ସୁଗ୍ରୀବ ଆନ୍ଦ୍ରିୟ ଭାବରେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର ପାଇଛି, ଯିଏ ମିତ୍ରତାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ମୁଁ ତୁମ୍ପରେ ଏଭଳି ଭରସା କରେଁ ଯେପରି ମହାପର୍ବତ ହିମାଳୟ ଉପରେ ଲୋକମାନେ ଭରସା କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୋ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଇ ବାଳୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ, ଏବଂ ତୁମର ଯୁଦ୍ଧଶୌର୍ୟ ମୋ ଆଗରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅବମାନ କରୁନାହିଁ, ନ କି ଭୟ କରେଁ; କିନ୍ତୁ ବାଳୀଙ୍କର ଭୟାନକ କୃତ୍ୟ ଦେଖି ମୋ ମନେ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ତୁମର କଥା, ଧୈର୍ୟ ଓ ଚରିତ୍ର ଦେଖି ମୋତେ ଲାଗେ ତୁମ୍ପରେ ଏକ ଗଭୀର ଶକ୍ତି ଅଛି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଛାଇ ତଳେ ଲୁଚିଥାଏ।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ରାମ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଆମର ପ୍ରତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହଁ, ତେବେ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଦୃଢ଼ ପ୍ରମାଣ ଦେଉଛି।” ଏହିପରି କହି ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ମାଉଁ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଦେହକୁ ଛୁଇଁଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଏହି ଶୁଷ୍କ ଦେହକୁ ଉଠାଇ ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଭାଇ ବାଳୀ ଗତକାଲି ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦେହ ତରୁନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, ତେବେ ତାହାକୁ ଫିଙ୍ଗିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହା ଶୁଷ୍କ, ଗୋଷ୍ଟିହୀନ ଓ ହଳକା। ତୁମେ ମଜାରେ ଏହି ଦେହକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିହେବ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ। ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ହେବ ଯଦି ତୁମେ ଏକ ଶାଳ ଗଛକୁ ଭାଗ କରିଦେଉ। ଏହିପରି ତୁମେ ଧନୁଷ କୁ ହାତରେ ନେଇ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଛାଡ଼, ଏବଂ ଏହି ଶାଳ ଗଛକୁ ଭିଦ୍ରୁତ କର। ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଶାଳ ଗଛକୁ ବାଣରେ ଭିଦ କରିପାରିବ, ତେବେ ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେବ। ତୁମେ ଜେପରି ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ସିଂହ ସବୁ ଚତୁଷ୍ପଦ ଜନ୍ତୁମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ, ସେପରି ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶୌର୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏହିପରି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉଚିତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜସ୍ବୀ ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଧନୁଷ ଓ ଏକ ମାତ୍ର ବାଣ ନେଇ, ଶାଳ ଗଛ ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ବାଣ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଗଲା, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସାତଟି ଶାଳ ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭିଦ୍ରୁତ କରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁଣି ତାଙ୍କ କୁଇଭରକୁ ଫେରି ଆସିଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସବୁ ମନ୍ଦ୍ରମୁକୁଟ ଭାନରମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗ୍ରୀବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ଅତିଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ଝୁଲିଝୁଲି ମାଟିକୁ ପଡ଼ି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ହାତ ଯୋଡି ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଖୁସି ହୋଇ ସେ କହିଲେ, “ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବାଣରେ ଜୟ କରିପାରିବ, ବାଳୀ କଥା ତ ଅନ୍ୟଥା। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯିଏ ଏକ ବାଣରେ ସାତଟି ଶାଳ ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ଭୂମିକୁ ଭିଦ୍ରୁତ କରିପାରେ, ସେଠାରେ କିଏ ସାମ୍ନା କରିପାରିବ? ଆଜି ମୋ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା, ଆନନ୍ଦର ଶୀର୍ଷ ସୀମାକୁ ଛୁଇଁଲି, ଏମିତି ଏକ ମିତ୍ର ପାଇଁ ଯିଏ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ସମାନ। ଆଜି, ମୋ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ପାଇଁ, ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ, ବାଳୀଙ୍କୁ ନିହତ କର; ମୁଁ ତୁମ୍ପାଖା ଅଞ୍ଜଳି ମିଳେଇ ବିନତି କରେଁ।” ଏହା ପରେ ରାମ କହିଲେ, “ଆସ, ଆମେ ଶୀଘ୍ର କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଚଳିଯିବା। ତୁମେ ଆଗକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ପହଞ୍ଚି ଶୁଗ୍ରୀବ ଓ ବାଳୀଙ୍କୁ ଡାକ।" ସମସ୍ତେ ବାଳୀଙ୍କ ନଗର କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଗଲେ, ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଗଛ ତଳେ ଲୁଚି ରହିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ବାଳୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଓ ଭୟାନକ ଧ୍ୱନିରେ ଆକାଶକୁ ଚିରିଦେଲା। ଏହି ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ବାଳୀ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ବାହାରିଲେ। ଏବେ ଦୁଇ ଭାଇ ବାଳୀ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ଗ୍ରହ ମଧ୍ୟରେ ବୁଧ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆକାଶରେ ଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏ। ଦୁଇଏ ଭାଇ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରେ, ବଜ୍ର ସମାନ ମୁସ୍ତି ଓ ଚପେଟିରେ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାମ ଧନୁଷ ଧରି, ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ନଜରରେ ରଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦୁଇଏ ଏମିତି ଏକାକାର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର। ସେଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବାଳୀକୁ ଅଲଗା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁବାଣ ଛାଡ଼ିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ବାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ରିଶ୍ୟମୂକ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ରକ୍ତରେ ଭିଜା, ଶରୀର ଖଣ୍ଡିତ, ଶ୍ରମିତ ଏବଂ ବାଳୀଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ତାଡ଼ିତ, ସେ ମହାବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ବାଳୀ, ଶାପକୁ ଭୟ କରି, ‘ତୁମେ ମୁକ୍ତ’ ବୋଲି କହି, ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ହନୁମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଗଲେ ଥିଲେ।