦ୍ଧ ପରି। ଦୁଇ ଭାଇ ମୁଠି, ଥପ୍ପଡ଼, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘାତରେ ଏକାଉପରେ ଏକ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ରାମ ଧନୁଷ ଧରି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ତକ୍ଷଣ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଦୁଇ ଭାଇ ଏତେ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର। ରାଘବ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବାଲିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁବାଣ ଛାଡ଼ିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ ନାହିଁ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସୁଗ୍ରୀବ ବାଲିଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ରାଘବଙ୍କ ସହଯୋଗ ନପାଇ, ରିଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ରକ୍ତରେ ଭିଜି, ଶରୀର ଦୁଃଖିତ ଓ ଚେତନାହୀନ, ବାଲିଙ୍କ ରୋଷରେ ଅନୁସୃତ ହୋଇ, ସେ ଘନ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଦେଖି ବାଲି, ଶାପର ଭୟରେ, କହିଲେ—“ତୁମେ ମୁକ୍ତ,” ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଲି ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ତା’ପରେ ରାଘବ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ହନୁମାନ ସହିତ ସେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଥିଲେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆସିବା ଦେଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ଲଜ୍ଜା ଓ ଦୁଃଖରେ ମାଥା ନମାଇ, ଭୂମିକୁ ତକି କହିଲେ— “ମୋତେ ଡାକିଲ, ତୁମ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖାଇଲ, ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଦେବା ଅଭିଜ୍ଞା ଦେଲ; ଏବେ ତୁମେ କଣ ସାଧିଲ?